Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 17

Postanowienie Sądu Okręgowego w Kielcachz 4 sierpnia 2026 r., sygn. akt II Ca 809/26

II Wydział Cywilny OdwołaczyTekst u wydawcy: SAOS

Metryka

Wydany
4 sierpnia 2026 r.
Sąd
Sąd Okręgowy w Kielcach,
Wydział
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Skład
Sędzia Sądu Okręgowego Rafał Adamczyk przewodniczący
Sędziowie: Sędzia Sądu Okręgowego Anna Pać - Piętak
Sędzia Sądu Okręgowego Monika Wrona
Sędzia Sądu Okręgowego
Rozpoznanie
w dniu 4 sierpnia 2026 r. w Kielcach na posiedzeniu niejawnym
Sprawa
sprawy z wniosku U. M. z udziałem Województwa (...) o dokonanie wpisu polegającego na wykreśleniu hipoteki umownej w sprawie Dz. Kw. (...)
Od orzeczenia
na skutek apelacji uczestnika od wpisu w dziale IV księgi (...), dokonanego przez Sąd Rejonowy w Busku - Zdroju w dniu 27 marca 2026 r.

Sentencja

postanawia:

  1. 1. uchylić zaskarżony wpis i oddalić wniosek o jego dokonanie;
  2. 2. zasądzić od U. M. na rzecz Województwa (...) kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. doręczyć odpis postanowienia: - pełnomocnikowi wnioskodawcy – adwokatowi G. K. (k. 43), - pełnomocnikowi uczestnika – radcy prawnemu G. I. (k. 88).
  3. Dnia 4 sierpnia 2026 r.
  4. Rafał Adamczyk

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 lutego 2026 r. starszy referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Busku - Zdroju w sprawie Dz. Kw. (...) oddalił wniosek U. M. o wykreślenie hipoteki umownej z działu IV księgi (...). Na skutek skargi wnioskodawcy na to postanowienie, Sąd Rejonowy w Busku - Zdroju w dniu 27 marca 2026 r. dokonał wpisu polegającego na wykreśleniu tej hipoteki.

Uczestnik Województwo (...) wniósł apelację od powyższego wpisu. Zaskarżył wpis w całości, zarzucając naruszenie:

  1. 1. art. 94 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jednolity Dz. U. z 2026 r., poz. 1066; dalej powoływanej jako „u.k.w.h.”) poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu, że wpis hipoteki umownej może zostać wykreślony bez wygaśnięcia wierzytelności zabezpieczonej hipoteką;
  2. 2. art. 100 u.k.w.h. poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu, że wpis hipoteki umownej może zostać wykreślony bez oświadczenia wierzyciela o wygaśnięciu wierzytelności zabezpieczonej hipoteką;
  3. 3. art. 626⁹ k.p.c. w związku z art. 626² k.p.c. poprzez uznanie, że wniosek o wykreślenie hipoteki umownej z księgi wieczystej (...), zabezpieczającej wierzytelność Województwa (...), złożony przez właściciela nieruchomości U. M. zasługiwał na uwzględnienie, w sytuacji gdy z dokumentów dołączonych do wniosku wynikało, że istnieją przeszkody do dokonania wpisu w dziale IV księgi wieczystej - brak kwitu mazalnego, czyli oświadczenia Województwa (...) o wygaśnięciu wierzytelności;
  4. 4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, skutkującej błędnym przyjęciem, iż zostały spełnione warunki formalne do wykreślenia hipoteki umownej.

Podnosząc powyższe zarzuty, uczestnik domagał się uchylenia zaskarżonego wpisu w całości poprzez usunięcie wykreślenia hipoteki umownej ustanowionej na rzecz Województwa (...) w księdze wieczystej (...) i oddalenia wniosku w całości oraz zasądzenia na rzecz Województwa (...) kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wpisu w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na apelację, wnioskodawca domagał się oddalenia apelacji i zasądzenia od uczestnika na rzecz U. M. kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Apelacja zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 626⁸ § 2 k.p.c., rozpoznając wniosek o wpis do księgi wieczystej, sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Przepis ten wyznacza możliwy zakres kognicji sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym, która jest znacznie zawężona, bowiem została zredukowana do analizy wyraźnie wymienionych elementów, co wynika z celu postępowania wieczystoksięgowego - prawidłowego ustalenia stanu prawnorzeczowego nieruchomości. Przepis art. 626⁸ § 2 k.p.c. określa także zakres kognicji sądu drugiej instancji rozpatrującego apelację. Takie stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. postanowienie z 27 kwietnia 2001 r., III CKN 354/00, OSNC 2001/12/183; postanowienie z 5 października 2005 r., II CK 781/04, LEX nr 187020; postanowienie z 6 października 2006 r., V CSK 214/06, LEX nr 327887). Oznacza to, że również Sąd odwoławczy rozstrzyga wyłącznie, czy wpis (lub jego odmowa) pozostaje w zgodzie z prawem tylko w świetle treści zgłoszonego wniosku, treści i formy przedłożonych dokumentów, stanowiących podstawę wpisu oraz treści księgi wieczystej.

