UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 18 lipca 2014r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. odmówił ubezpieczonemu H. D. ( D. ) prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, wskazując w jej uzasadnieniu, że nie osiągnął on wieku emerytalnego 60 lat życia, a także na dzień 1 stycznia 1999r. nie udowodnił 15 – to letniego okresu pracy w warunkach szczególnych, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy – a jedynie 13 lat, 11 miesięcy i 11 dni takich okresów. W uzasadnieniu organ rentowy wyjaśnił, że do pracy w warunkach szczególnych nie uwzględnił okresu od dnia 1 listopada 1992r. do dnia 31 stycznia 1997r. (stanowisko mistrz mechanik UR) oraz od dnia 1 lutego 1997r. do dnia 30 listopada 2001r. (stanowisko mistrz osprzętu UR) - wskazał, że ponowne rozpatrzenie uprawnień do świadczenia nastąpi po dostarczeniu zakresu czynności wykonywanych na podanych stanowiskach pracy.
Od decyzji tej ubezpieczony, reprezentowany przez radcę prawnego M. P. , wniósł odwołanie, domagając się jej zmiany w części dotyczącej uwzględnienia pracy w warunkach szczególnych w okresie od dnia 1 listopada 1992r. do dnia 30 listopada 2001r. i zasądzenia od ZUS na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Wniósł o przesłuchanie świadków J. C. i R. B. – na okoliczność wykonywania pracy w warunkach szczególnych w okresie od dnia 1 listopada 1992r. do dnia 30 listopada 2001r.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie odwołania ubezpieczonego.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Ubezpieczony H. D. ( ur. (...) ) w dniu 7 lipca 2014r. wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o przyznanie mu prawa do emerytury w obniżonym tytułem wykonywania pracy w warunkach szczególnych wieku emerytalnym. Ubezpieczony nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego.
Decyzją z dnia 18 lipca 2014r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury - wskazując, że nie osiągnął on wieku emerytalnego, a także na dzień 1 stycznia 1999r. nie udowodnił 15 – to letniego okresu pracy w warunkach szczególnych, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy – a jedynie 13 lat, 11 miesięcy i 11 dni takiego stażu. Jednocześnie organ rentowy ustalił, że na dzień 1 stycznia 1999r. ubezpieczony udowodnił łączy staż ubezpieczeniowy wynoszący 28 lat, 4 miesiące i 1 dzień (decyzja w aktach ZUS – k. 13 a.e.).
Ubezpieczony domagał się ustalenia, że pracował w stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych w okresie od dnia 1 listopada 1992r. do dnia 30 listopada 2001r. i w konsekwencji łącznie udokumentował 15 – letni okres pracy w warunkach szczególnych, co uprawnia go do uzyskania emerytury z ukończeniem wieku 60 lat życia.
Sąd w oparciu o dane zawarte w okazanym przez ubezpieczonego na rozprawie w dniu 25 lutego 2015r. dowodzie osobistym ustalił, że nie osiągnął on jeszcze wieku 60 lat życia albowiem urodził się w dniu (...)
Sąd zważył co następuje:
Odwołanie ubezpieczonego nie podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z regulacją zawartą w art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2009r. nr 153 poz. 1227), zwanej dalej ustawą emerytalną, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 ustawy jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 ustawy emerytalnej (ust. 1 art. 184 ustawy emerytalnej).
Emerytura na powyższych zasadach przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust. 2 art. 184 ustawy emerytalnej).
Wedle zaś art. 32 ustawy emerytalnej ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 powoływanej ustawy.
Dla celów ustalenia uprawnień do emerytury wcześniejszej z tytułu pracy w warunkach szczególnych za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie przepisów dotychczasowych (art. 32 ust. 2 ustawy emerytalnej).
Obniżony wiek emerytalny oraz rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom zatrudnionym w szczególnych warunkach ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych (art. 32 ust. 4 ustawy emerytalnej).
Wedle zaś regulacji zawartej w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. nr 8, poz. 43 z pózn. zm.) pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn , 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że zarówno na dzień wydania zaskarżonej decyzji jak i w dniu zamknięcia rozprawy ubezpieczony nie osiągnął wieku 60 lat życia.
W konsekwencji Sąd stwierdził, że z oczywistych względów (brak osiągnięcia wieku emerytalnego 60 lat życia – ubezpieczony urodził się w dniu (...) ) odwołujący się nie spełnia warunków dla uzyskania uprawnień do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym – co skutkuje stwierdzeniem, iż odmowa prawa do wnioskowanego przezeń świadczenia dokonana zaskarżoną decyzją organu rentowego z dnia 18 lipca 2014r. jest zasadna.
Niecelowym zatem, wobec braku spełnienia przesłanki wieku uprawniającego do przejścia na emeryturę wcześniejszą, byłoby badanie charakteru pracy skarżącego w okresie od dnia 1 listopada 1992r. do dnia 30 listopada 2001r.
Zaznaczenia wymaga, że sąd ubezpieczeń społecznych w toku postępowania odwoławczego ocenia prawidłowość decyzji organu rentowego w zakresie prawidłowości i zasadności ustalenia uprawnień wnioskodawcy do świadczenia emerytalno – rentowego. Sąd nie wydaje natomiast wyroków ustalających w zakresie poszczególnych, pojedynczych przesłanek uzyskania uprawnień do świadczeń.
Mając na uwadze wyżej przytoczone okoliczności i przepisy Sąd na mocy art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.
SSO Magdalena Wróbel