Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy w Skarżysku-Kamiennej oddalił powództwo W. Ż. przeciwko Towarzystwu (...) S.A. w W. o zapłatę oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 4264,73 zł tytułem kosztów postępowania.
Sąd poczynił ustalenia jak w motywach tego orzeczenia, a w szczególności uznał, że małoletni W. Ż., który w dniu 15. IV 2011 r. został potrącony przez samochód marki R. i doznał obrażeń ciała w postaci urazu głowy, wstrząśnienia mózgu, krwiaka podskórnego w okolicy czołowej, otarć naskórka policzka lewego, padaczki pourazowej i cerebrastenii pourazowej w 55 % przyczynił się do zajścia. Jest bowiem bezsporne, że nie zachowując należytej ostrożności wszedł na jezdnię, poza oznaczonym przejściem dla pieszych, z dala od skrzyżowania i bezpośrednio prze nadjeżdżającym pojazdem.
W tej sytuacji dotychczas wypłacone przez stronę pozwaną zadośćuczynienie w kwocie 9450 zł,nawet gdyby uznać brak po stronie powoda odpowiedzialności za szkodę z uwagi na jego wiek, przekracza nawet wysokość należnego.
Apelację od tego wyroku wywiódł powód i zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 435, 436 kc w zw. z art. 426 kc poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie iż przesłanką egzoneracyjną zwalniającą kierującego samochodem od odpowiedzialności jest zachowanie małoletniego, który nie ukończył 13 lat, art. 362 kc przez błędną wykładnię, polegającą na nieuwzględnieniu okoliczności w tym niemożności przypisania winy poszkodowanemu i nie dokonaniu porównania niebezpieczeństwa z jakim łączy się korzystanie z pojazdu a rozmiarem i wagą uchybień poszkodowanego oraz naruszenie art. 102 kpc poprzez jego niezastosowanie w szczególnych okolicznościach w jakich znajduje się powód.
Reasumując skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie od pozwanej na jego rzecz 20550 zł oraz kosztów postępowania za obie instancje.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Apelacja jest jedynie zasadna co do wniosku o nieobciążanie powoda kosztami postępowania, a w pozostałym zakresie na uwzględnienie nie zasługuje, bowiem rozstrzygnięcie Sądu I instancji nie budzi zastrzeżeń.
Należy się zgodzić z apelującym jedynie o tyle, że brak jest podstaw do przypisywania powodowi odpowiedzialności za przedmiotowe zdarzenie, bowiem w chwili jego wystąpienia miał 9 lat, a więc okoliczność, że jak wynika z opinii biegłego przyczyn wypadku należy wyłącznie upatrywać w jego zachowaniu (k. 105) nie ma w niniejszym postępowaniu znaczenia.
Trudno także, jak to chce apelujący, odpowiedzialnością obciążyć kierującego samochodem, bowiem jak wynika z tejże opinii kierowcy nie można przypisać naruszenia zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Mimo tych okoliczności należy ocenić prawidłowość zaskarżonego orzeczenia w kontekście zaistniałej szkody.
Otóż małoletni doznał w zajściu ustalonych przez Sąd obrażeń, z tym że najpoważniejszym była padaczka pourazowa – 4 napady w lipcu 2011 r., wymagające ingerencji lekarskiej i podawania leków, ale jak wynika z opinii biegłego neurologa biorąc pod uwagę fakt, że napady padaczkowe po włączeniu leczenia nie występują, to po okresie 2, 3 lat powód może być uznany za wyleczonego i jedynym ograniczeniem jakie istnieje jest to, że poszkodowany powinien być zwolniony z ćwiczeń na równoważni i na wysokości (k. 73).
Jest bezsporne, że powód otrzymał od pozwanego kwotę 9450 zł, którą nie można uznać za niską i w ocenie Sądu II instancji stanowi ona zadośćuczynienie adekwatne do doznanej przez skarżącego krzywdy.
Natomiast należy zgodzić się z apelacją, że w niniejszym przypadku istnieją podstawy do zastosowania w odniesieniu do kosztów postępowania art. 102 kpc biorąc pod uwagę specyfikę przedmiotowych roszczeń oraz fakt, że obciążenie powoda dolegliwością finansową w postaci niemałej kwoty spowoduje znaczne zmniejszenie uzyskanego przez niego a adekwatnego do wysokości krzywdy zadośćuczynienia.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji wyroku z mocy art. 386§1 i 385 kpc.
SSO E. Piątkowska - Bidas SSO M. Kośka SSO B. Dziewięcka