Uzasadnienie
J. L. został obwiniony o to, że:
w dniu 17 sierpnia 2013 roku o godzinie 22.02 na ul. (...) w P. pow. P. woj. (...) znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (0,12 i 0,10 mg/l) kierował po drodze publicznej rowerem bez włączonych świateł, tj. o czyn z art. 87 § 2 kw i art. 88 kw w zw. z art. 9 § 1 kw.
Sąd Rejonowy w Busku – Zdroju X Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pińczowie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2014 roku orzekł, co następuje:
- I. uznał obwinionego J. L. winnym popełnienia zarzucanego we wniosku o ukaranie czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 87 § 2 kw i art. 88 kw w zw. z art. 9 § 1 kw i za to na podstawie art. 87 § 2 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 złotych;
- II. na podstawie art. 87 § 3 kw i art. 29 § 1 i 2 kw orzekł obwinionemu zakaz prowadzenia rowerów na okres 6 miesięcy;
- III. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 kpw zwolnił obwinionego od obowiązku ponoszenia kosztów procesu.
Apelację od wyroku wywiódł obwiniony.
Zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o zakazie prowadzenia roweru, domagając się jego uchylenia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja zasługiwała na uwzględnienie.
W tym konkretnym przypadku orzeczenie środka w postaci zakazu prowadzenia rowerów było zbędne. Czyn obwinionego miał charakter incydentalny. Przez sam fakt jazdy rowerem po użyciu alkoholu obwiniony nie spowodował poważnego zagrożenia w ruchu drogowym, skoro stężenie alkoholu we krwi było niewielkie.
Ilość spożytego alkoholu również nie była duża co wynika wprost z ustaleń Sądu. Jeśli uwzględni się przy tym dotychczasowy sposób życia obwinionego brak konfliktu z prawem oraz, przypadkowy charakter czynu to orzeczenie zakazu prowadzenia rowerów uznać trzeba za niepotrzebne. Obwiniony dojeżdża rowerem do pracy. Ma trudną sytuację rodzinną i majątkową. Na nim spoczywa ciężar utrzymania rodziny. Zatem pozbawienie go prawa do prowadzenia roweru, który stanowi dla niego jedyny darmowy środek komunikacji, byłoby rozstrzygnięciem zbyt restrykcyjnym i zbędnym jeśli chodzi o cele prewencyjne. Do tego, aby wdrożyć obwinionego do przestrzegania porządku prawnego wystarczającą karą będzie samoistna grzywna, która biorąc pod uwagę jego sytuację majątkową nie jest wcale mała i stanowi odpowiednią i wystarczającą dolegliwość.
Mając powyższe na uwadze na zasadzie art. 437 § 2 k.k. – zaskarżony wyrok w tej części należało zmienić.
Na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 kpw zwolniono obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania za II instancję.
SSO Andrzej Ślusarczyk
A.W