Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 roku uznał oskarżonego S. K. (1) za winnego tego, że uchylił się od opodatkowania, poprzez nie ujawnienie właściwemu organowi podatkowemu tj. Naczelnikowi (...) w K. do dnia 25.11.2006 roku przedmiotu lub podstawy opodatkowania w związku z dokonaniem sprzedaży przez podmiot gospodarczy (...) Sp.J. W. K., S. K. ul. (...)
S. 10 tysięcy litrów spirytusu o mocy 94,7 % od którego nie zapłacono należnego podatku akcyzowego, wprowadzonego do składu podatkowego mieszczącego się w S. przy ul. (...), bez powiadomienia Naczelnika (...) w K., przez co naraził na uszczuplenie należność podatku akcyzowego w kwocie 430.885.00 PLN, po ustaleniu, że nie ujawnił przedmiotu i podstawy opodatkowania tj. przestępstwa skarbowego określonego w art. 54§1kks i za czyn ten na podstawie art. 54§1kks i art. 23§1 i §3kks wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 200 stawek dziennych po 70 zł każda stawka. Na podstawie art. 627kpk w zw. z art. 113§1kks zasądził od oskarżonego S. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1490 zł tytułem kosztów procesu, w tym 1400 zł tytułem opłaty.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zarzucił rozstrzygnięciu:
- - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, poprzez pominięcie przez Sąd okoliczności związanych z uiszczeniem przez oskarżonego wymaganej należności na rzecz Izby (...) w K. w całości przed wydaniem wyroku wraz z odsetkami, która to okoliczność nie została potraktowana jako łagodząca, skutkująca ewentualnym nadzwyczajnym złagodzeniem kary lub też odstąpieniem od jej wymierzania,
- - rażącą surowość kary grzywny poprzez nieuwzględnienie sytuacji osobistej i materialnej oskarżonego, jego możliwości zarobkowych i finansowych, a także poprzez nieuwzględnienie faktu, iż uregulował wymaganą należność jeszcze przed wydaniem wyroku na rzecz Skarbu Państwa.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez rozważenie możliwości odstąpienia od wymierzenia kary lub też jej złagodzenia poprzez orzeczenie tej kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia odpowiadającej możliwością majątkowym oskarżonego.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Apelację obrońcy oskarżonego S. K. (1) należy uznać za oczywiście bezzasadną, co oznacza, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów w niej podniesionych, jak też wniosków końcowych. Sąd Okręgowy nie znalazł również podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku z urzędu.
Kwestionując rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego, choć obrońca oskarżonego wskazał, iż zaskarża wyrok w całości, to jednak w istocie podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych odnoszący się do okoliczności rzutujących na wymiar kary, polegający na nienależytym uwzględnieniu przy jej wymiarze faktu, iż S. K. (1) przed wydaniem wyroku w całości uiścił należny Skarbowi Państwa podatek akcyzowy, co zdaniem skarżącego winno skutkować nadzwyczajnym złagodzeniem kary, ewentualnie odstąpieniem od jej wymierzenia. Z argumentami obrońcy oskarżonego nie można się zgodzić. Przede wszystkim zwrócić uwagę należy, że w przypadku popełnienia przestępstwa polegających na uszczupleniu należności publicznoprawnej, fakt uiszczenia tej należności w całości przed wydaniem wyroku nie powoduje automatycznie konieczności odstąpienia od wymierzenia kary. Instytucja ta, co wynika z art. 19§1kks, ma charakter fakultatywny i może zostać zastosowana jeżeli w ten sposób spełnione zostaną wobec oskarżonego cele kary, stopień społecznej szkodliwości nie jest znaczny, a w przypadku przestępstw skarbowych, także jeżeli zagrożone jest karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat lub kara łagodniejszą.
Przypisane S. K. (1) przestępstwo z art. 54§1kks już choćby z powodu zagrożenia surowszą karą pozbawienia wolności, nie dawało Sądowi Rejonowemu możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary. Natomiast z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wprost wynika, iż wymierzając karę wobec S. K. (1), Sąd Rejonowy uwzględnił dyrektywy jej wymiaru określone w art. 13kks. Nie ulega wątpliwości, iż biorąc pod uwagę wartość podatku narażonego na uszczuplenie, a także umyślność działania S. K. (1), stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu należy ocenić jako znaczny. S. K. (1) był już w przeszłości karany za podobne przestępstwa skarbowe, a zatem wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego nie można uzasadnić twierdzenia, iż zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary spełni wobec niego cele w zakresie oddziaływania wychowawczego i prewencyjnego. Nie są zasadne argumenty obrońcy oskarżonego, iż fakt uiszczenia należnego Skarbowi Państwa podatku, nie został uwzględniony przez Sąd Rejonowy przy wymiarze kary.
Wziąć należy pod uwagę fakt, iż zagrożenie ustawowe przestępstwa z art. 54§1kks przypisanego S. K. (1) obejmuje kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności występujące z orzekaną alternatywno – kumulatywnie karą grzywny. W tej sytuacji Sąd Rejonowy w ramach sądowego wymiaru kary (art. 12§2kks) mógł, co też uczynił w niniejszej sprawie, ograniczyć się do wymierzenia jedynie kary grzywny w liczbie stawek odpowiednio mniejszej, bez konieczności nadzwyczajnego jej złagodzenia. Orzeczoną wobec S. karę 200 stawek dziennych grzywny po 70 zł każda nie można uznać zatem za karę rażąco surową, skoro wymierzona została w granicach niższych niż określone w przepisach o nadzwyczajnym złagodzeniu kary (art. 36§2kks).
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 437§1kpk utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Sąd Okręgowy na podstawie art. 634kpk i art. 627kpk i art. 3 ust1 i art.8 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dn. 23.06.1973r. (Dz.U. z 1983r. nr 49 poz.223) obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za II instancję w wysokości 1420 zł, na którą to kwotę złożyła się opłata od orzeczonej kary grzywny – 1400 złotych oraz 20 zł ryczałtu za doręczenie pism sądowych w postepowaniu odwoławczym.
SSO Aleksandra Babilon – Domagała SSO Krzysztof Sójka SSO Krzysztof Sajtyna