Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015r Sąd Rejonowy w Ostrowcu Świętokrzyskim oddalił powództwo S. O. przeciwko (...) S.A. (A. (...)) z siedzibą w W. o zapłatę kwoty 22.500 złotych tytułem zadośćuczynienia.
Sąd Rejonowy ustalił,że w dniu 26 lipca 2003r I. O. kierując samochodem osobowym wyjeżdżając z ul. (...) w O. S. spowodowała kolizję uderzając w rower, którym kierował powód S. O.. W wyniku tej kolizji powód upadł na jezdnię, wskutek czego doznał obrzęku i krwiaka na poziomie płata ciemieniowego prawego głowy oraz stłuczenia kręgosłupa. Bezpośrednio po zdarzeniu powód podniósł się samodzielnie i udał się do pracy. W szpitalu przebywał od godziny 9.00 do 16.30, kiedy wykonano mu szereg badań. Powód odbył w sumie trzy wizyty w poradni ortopedycznej, po czym leczenie w tym zakresie zostało całkowicie zakończone. Na zwolnieniu przebywał w okresie od 26 lipca 2013r do 1 września 2013r. Około trzech tygodni po zdarzeniu powód udał się do psychiatry, ponieważ czuł lęk i niepokój oraz budził się w nocy. Lekarz psychiatra stwierdził zaburzenia reaktywne depresyjno-lękowe, przepisał leki uspakajające. U psychiatry powód był cztery razy. Powód zażywał przepisane leki, w związku z tym, że odczuwał poprawę po lekach zaprzestał dalszego leczenia psychiatrycznego.
Aktualnie u powoda nie ma nasilonych zaburzeń lękowych, nie ma obniżonego nastroju ani przygnębienia. Jego nastrój i napęd jest wyrównany. Nie widać zaburzeń uwagi, koncentracji i pamięci. Nie widać wzmożonego odczynu emocjonalnego. Objawy, które pojawiły się po wypadku miały charakter przemijający i obecnie nie wpływają na aktywność powoda i jego codzienne funkcjonowanie. Przeżycia związane z wypadkiem nie spowodowały u powoda trwałych następstw w psychice powoda, które by w istotny sposób ograniczały jego funkcjonowanie zawodowe i indywidualne.
Leczenie powoda w zawiązku z zdarzeniem zostało zakończone. Pozwany przyznał powodowi łącznie kwotę 10.000 złotych zadośćuczynienia z tytułu tego wypadku.
Według Sądu Rejonowego zebrany materiał dowodowy prowadzi do uznania,że przyznane powodowi zadośćuczynienie w kwocie 10.000 złotych odpowiada doznanej przez powoda krzywdzie, przedstawia dla niego ekonomicznie odczuwalną wartość, nie jest wygórowane, ani nie prowadzi też do nieuzasadnionego przysporzenia w jego majątku, a tym samym uwzględnia przesłankę kompensacyjną tego świadczenia.
Apelację od tego wyroku wywiódł powód zaskarżając go w całości i zarzucił:
- - naruszenie przepisów postępowania cywilnego tj. art. 233 k p c poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów polegające na uznaniu, że krzywda jakiej doznał powód została w całości zrekompensowana bez uwzględnienia naruszenia poczucia bezpieczeństwa powoda,
- - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, ze powód nie doznał żadnych ujemnych następstw wypadku, któremu uległ bez swej winy powód przestrzegający zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Podnosząc te zarzuty skarżący domagał się zmiany zaskarżonego orzeczenia i zasądzenia zgodnie z żądaniem powoda, ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi Rejonowemu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, a na jego podstawie poczynił adekwatne do treści materiału dowodowego ustalenia faktyczne. Ustalenia te Sąd Okręgowy przyjmuje za własne, nie znajdując potrzeby ich ponownego szczegółowego przytaczania.
Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 233 k p c, albowiem przeprowadzona ocena dowodów polegała na rzetelnej i bezstronnej analizie wyników postępowania, przy uwzględnieniu zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Tym samym zdaniem Sądu odwoławczego, ocena dowodów zgromadzonych w sprawie została dokonana w sposób właściwy i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy z zgromadzonego materiału dowodowego wyciągnął logiczne i uzasadnione wnioski i dokonał właściwej interpretacji. Podkreślić należy, że wszystkie ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Tym samym Sąd Rejonowy nie przekroczył granicy swobodnej oceny dowodów w rozumieniu art. 233 k p c i Sąd Okręgowy w pełni podziela dokonane ustalenia.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności, opinii biegłej z zakresu psychiatrii R. P. i opinii biegłej z zakresu psychologii U. S. jednoznacznie wynika, że wprawdzie zdarzenie z dnia 26 lipca 2013r spowodowało u powoda zaburzenia adaptacyjne, ale wyłącznie o charakterze przemijającym i aktualnie biegłe nie stwierdziły trwałych ujemnych następstw psychicznych związanych ze zdarzeniem. Z opinii biegłych wynika także, że powód poradził sobie emocjonalnie z doznanym stresem i obecnie nie wymaga ani leczenia farmakologicznego ani pomocy psychoterapeutycznej. U powoda nie stwierdzono trwałego uszczerbku na zdrowiu w związku z przedmiotowym zdarzeniem. Powód powrócił do pracy, do codziennych obowiązków, prawidłowo funkcjonuje w rolach pracownika, męża i ojca. Nie unika kontaktów społecznych, powrócił do aktywnego życia.
Ma rację Sąd Rejonowy, że w świetle zebranych dowodów, powód nie udowodnił, że aktualnie pojawiły się u niego nowe cierpienia i nowe krzywdy, które wymagałyby dodatkowej rekompensaty. Słuszne jest przeto stanowisko Sądu I instancji, że zadośćuczynienie jakie już otrzymał powód jest adekwatne do cierpień i krzywd, których doznał, a wszystkie cierpienia, które opisał w pozwie w rozpoznawanej sprawie, były znane pozwanemu na etapie orzekania o zadośćuczynieniu i zostały przez niego odpowiednio uwzględnione.
Z tych przyczyn Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k p c oddalił apelację jako bezzasadną, a o kosztach postępowania apelacyjnego orzekł w oparciu o art. 99 k p c i & 6 pkt 5 w zw. z & 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radcowskie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
SSO Barbara Dziewięcka SSO Cezary Klepacz SSO Sławomir Buras