Kontrola zaskarżonego orzeczenia (wpisu lub jego odmowy) dokonywana przez sąd drugiej instancji na skutek wniesionej apelacji powinna być zatem ograniczona do tego, czy dokumenty załączone do wniosku i którymi dysponował sąd pierwszej instancji, dawały podstawę do dokonania bądź odmowy wpisu, zgodnie z wnioskiem o wpis (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z 31 stycznia 2014 r., II CSK 225/13, LEX nr 1460722).

Do wniosku o wykreślenie hipoteki wnioskodawca dołączył akt notarialny sporządzony w dniu 3 lutego 2026 r. przed notariuszem Ł. G., Rep. (...) nr (...), obejmujący oświadczenie U. M. o cofnięciu zgody udzielonej w dniu 28 grudnia 2018 r. na ustanowienie hipoteki umownej do kwoty 1050000 zł na rzecz Województwa (...) na nieruchomości objętej księgą wieczystą (...) (k. 46 - 46v). W akcie notarialnym z 28 grudnia 2018 r., sporządzonym przed notariuszem P. M., Rep. A nr (...), U. M. oświadczył, że ustanawia na tej nieruchomości hipotekę umowną do kwoty 1050000 zł z pierwszeństwem wpisu na rzecz Województwa (...), dla zabezpieczenia prawidłowej realizacji zwrotu w całości lub w części kwoty dofinansowania, wraz z odsetkami, kosztami postępowania, świadczeniami ubocznymi oraz zabezpieczenia realizacji wszystkich zobowiązań F. K., powołanych w umowie zawartej przez nią w dniu 10 października 2018 r. z Województwem (...), nr (...) o dofinansowanie projektu pod nazwą „ (...) - nowe miejsce na mapie turystyki prozdrowotnej” w ramach działania (...) (k. 11 - 12).

Czynność prawna stanowiąca podstawę wpisu powinna być badana przez sąd nie tylko pod kątem formalnoprawnym, lecz także pod względem jej skuteczności materialnoprawnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 22 marca 1955 r., II CO 116/54, OSNCK 1956/1/15; z 25 lutego 1963 r., III CR 177/62, OSNC 1964/2/36; z 16 lipca 2009 r., I CSK 497/08, LEX nr 1396363; z 7 grudnia 2011 r., II CSK 604/10, LEX nr 1103623). Oznacza to, że sąd musi rozważyć, czy czynność ta uzasadnia powstanie, zmianę lub wygaśnięcie prawa, które ma być wpisane do księgi wieczystej, a w odniesieniu do orzeczenia sądu – czy jest ono prawomocne i rzeczywiście dowodzi okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca. Gdy podstawę wpisu ma stanowić dokument, musi on zostać załączony do wniosku w odpowiedniej formie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 listopada 2011 r., II CSK 538/10, LEX nr 1129097).

Tym samym nie jest możliwe - w świetle art. 626⁸ § 2 k.p.c. - zastąpienie dokumentu, który ma być podstawą wpisu, żadnym innym środkiem dowodowym, wykazywanie treści tego dokumentu za pomocą innych środków dowodowych, jak również ustalenie prawa własności nieruchomości lub jej stanu prawnego w innym zakresie w odmienny sposób (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 marca 2013 r., IV CSK 414/12, LEX nr 1324316).

