Uzasadnienie
Ł. K. obwiniony został o to, że: 1. od dnia8 września 2012r. do dnia 29 września 2012r. w K. przy ul. (...) w miejscu przeznaczonym do użytku publicznego wielokrotnie w tym okresie czasu parkując różne pojazdy w miejscu rosnącej trawy niszczył roślinność tj. o wykroczenie z art. 144§1kw,
2. w miejscu i czasie jak w punkcie 1 poprzez wielokrotne parkowanie różnych pojazdów w miejscu rosnącej trawy oraz poprzez rozkopywanie skarpy złośliwie niepokoił M. S. i A. S. tj. o wykroczenie z art. 107kw.
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2013r. obwinionego Ł. K. uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu z pkt.2 wniosku o ukaranie i na podstawie art. 118§2kpw stwierdził, że koszty postępowania w tym zakresie ponosi Skarb Państwa. Obwinionego Ł. K. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z punktu 1 wniosku o ukaranie stanowiącego wykroczenie z art. 144§1 kw i za to na podstawie art. 144§1 kw w zw. z art. 24 §1i3kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 200 złotych. Na podstawie art.118§1kpw i art. 119kpw w zw. z art. 627kpk zasądził od obwinionego Ł. K. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 30 złotych tytułem opłaty od kary.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca obwinionego, który zaskarżył wyrok w całości i zarzucił rozstrzygnięciu:
- - obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, a mianowicie przepisu art. 5§2 i art. 7kpk poprzez rozstrzygnięcie nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść obwinionego oraz rażące naruszenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny zebranych w sprawie dowodów, polegające na uznaniu za w pełni wiarygodne odnośnie sprawstwa obwinionego Ł. K. zeznań świadków M. S. i A. S., złożonych na rozprawie, podczas, gdy istnieje podstawa do stwierdzenia, iż zeznania te odbiegając wyraźnie od wyjaśnień obwinionego i dokumentów zgromadzonych w sprawie były nieprawdziwe co do najważniejszej okoliczności, czyli ustalenia, czy Ł. K. niszczył roślinność przed posesją sąsiadów poprzez prawowanie pojazdów oraz czy w ogóle miejsce to stanowiło zieleniec, kwietnik lub trawnik, a parkowanie w tym miejscu samochodów mogło wyczerpywać dyspozycję przepisu art. 144§1kw i wynikający stąd:
- - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na ustaleniu przy braku wiarygodnych dowodów winy, że obwiniony Ł. K. dopuścił się przypisanego mu czynu. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzuconego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentu – pisma (...) w K. z dnia 08.05.2013r.
Na rozprawie odwoławczej obrońca sprecyzował, iż zaskarżył wyrok w części tj. co do punktu II i III wyroku.
Apelację wniosła również oskarżycielka posiłkowa M. S. zaskarżając wyrok w części dotyczącej uniewinnienia obwinionego Ł. K. od popełnienie zarzuconego mu złośliwego niepokojenia M. S. i A. S., wnosząc o ponowne rozpatrzenie dowodów oraz uznanie obwinionego winnym popełnienia wykroczenia z art. 107kw.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Żadna z wniesionych apelacji nie zasługiwała na uwzględnienie.
Odnośnie apelacji obrońcy obwinionego Ł. K.:
Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie oraz pisemnych motywów zaskarżonego wyroku pozwala na stwierdzenie, iż Sąd Rejonowy nie dopuścił się błędu, tak w ocenie przeprowadzonych dowodów, jak też w dokonywaniu na ich podstawie ustaleń faktycznych dotyczących sprawstwa obwinionego. Sąd Rejonowy rozważył wszystkie okoliczności mające znaczenie dla poczynienia prawidłowych ustaleń, wskazał także przesłanki na podstawie których przyjął, iż Ł. K. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Apelacja zaś nie przytacza żadnych okoliczności, które mogłyby podważyć prawidłowość rozumowania i ustaleń Sądu I instancji. Wręcz przeciwnie, obrońca obwinionego uzasadniając swoją tezę o braku podstaw do przypisania mu zarzucanego wykroczenia na skutek istnienia wątpliwości o których mowa w art. 5§2kpk, w sposób wybiórczy przytacza przeprowadzone dowody, tj. wyjaśnienia Ł. K., wskazując, iż tylko jego relacjom należy dać wiarę.
Trafnie Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podał, iż przeprowadzone dowody, w tym w szczególności zeznania oskarżycielek posiłkowych A. S. i M. S. wprost wskazują na to, iż obwiniony Ł. K. w okresie zarzutu regularnie parkował pojazdy przed ogrodzeniem należącej do nich posesji, w ten sposób, że dwoma kołami najeżdżał na znajdujący się tam trawnik, co z kolei skutkowało niszczeniem trawy. Świadkowie w sposób zgodny ze sobą, spójny i konsekwentny przedstawiali powyższe okoliczności, a nadto wskazały, iż zwracały uwagę obwinionemu, aby zaprzestał takiego zachowania, co jednak nie skutkowało, w konsekwencji zaś wystąpiły do Miejskiego Zarządu Dróg o wyrażenie zgody na zainstalowanie metalowych słupków na przedmiotowym trawniku.
