Uzasadnienie
M. B. wniosła skargę o wznowienie postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym w Kielcach pod sygn. akt IICa 1253/11, a zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 25.04.2012r. Powołując przepisy art. 399 § 1 kpc i art. 379 pkt. 5 kpc, podniosła, że nie była zawiadomiona o terminie rozprawy apelacyjnej, a wobec tego została pozbawiona obrony swoich praw. Oświadczyła, że o wydanym orzeczeniu dowiedziała się w połowie lutego 2014r.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Skarga, jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlegała odrzuceniu.
Tej treści konkluzja wynika już z tylko z tego w jaki sposób została sformułowana podstawa wznowienia. Skoro skarżąca eksponuje „pozbawienie obrony swoich praw”, to stwierdzić należy, że nie jest to stan identyczny z pozbawieniem możności działania, a tylko ten ostatni jest ustawową podstawą wznowienia, o jakiej mowa w treści art. 401 pkt. 2 kpc (p. m.in. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 17.10.2012r., IACz 1788/12, Lex nr 1223399).
Niezależnie od tego, jeżeli nawet tą podstawę wznowienia wobec jej uzasadnienia (brak zawiadomienia o terminie rozprawy apelacyjnej i nie wzięcie w niej udziału) zinterpretować jako pozbawienie możności działania, to i tak wobec jej nieistnienia, skarga podlegała odrzuceniu. Przypomnieć bowiem należy, że przewidziana w art. 410 § 1 kpc kontrola skargi obejmuje nie tylko badanie tego, czy w treści skargi powołano ustawową podstawę wznowienia, ale także, czy ta podstawa rzeczywiście istnieje, bo jej brak oznacza odrzucenie skargi (p. m.in. postanowienie SN z dnia 14.06.2012r., ICz 44/12, Lex nr 1232229; postanowienie z dnia 10.10.2012r., ICz 104/12, Lex nr 1232738).. W następnej kolejności trzeba pamiętać i o tym, że pozbawienie możności działania to stan, w którym z powodu wadliwości proceduralnych sądu, będących skutkiem naruszenia konkretnych przepisów kpc, strona nie mogła brać udziału w całym postępowaniu.
Jednocześnie nie ma podstaw do uznania, by działanie sądu naruszyło przepisy postępowania, jeżeli podjął on wszelkie możliwe na tym etapie czynności służące prawidłowemu zawiadomieniu strony i umożliwieniu jej uczestnictwa w rozprawie apelacyjnej (p. postanowienie SN z dnia 6.06.2012r.,IVCz 6/12, Lex nr 1231332). Ta ostatnia sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że uczestniczka (skarżąca), była prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy apelacyjnej, poprzez doręczenie zawiadomienia jej pełnomocnikowi procesowemu (który także był obecny na tej rozprawie). Tego rodzaju konkluzja znajduje uzasadnienie w art. 149 § 2, art. 133 § 3, art. 141 § 1 – kpc (p. także wyrok SN z dnia 22.09.1982r., IICr 177/82, Lex nr 5163).
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.