Stosownie do art. 245 § 1 k.c., z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, do ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu własności. W myśl § 2 art. 245 k.c., forma aktu notarialnego jest potrzebna tylko dla oświadczenia właściciela, który ustanawia prawo. Do powstania hipoteki niezbędny jest także wpis w księdze wieczystej (art. 67 u.k.w.h.). W konsekwencji, do ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego w postaci hipoteki umownej może dojść wyłącznie w drodze umowy, a zatem dwustronnej czynności prawnej. Stosowną umowę zawiera właściciel obciążonej nieruchomości i nabywca prawa. Właściciel oświadcza swoją wolę obciążenia nieruchomości poprzez ustanowienie oznaczonego prawa rzeczowego, a jego kontrahent oświadcza wolę nabycia ustanowionego prawa. Z art. 245 § 2 k.c. wynika, że jedynie oświadczenie właściciela, który ustanawia prawo, musi być złożone z zachowaniem formy aktu notarialnego.

Umowa ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego może więc składać się z oświadczeń woli złożonych w różnym czasie i w różnej formie. Nabywca prawa może złożyć swoje oświadczenie woli nawet przez czynności dorozumiane (art. 60 k.c.). Oświadczenia woli właściciela nieruchomości o ustanowieniu ograniczonego prawa rzeczowego nie można jednak traktować jako jednostronnej czynności prawnej (por. S. Rudnicki - Ustawa o księgach wieczystych i hipotece. Przepisy o postępowaniu w sprawach wieczystoksięgowych. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2006, s. 228 - 229; E. Gniewek - Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze 2001, teza 3 do art. 245 k.c.).

Ponadto, zgodnie z art. 33 zdanie pierwsze u.k.w.h., oświadczenie woli właściciela nieruchomości o ustanowieniu na niej ograniczonego prawa rzeczowego uważa się za złożone nie tylko wtedy, gdy doszło do wiadomości nabywcy, lecz także gdy zostało złożone w przepisanej formie w sądzie rejonowym prowadzącym księgę wieczystą.

Dokonany przez Sąd Rejonowy w Busku – Zdroju w dniu 13 marca 2019 r. w sprawie Dz. Kw. (...) wpis hipoteki umownej w dziale IV księgi wieczystej (...) ma charakter konstytutywny. Oznaczenie zabezpieczonych wierzytelności i stosunków prawnych, z których wynikają, zostało ujawnione w treści wpisu hipoteki w księdze wieczystej (w polu 4.4.1.8 księgi wieczystej) (k. 14). Są to wierzytelności przyszłe, związane ze zwrotem w całości lub w części kwoty dofinansowania, wraz z odsetkami, kosztami postępowania, świadczeniami ubocznymi oraz zabezpieczeniem realizacji wszystkich zobowiązań F. K., powołanych w umowie zawartej przez nią w dniu 10 października 2018 r. z Województwem (...), nr (...) o dofinansowanie projektu pod nazwą „ (...) - nowe miejsce na mapie turystyki prozdrowotnej” w ramach działania 2.5. - „Wsparcie inwestycyjne sektora (...) w ramach (...) 2014 - 2020”. Hipoteka, która zabezpiecza wierzytelność przyszłą, istnieje bezwarunkowo, z tym że jej wykonanie jest uzależnione od powstania i wymagalności zabezpieczonej wierzytelności (conditio iuris).

Tym samym, hipoteka powstaje, mimo że zabezpieczona wierzytelność jeszcze nie istnieje, gdy może ona zaistnieć w przyszłości (zob. T. Czech [w:] Księgi wieczyste i hipoteka. Komentarz. Tom II. Hipoteka, wyd. IV, Gdańsk 2026, teza 58 do art. 65). Obciążenie nieruchomości hipoteką jest możliwe w celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego stosunku prawnego. W ten sposób zasadę szczegółowości hipoteki art. 65 ust. 1 u.k.w.h. odnosi się do stosunku prawnego, z którego wynika lub może wynikać zabezpieczana wierzytelność. Wierzytelność powinna być zatem określona przez podanie stosunku prawnego, z którego wynika. Jeżeli tych wierzytelności jest kilka, muszą one być także opisane we wskazany sposób (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2015 r., I CSK 326/14, LEX nr 1790941). Treść złożonego przez U. M. w dniu 28 grudnia 2018 r. oświadczenia o ustanowieniu hipoteki wskazuje zabezpieczane wierzytelności i stosunek prawny, z którego mogą one powstać, stąd bezzasadne są odmienne twierdzenia wnioskodawcy.

