Uzasadnienie
M. S. (1) oskarżony został o to, że w dniu 9 września 2011 roku w K. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błąd co do zamiaru i możliwości wykonania sprzedaży za pośrednictwem portalu internetowego Allegro obuwia sportowego doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 40.96 zł na szkodę S. M., tj. o przestępstwo z art. 286§1kk.
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 r. wydanym w sprawie (...))12 oskarżonego M. S. (1) uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu, na podstawie art. 632pkt.2kpk kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.
Apelację od tego wyroku na niekorzyść oskarżonego wniósł prokurator, który zarzucił rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść przez przyjęcie, że M. S. (1) nie działał z zamiarem wyłudzenia pieniędzy, podczas, gdy rozpoczęcie działalności pod firmą (...) z siedzibą w K. „ oraz fakt przekazania danych dotyczących działalności gospodarczej, wpis do ewidencji działalności gospodarczej, numery regon i NIP oraz numer rachunku bankowego osobie nieznanej – o czym świadczy brak znajomości nazwiska i innych bliższych danych - przemawiają za przyjęciem, że oskarżony działał z chęci zysku i z premedytacją w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kielcach.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Apelację prokuratora należy uznać za oczywiście bezzasadną, co oznacza, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów w niej podniesionych, jak też wniosków końcowych. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się również uchybień, które należało uwzględnić z urzędu.
Wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji, analiza tak akt sprawy, jak też pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy rozpoznając sprawę niniejszą nie popełnił żadnych błędów przeprowadzając dowody, na ich podstawie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych.
Jak słusznie wskazał Sąd I instancji postępowanie dowodowe nie dało podstaw do ustalenia, że oskarżony M. S. (1) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd S. M., co zamiaru i możliwości sprzedaży za pośrednictwem portalu internetowego obuwia i doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W tym zakresie Sąd Rejonowy oparł się na przeprowadzonych w sprawie dowodach, w tym przede wszystkim wyjaśnieniach oskarżonego, historii operacji na jego rachunku bankowym, częściowo na zeznaniach M. S. (2) oraz dokumentacji nadesłanej przez portal (...). Z dowodów tych, jak słusznie wskazał to Sąd Rejonowy wynika, iż choć rzeczywiście konto na portalu (...) o nazwie użytkownika „budmir4” zostało założone na podstawie dokumentów dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej przez M. S. (1), na koncie tym oferowane były do sprzedaży trampki marki „ P. A. w rozmiarze 40”, których dwie pary w dniu 16.09.2011 roku nabył S. M., uiszczona przez pokrzywdzonego cena została przekazana na rachunek bankowy firmy oskarżonego, następnie zaś obuwie nie zostało dostarczone pokrzywdzonemu, to jednak M. S. (1) nie był osobą, która zajmowała się realizacją przedmiotowej transakcji.
Prawidłowo w tym zakresie Sąd Rejonowy ocenił, iż na wiarę zasługują wyjaśnienia oskarżonego, który konsekwentnie w toku całego postepowania wskazywał okoliczności związane z nawiązaniem współpracy z M. S. (2) i przekazaniem mu dokumentów dotyczących własnej działalności gospodarczej celem założenia konta na portalu Allegro. W tych wyjaśnieniach oskarżony wskazywał, iż to M. S. (2) zajmował się sprzedażą internetową, on umieszczał przedmioty na aukcjach, przyjmował zamówienia, realizował przesyłki. Również pieniądze z przedmiotowych transakcji internetowych, które wpływały na konto firmy oskarżonego tj. PW (...), M. S. (2) następnie przelewał na konto swojej matki oraz konkubiny. Powyższe okoliczności w całości potwierdził świadek M. S. (2), który ponadto wskazał, że oskarżony nie miał dostępu do konta na portalu Allegro, bowiem nie znał ani jego nazwy, ani też hasła dostępu. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji w tym zakresie relacje oskarżonego oraz świadka pozostają spójne, wzajemnie się uzupełniają.
Przy czym także trafny jest pogląd, iż wzmaga pozytywną ocenę zeznań M. S. (2) fakt, iż przedstawiane przez niego okoliczności, choć niewątpliwie korzystne dla oskarżonego, to jednak jego samego obarczają odpowiedzialnością za nie zrealizowaną z pokrzywdzonym transakcję. W niniejszej sprawie nie stwierdzono natomiast okoliczności, które poważałyby wiarygodność zeznań M. S. (2), czy uzasadniałyby przyjęcie, że zeznaje nieprawdę w celu wsparcia linii obrony oskarżonego. Zauważyć należy, że współpraca pomiędzy oskarżonym i świadkiem trwała zaledwie kilka miesięcy, zakończyli działalność na skutek występujących wzajemnych nieporozumień. Powyższe przemawia za wnioskowaniem, iż świadek przedstawiał fakty, które rzeczywiście miały miejsce, a nie kierują nim inne motywy.
Odnosząc się z kolei do podniesionego w apelacji zarzutu prokuratora zauważyć należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż fakt udostępnienia przez oskarżonego M. S. (2) – osobie której praktycznie nie znał, danych dotyczących prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej oraz numeru rachunku bankowego w celu założenia konta na portalu Allegro, świadczy o jego winie. Rzeczywiście zachowanie M. S. (1) można ocenić jako mało roztropne, zwłaszcza, iż nie był nowicjuszem w sferze działalności gospodarczej, jednak z drugiej strony zauważyć należy, iż jego współpraca z M. S. (2) w zakresie sprzedaży internetowej trwała od 27.07.2011r., w tym okresie dokonywano wielu transakcji, o czym świadczyły wpływające na konto bankowe firmy oskarżonego przelewy pieniężne, Sąd I instancji ustalił także, iż nie toczy się przeciwko oskarżonemu żadne inne postepowanie karne w związku z przedmiotowymi transakcjami, poza niniejszym.
Powyższe świadczy o braku logicznego powiązania pomiędzy faktem udostępnieniem danych, a faktem nie zrealizowania transakcji z pokrzywdzonym, tym bardziej, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na przyjęcie, że M. S. (1) miał jakąkolwiek świadomość, iż transakcja ze S. M. została zawarta. Tym bardziej więc nie można w niniejszej sprawie wykazać, iż w chwili zawarcia tej umowy oskarżony miał zamiar wprowadzić pokrzywdzonego w błąd co do woli i możliwości wywiązania się z umowy i doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, tak jak tego wymaga przepis art. 286§1kk.
Stwierdzić zatem należy, że wbrew wywodom apelacji Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny dowodów zgodnie z przepisem art. 7kpk, zaś ustalenia faktyczne są prawidłowe.
Dlatego też Sąd Okręgowy na podstawie art. 437§1kpk utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. O kosztach sądowych za II instancję orzeczono na podstawie art. 636§1kpk.
SSO Krzysztof Sójka SSO Artur Polut SSO Andrzej Ślusarczyk