Uzasadnienie
Powód – (...) z siedzibą w G. wniósł o zasądzenie od pozwanego P. L. kwoty 2936,30 zł, z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wskazał, że przysługuje mu względem pozwanego wierzytelność opiewająca na tą kwotę, jaką nabył od (...) Bank SA, któremu z kolei przysługiwała ona z tytułu udzielonego P. L., jaki nie został przez niego spłacony.
Pozwany złożył sprzeciw od wydanego nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym.
Sąd Rejonowy w Kielcach, wyrokiem z dnia 22.11.2012 r. oddalił powództwo. W uzasadnieniu stwierdził m.in, że: powód nie wykazał, iż przysługuje mu względem P. L. wierzytelność wynikająca z zawartej przez niego w dniu 5 września 2008r. z (...) Bankiem S.A. w W. umowy kredytowej o numerze (...)., gdyż w załączniku do umowy cesji wierzytelności z dnia 26.04.2011r. wyszczególniona została wierzytelność o numerze (...); umową kredytową o numerze (...) Bank S.A. w W. udzielił pozwanemu kredytu w wysokości 921,36 zł na którą to kwotę złożyły się - 799 zł-wartość towarów,25 zł – opłata przygotowawcza, 21,07 zł – prowizja, 76,29 zł – opłata z tytułu ubezpieczenia; ponadto wskazano, że kwota odsetek wynosi 36,96zł; porównanie tych kwot z sumami wyszczególnionymi w wyciągu z ksiąg rachunkowych na dzień 20.03.2012r. prowadzi do wniosku, iż nie są to sumy wynikające z tych samych wierzytelności.
Wyrok w całości zaskarżył powód. W wywiedzionej apelacji zarzucił: sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez bezpodstawne przyjęcie jakoby powód nie wykazał nabycia wierzytelności w stosunku do pozwanego, mimo, iż w dokumentacji sprawy znajdują się zarówno wyciąg z umowy cesji, jak i wyciąg z załącznika do tej umowy zawierający dane nabytej wierzytelności oraz jej wysokość; naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 kpc, polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażającej się w błędnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i uznaniu, że pomimo złożenia przez powoda szeregu dokumentów dotyczących wierzytelności pozwanego, m.in. umowy kredytowej, bankowego tytułu egzekucyjnego, wyciągu z umowy cesji wierzytelności wraz z wyciągiem z załącznika, nie nabył on wierzytelności będącej podstawą niniejszego postępowania.
Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 2936,30 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21.03.2012r. do dnia zapłaty; zasądzenie kosztów procesu, w tym za II instancję.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu.
Sąd Rejonowy poczynił zupełne z punktu widzenia właściwych do zastosowania w niniejszym postępowaniu norm prawa materialnego oraz prawidłowe w kontekście zasady swobodnej oceny dowodów ustalenia okoliczności faktycznych. Wbrew stanowisku apelującego nie naruszył art. 233 par. 1 kpc, albowiem ocena wiarygodności i mocy dowodów oparta była na wszechstronnym rozważeniu materiału procesowego (nie tylko dowody, ale i twierdzenia). Miała charakter swobodny,ale z całą pewnością nie dowolny, skoro uwzględniała zasady logiki i doświadczenia życiowego, prowadząc Sąd Rejonowy do racjonalnych (wyrażonych w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia) wniosków, które Sąd Okręgowy w całości podziela i przyjmuje za własne. Wobec takich, a nie innych kryteriów oceny materiału procesowego trudno było nie dostrzec rozbieżności pomiędzy nakreśloną przez powoda przedmiotową stroną żądania pozwu, a zaoferowanymi przez niego dowodami z dokumentów.
Warto w tym miejscu przypomnieć, że dla skutecznego zgłoszenia zarzutu naruszenia art. 233 par. kpc, koniecznym jest wykazanie, iż dokonana przez Sąd ocena dowodów i poczynione na tej podstawie ustalenia nie spełniają standardów logicznego i racjonalnego myślenia, nie uwzględniajają zasad doświadczenia życiowego. Ponadto, samo skonstruowanie przez apelującego swego rodzaju konkurencyjnego (dla tego ustalonego przez sąd) stanu faktycznego, bez jednoczesnego wzruszenia prawidłowości rozumowania sądu I instancji, jest niewystarczające dla skutecznego zgłoszenia zarzutu naruszenia art. 233 par. 1 kpc. Powód, ani nie zdołał wzruszyć poprawności rozumowania Sądu I instancji (z punktu widzenia kryteriów już wskazanych), ani nie przedstawił spójnej i skonkretyzowanej wersji stanu faktycznego, która mogłaby skutecznie konkurować z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 kpc orzekł jak w sentencji.
Z: odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełno mocnikowi powoda.