Regułą jest stabilność prawomocnych orzeczeń co do istoty sprawy, i taką też zasadę ustawodawca przyjął jako obowiązującą w postępowaniu nieprocesowym, czemu dał wyraz w art. 523 zdanie pierwsze k.p.c.: „Prawomocne postanowienie orzekające co do istoty sprawy nie może być zmienione ani uchylone, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej”. W postępowaniu wieczystoksięgowym takim orzeczeniem jest wpis i wykreślenie w księdze wieczystej (art. 626⁸ § 6 i 7 k.p.c.). Z art. 523 zdanie drugie k.p.c. wynika natomiast, że prawomocne postanowienie oddalające wniosek sąd może zmienić w razie zmiany okoliczności sprawy. Przez „okoliczności sprawy”, o jakich mowa w tym przepisie należy rozumieć zespół tych przytoczonych przez wnioskodawcę i pozostałych uczestników faktów, które w świetle normy będącej podstawą zgłoszonego roszczenia są doniosłe dla jej zastosowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 września 2016 r., V CSK 60/16, LEX nr 2135554).

Wydane w postępowaniu nieprocesowym (także w postępowaniu wieczystoksięgowym) postanowienie oddalające wniosek może być przez sąd zmienione, jeżeli doszło do zmiany okoliczności sprawy, i ustaje z chwilą zmiany okoliczności sprawy powaga rzeczy osądzonej takiego postanowienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 października 2016 r., V CSK 470/16, LEX nr 2198217). Odstępstwo od zasady powagi rzeczy osądzonej, wyrażonej w art. 523 zdanie pierwsze k.p.c., możliwe jest tylko na podstawie i w granicach zmiany okoliczności. Odmiennie niż w przypadku postanowień pozytywnych chodzi o okoliczności, które zaszły po uprawomocnieniu się postanowienia oddalającego wniosek. Obowiązek ich wykazania obciąża osobę ubiegającą się o zmianę postanowienia oddalającego wniosek. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 29 maja 2015 r., V CSK 516/14, LEX nr 1751293).

Wnioskodawca pomija, że jego oświadczenie o ustanowieniu hipoteki umownej do kwoty 1050000 zł na rzecz Województwa (...) na nieruchomości objętej (...), złożone w akcie notarialnym z 28 grudnia 2018 r., sporządzonym przed notariuszem P. M., Rep. A nr (...), zostało przedstawione w przepisanej formie w sądzie rejonowym prowadzącym księgę wieczystą i wywołało skutek w postaci konstytutywnego wpisu hipoteki umownej w księdze wieczystej. Wpis ten jest prawomocny. W tym stanie rzeczy nie jest możliwe „cofnięcie zgody” U. M. na ustanowienie hipoteki umownej do kwoty 1050000 zł na rzecz Województwa (...) na nieruchomości objętej księgą wieczystą (...).

Ponadto, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy zawartym w odpowiedzi na apelację, dołączony przez niego do wniosku akt notarialny sporządzony w dniu 3 lutego 2026 r. przed notariuszem Ł. G., Rep. A nr (...), obejmuje oświadczenie U. M. o cofnięciu zgody udzielonej w dniu 28 grudnia 2018 r. na ustanowienie wymienionej hipoteki (k. 46v), a nie na „dalsze zabezpieczenie” (hipoteczne) (k. 111v).

Niedopuszczalne jest wypowiedzenie umowy o ustanowienie hipoteki ani jej odwołanie, nawet gdy hipoteka zabezpiecza wierzytelność przyszłą. Przepis art. 878 § 2 k.c. (dotyczący możliwości odwołania poręczenia za dług przyszły przed powstaniem długu) nie ma zastosowania do hipoteki w drodze analogii, ponieważ umowa o ustanowienie hipoteki podlega sztywnym regułom prawa rzeczowego, ma charakter wyłącznie rozporządzający, jej jedynym celem jest obciążenie nieruchomości (ograniczenie własności nieruchomości), a nie zaciągnięcie osobistego obowiązku świadczenia. Poręczenie stanowi natomiast osobiste zobowiązanie dłużnika do wykonania świadczenia, co pozwala na zastosowanie odmiennych zasad modyfikacji lub odwołania w określonych sytuacjach (por. J. Pisuliński: Hipoteka kaucyjna, Zakamycze 2002, s. 70; T. Czech [w:] Księgi wieczyste i hipoteka. Komentarz. Tom II. Hipoteka, wyd. IV, Gdańsk 2026, teza 152 do art. 65).

