Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Jędrzejowie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Włoszczowie wyrokiem z dnia 7 maja 2013 roku sygn. akt VII K 258/13 „u” uznał oskarżonego T. K. winnym, tego że w dniu 19 stycznia 2013 roku w miejscowości W. gmina W. woj. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości i posiadając w I badaniu 0,69 mg/l oraz w II badaniu 0,79 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu kierował w ruchu lądowym samochodem marki V. (...) o nr rej. (...) i kwalifikując ten czyn jako występek z art. 178a § 1 kk na mocy tegoż przepisu w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył ma karę grzywny w ilości 100 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 20 złotych; n podstawie art. 42 § 2 kk i art. 43 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek odwoławczy w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku z wyłączeniem ciągników rolniczych oraz pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony z przyczepami; na podstawie art. 63 § 2 kk na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 19 stycznia 2013 rok; na podstawie art. 49 § 2 kk orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 200 złotych; orzekł wynagrodzenie adwokatowi i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 867,40 złotych tytułem kosztów sądowych.
Apelację od tego wyroku od tego wyroku wywiódł Prokurator Rejonowy we Włoszczowie zarzucając:
rażąca niewspółmierność kary polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku z wyłączeniem pojazdów do prowadzenia których wymagane jest prawo jazdy kategorii (...) oraz C+E, poprzez przecenienie niedocenienie wymowy i znaczeni ustalonych okoliczności obciążających takich, jak wysoki stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, przejawiający się przede wszystkim w kierowaniu samochodem w stanie nietrzeźwości ponad dwukrotnie przekraczającym ustawowy próg, a zatem w umyślnym naruszeniu podstawowych zasad ruchu drogowego i stworzeniu realnego niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia innych osób, co ostatecznie doprowadziło do wymierzenia kary nie odpowiadającej jej celom i nie uwzględniającej ustawowych dyrektyw jej wymiaru, a przede wszystkim nie uwzględniającej znacznego stopnia społecznej szkodliwości czynu i stopnia zawinienia sprawcy i na podstawie art. 437 § 2 kpk wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat oraz uchylenie orzeczenia o wyłączeniu spod zakazu ciągników rolniczych oraz pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony z przyczepami.
Apelację tą zmodyfikował na rozprawie odwoławczej Prokurator Okręgowy wnosząc o orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku.
Sąd Okręgowy zważy, co następuje:
Apelacja w zmodyfikowanej na rozprawie odwoławczej postaci jest w pełni zasadna.
Przebieg ustalonych przez Sąd Rejonowy wydarzeń, ustalona w zaskarżonym wyroku zasada odpowiedzialności oskarżonego i ocena prawna przypisanego mu czynu nie są przez żadną ze stron kwestionowane. Apelacja w ostatecznej postaci kwestionuje jedynie wyłączenie z obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych ciągników rolnych oraz pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5t z przyczepami. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że opisane wyżej wyłączenia orzeczone zostały z uwagi na względy o charakterze społecznym bowiem oskarżony prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 7 ha do czego niezbędne jest posługiwanie się ciągnikiem, a nadto oskarżony nie będzie miał możliwości podejmowania dodatkowej pracy w charakterze kierowcy. Słusznie skarżący zauważa w apelacji, że takie ukształtowanie przez Sąd Rejonowy omawianego środka karnego spowoduje, że oskarżony w praktyce nadal pozostanie aktywnym uczestnikiem ruchu drogowego co pozostaje w sprzeczności z celem ustawy karnej przewidującej obligatoryjność orzeczenia środka karnego eliminującego sprawców przestępstw takich jakie przypisano oskarżonemu z kręgu aktywnych uczestników ruchu drogowego.
Podzielając w pełni ten pogląd i nie dostrzegając w sprawie jakichkolwiek innych okoliczności mogących wspomniane wyłączenie uzasadnić Sąd Okręgowy na zasadzie art. 437 § 1 kpk uwzględniając apelację zmienił zaskarżony wyroku.
O wydatkach w postępowaniu odwoławczym orzeczono na zasadzie art. 626 § 1 i 627 kpk.
SSO Wojciech Arczyński
AM