Postanowienie Sądu Okręgowego w Kielcachz 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II Ca 1497/13

Metryka

Wydany

8 stycznia 2014 r.

Sąd

Sąd Okręgowy w Kielcach Wydział II Cywilny Odwoławczy

Skład

SSO Mariusz Broda przewodniczący
SSO Beata Piwko sprawozdawca
SSO Marek Boniecki
protokolant sądowy Beata Wodecka protokolant
SSO B.Piwko SSO M.Broda SSO M.Boniecki

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 8 stycznia 2014 r.

Sprawa

sprawy z wniosku E. F. z udziałem J. F. o podział majątku wspólnego na skutek apelacji uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt I Ns 464/11 postanawia: oddalić apelację i orzec, że wnioskodawczyni i uczestnik ponoszą koszty postępowania apelacyjnego we własnym zakresie. II Ca 1497/13 Uzasadnienie Sąd Rejonowy w Końskich postanowieniem z 4 lipca 2013r. dokonał poddziału majątku dorobkowego E. J. byłych małżonków F. w sposób przedstawiony w tym orzeczeniu. Sąd Rejonowy dokonał szczegółowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie uznał, że brak jest podstaw do ustalenia nierównych udziałów w majątku dorobkowym byłych małżonków. Uczestnik nie wskazał żadnych dowodów na potwierdzenie swego wniosku w przedmiocie nierównych udziałów. Sąd Rejonowy opierając się na opinii biegłego ustalił wartość nakładu w postaci budynku mieszkalnego posadowionego na działce uczestnika. Wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego Sąd Rejonowy oddalił oceniając argumenty uczestnika za nieprzekonywujące. Sąd Rejonowy orzekł także o wierzytelności przysługującej obojgu małżonków z tytułu nakładów czynionych na nieruchomość osoby trzeciej, przyznając ją po połowie każdemu z nich bez oznaczenia jej wartości. Sąd I instancji orzekł także o podziale rzeczy ruchomych oraz o wysokości spłacie należnej od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni. Apelację od orzeczenia Sądu Rejonowego w części „która przekracza przyznany przez uczestnika 20% udział wnioskodawczyni w majątku dorobkowym” wywiódł uczestnik, który zarzucił:

Sentencja

1. 1) N. co do istoty sprawy poprzez niedokonanie ustalenia w zakresie procentowego udziałów stron w powstaniu majątku dorobkowego;
2. 2) Niedokonanie ustalenia wartości wierzytelności i niewypowiedzenie się odnośnie sposobu rozliczenia tej wierzytelności;
3. 3) Nieuwzględnienie przez Sąd wniosku uczestnika co do dopuszczenia dowodu z opinii kolejnego biegłego. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Sąd Okręgowy zważył co następuje. Apelacja nie jest zasadna. Sąd Rejonowy dokonał w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia, w oparciu o które wydał trafne orzeczenie. Ustalenia te Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własne, podobnie jak i dokonaną przez ten Sąd ocenę materiału dowodowego. Żaden z zarzutów apelacji nie jest zasadny. Od chwili ustania wspólności majątkowej małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Mogą jednak z ważnych przyczyn żądać ustalenia nierównych udziałów (art. 43 k.r.o. oraz art. 567 § 1 k.p.c.). Żądanie takie należy zgłosić w postępowaniu o podział majątku wspólnego, do którego stosuje się odpowiednio przepisy o dziale spadku (art. 567 § 3), a poprzez art. 688 - także przepisy o zniesieniu współwłasności. O żądaniu takim może Sąd orzec w postanowieniu wstępnym lub kończącym postępowanie. Sąd może także nie wydając osobnego orzeczenia w tym przedmiocie dokonać odpowiednich ustaleń w uzasadnieniu, które stanowią przesłankę rozstrzygnięcia o wysokości spłat, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Przepis art. 43 § 1 k.r.o. stanowi, że oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, jednak - zgodnie z § 2 tego artykułu - z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać, ażeby ustalenie udziałów w majątku wspólnym nastąpiło z uwzględnieniem stopnia, w którym każdy z nich przyczynił się do powstania tego majątku. Omawiany przepis określa dwie przesłanki ustalenia nierównych udziałów małżonków w majątku wspólnym. Pierwszą jest niejednakowy sposób przyczyniania się małżonków do powstania tego majątku, drugą stanowią "ważne powody". Obie przesłanki muszą być spełnione łącznie i pozostawać w określonej relacji. Art.232k.p.c. stanowi, że to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie poprzez art.13§2k.p.c do postępowań nieprocesowych. Oznacza to, że ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego. To one, a nie sąd są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i one wreszcie ponoszą odpowiedzialność za jego wynik. Przedstawienie przez stronę dowodu w celu wykazania określonych twierdzeń o faktach sprawy, z których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki, nie jest jej prawem czy obowiązkiem procesowym, lecz ciężarem procesowym, wynikającym i zagwarantowanym przepisami prawa, przede wszystkim w jej własnym interesie. To interes strony, jakim jest wygranie procesu, nakazuje jej podjąć wszelkie możliwe czynności procesowe w celu udowodnienia przedstawionych twierdzeń o faktach; strony nie można zmusić do ich podjęcia. Skoro uczestnik na uzasadnienie swego wniosku nie złożył żadnego dowodu, to jego zarzut w tym przedmiocie jako zupełnie gołosłowny nie mógł zostać uznany za zasadny. Co do sposobu orzeczenia przez Sąd Rejonowy w przedmiocie wierzytelności, to Sąd ten w sposób wyczerpujący rozstrzygnięcie to uzasadnił, odniósł się do orzeczenia Sądu Najwyższego, a Sąd Okręgowy argumentację tam przedstawioną w całości podziela. Co do ostatniego zarzutu apelacji: Także ten zarzut nie jest zasadny. Strona nie może bowiem skutecznie zarzucać w apelacji uchybienia przez sąd przepisom postępowania, dotyczącego wydania postanowienia oddalającego wnioski o przeprowadzenie dowodów, jeżeli w trybie art. 162 k.p.c. nie zwróciła uwagi sądu na to uchybienie. Reasumując Sąd okręgowy nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji oddalił ją na podstawie art.385k.p.c. w zw. z art.13§2 k.p.c. O kosztach postepowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art.520§1k.p.c. W postępowaniu nieprocesowym obowiązuje zasada wyrażona w art.520§1kpc, a w związku z tym w zasadzie nie ma podstaw do domagania się przez uczestnika, który poniósł określone koszty, zwrotu ich od pozostałych uczestników. Każdy uczestnik postępowania ponosi koszty związane ze swym udziałem w sprawie, co oznacza, że obciążają go koszty tej czynności, której sam dokonał, jak i czynności podjętej w jego interesie, także przez sąd, na jego wniosek lub z urzędu. Zasada ta jest nienaruszalna wtedy, gdy uczestnicy są w równym stopniu zainteresowani wynikiem postępowania lub - mimo braku tej równości - ich interesy są wspólne, jak w przypadku sprawy o podział majątku wspólnego. Brak zgody na orzeczenie sądu pierwszej instancji ze względu na wysokość spłaty i przyjętą przez Sąd wysokość udziałów byłych małżonków w majątku wspólnym i wniesienie apelacji nie stworzyło samo przez się sprzeczności interesu wnioskodawczyni z interesem uczestnika, a tym samym brak jest podstaw do obciążenia uczestnika kosztami postępowania.