Umowa o ustanowienie hipoteki w kształcie odpowiadającym wymaganiom u.k.w.h. jest czynnością prawną wyłącznie rozporządzającą. Jej treść wyraża jedynie wolę ustanowienia określonej hipoteki - obciążenia nią oznaczonej nieruchomości (prawa podlegającego obciążeniu hipoteką). Nie można w treści tej umowy dostrzec wyrazu woli zobowiązania się do ustanowienia hipoteki ani woli zaciągnięcia przez wierzyciela zabezpieczanej wierzytelności zobowiązania do świadczenia, które mogłoby być - analogicznie jak w przypadku umów zobowiązujących do przeniesienia własności jednocześnie wywierających skutek rozporządzający - odwzajemnieniem się za uzyskanie przysporzenia w postaci nabycia hipoteki. Gdyby przyjąć, że na podstawie art. 156 k.c. w związku z art. 245 § 1 k.c. umowa o ustanowienie hipoteki, tak jak umowa przeniesienia własności nieruchomości o treści wyłącznie rozporządzającej, musi być zawsze zawarta causa solvendi, to większość spotykanych w praktyce umów o ustanowienie hipoteki musiałaby być uznana za czynności prawne bezwzględnie nieważne; w konsekwencji hipoteka utraciłaby praktyczne znaczenie jako środek zabezpieczenia wierzytelności (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 3 października 2007 r., IV CSK 193/07, OSNC- ZD 2008/3 /78; z 13 maja 2010 r., IV CSK 565/09, LEX nr 602306; z 27 marca 2013 r., V CSK 191/12, LEX nr 1341707 oraz postanowienia Sądu Najwyższego: z 22 czerwca 2017 r., III CSK 264/16, LEX nr 2340586; z 8 grudnia 2017 r., III CSK 273/16, LEX nr 2558228; z 28 lutego 2023 r., I CSK 2905/22, LEX nr 3549830).

Poza zakresem kognicji sądu wieczystoksięgowego pozostaje rozstrzyganie o istnieniu, wymagalności i wysokości wierzytelności zabezpieczonej hipoteką. Zarzuty wnioskodawcy dotyczące pełnego stanu stosunków obligacyjnych między stronami w związku z realizacją zobowiązań z „umowy o dofinansowanie” mogą być wyjaśniane w trybie procesu o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym (art. 10 ust. 1 u.k.w.h.) (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 sierpnia 2024 r., I CSK 3301/23, LEX nr 3748030).

Stosownie do art. 626⁹ k.p.c., przesłanką oddalenia wniosku o wpis jest zarówno brak podstaw do jego dokonania, jak i występowanie ku temu przeszkód. Brak podstaw do wpisu ma miejsce wtedy, gdy dokumenty, z których wnioskodawca wywodzi żądanie dokonania konkretnego wpisu nie pozwalają na to ze względów merytorycznych, gdyż nie wynika z nich, żeby powstało czy istniało prawo, o wpis którego zabiega. Przeszkoda do dokonania wpisu zachodzi natomiast wtedy, gdy nie może on nastąpić z uwagi na brak dostatecznych danych, które także powinny znajdować oparcie w dokumentach.

Wobec niezłożenia przez wnioskodawcę dokumentów stanowiących dostateczną podstawę do wykreślenia hipoteki umownej ujawnionej w dziale IV księgi wieczystej nieruchomości objętej księgą wieczystą (...), Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. uchylił zaskarżony wpis, polegający na wykreśleniu hipoteki umownej i oddalił wniosek o jego dokonanie.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., bowiem interesy wnioskodawcy i uczestnika były sprzeczne. Zasądzone od U. M. na rzecz Województwa (...) koszty obejmują opłatę od apelacji w kwocie 100 zł (k. 104; art. 3 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 42 ust. 1, art. 46 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - tekst jednolity Dz. U. z 2025 r., poz. 1228, ze zmianami) oraz wynagrodzenie pełnomocnika uczestnika, wynoszące 360 zł (bowiem pełnomocnik rozpoczął prowadzenie sprawy na etapie postępowania apelacyjnego - § 5 pkt 5 w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – tekst jednolity Dz. U. z 2026 r., poz. 118).

SSO Anna Pać - Piętak SSO Rafał Adamczyk SSO Monika Wrona

Zarządzenie

doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawcy – adwokatowi G. K. (k. 43) odpis postanowienia z uzasadnieniem.

1 września 2026 r.

SSO Rafał Adamczyk

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.