Zauważyć należy, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy, że relacje pokrzywdzonych znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadka T. K., która przyznała, iż syn tj. obwiniony parkował samochody przy posesji M. S. i A. S., w miejscu, gdzie zasiały trawę. Sam obwiniony w swoich wyjaśnieniach choć potwierdził fakt parkowania pojazdów na wysokości posesji pokrzywdzonych, to jednak zaprzeczył, by w ten sposób niszczył trawnik, bowiem w jego ocenie nie znajdowała się tam zieleń, a klepisko. W tym zakresie słusznie Sąd Rejonowy odmówił wiary wyjaśnieniom obwinionego, wskazując, iż nie jest konsekwentny w swoich relacjach.
Nadto zwrócić uwagę należy, że z ustaleń poczynionych w sprawie XIW355)12, w której to sprawie między innymi Ł. K. został uniewinniony od popełnienia czynu z art. 107kw, nie kwestionowanych przez obwinionego wynika, że Ł. K. oraz jego rodzice od kwietnia 2012r. mieli świadomość tego, że (...) w K. wyraził pokrzywdzonym zgodę na urządzenie trawnika i wykonanie palisady w pasie drogowym przed ich posesją.
Stwierdzić zatem należy, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie czynu przypisanego obwinionemu w punkcie II zaskarżonego wyroku, która poprzedził rzeczową i logiczną oceną całokształtu materiału dowodowego, opierając się na kryteriach określonych przepisem art. 7kpk. W tym zakresie wbrew wywodom obrońcy nie było podstaw do stosowania przepisu art. 5§2kpk, bowiem wątpliwości o których mowa w tym przepisie, to wątpliwości Sądu orzekającego, a nie strony procesu. W niniejszej zaś sprawie, co wprost wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd Rejonowy oceniając przeprowadzone dowody tego rodzaju wątpliwości nie powziął.
Odnośnie apelacji oskarżycielki posiłkowej M. S.:
Nie są zasadne argumenty podnoszone w apelacji oskarżycielki posiłkowej M. S., a zmierzające do wykazania, iż Sąd Rejonowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych uznając, iż zachowanie Ł. K. polegające na parkowaniu pojazdów przed posesją pokrzywdzonych nie wyczerpało znamion wykroczenia z art. 107kw. W tym zakresie ocenę zachowania obwinionego Sąd Rejonowy oparł przede wszystkim na wyjaśnieniach Ł. K., który przyznał, iż zdarzało się, że parkował pojazd wzdłuż posesji oskarżycielki posiłkowej, jednakże równocześnie wskazał, iż powodem pozostawienia, akurat w tym miejscu, samochodu była konieczność wynikająca z normalnego korzystania z ul. (...). Z dowodu tego wynika również, iż rodzina obwinionego korzysta z trzech pojazdów, które w porze nocnej zaparkowane są na podwórku ich posesji, natomiast w ciągu dnia pozostawiają je zaparkowane na ulicy. Zgodnie zaś z przepisem art. 107kw dla bytu tego wykroczenia koniecznym jest wykazanie, że sprawca działał umyślnie w celu dokuczenia innej osobie, a zatem należy wykazać istnienie po stronie sprawcy złośliwości.
Przy czym o istnieniu powyższego nie może świadczyć wyłącznie subiektywne przekonanie pokrzywdzonej, skoro na terenie znajdującym się wzdłuż jej posesji nie obowiązuje zakaz parkowania i uprawnienie do pozostawienia tam pojazdu, tak by nie utrudniał ruchu innym uczestnikom, w istocie przysługuje każdemu uczestnikowi tego ruchu. Obwiniony zamieszkuje w sąsiedztwie oskarżycielki posiłkowej, a więc fakt, iż należące do niego pojazdy najczęściej pozostają tam zaparkowane nie jest niczym nadzwyczajnym.
Wbrew zatem wywodom apelacji oskarżycielki posiłkowej ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd Rejonowy w zakresie wyczerpania przez Ł. K. czynu z art. 107kw została dokonana w sposób prawidłowy. Argumenty zaś podnoszone w apelacji stanowią wyłącznie dowolną polemikę ze słusznymi ustaleniami Sądu Rejonowego.
Mając na uwadze wskazane wyżej argumenty Sąd Okręgowy na podstawie art. 109§2kpw w zw. z art. 437§1kpk utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 119kpw w zw. z art. 636§2kpk i art. 633kpk. W przypadku obwinionego Ł. K. na kwotę 80 zł złożyły się: 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze i 30 zł opłaty od wymierzonej kary grzywny (§3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 Dz.U. z 2001r. nr 118 poz.1269 i art. 3 ust.1 i 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych), w przypadku oskarżycielki posiłkowej M. S. 60 zł opłaty (art.13 ust.2 ustawy o opłatach w sprawach karnych).
SSO Anna Szeliga