Wyrok Sądu Okręgowego w Kielcachz 11 lutego 2015 r., sygn. akt IX Ka 687/14

Metryka

Wydany

11 lutego 2015 r.

Sąd

Sąd Okręgowy w Kielcach

Wydział

IX Wydział Karny-Odwoławczy

Skład

SSO Adam Zarzycki przewodniczący
st.sekr.sądowy Ewa Jas - Nieprzecka protokolant

Uczestnicy

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Marii Charnickiej

Rozpoznanie

w dniu 11 lutego 2015 roku

Sprawa

sprawy J. D. oskarżonego o przestępstwo z art.157 § 1 kk w zw. z art.64 § 2 kk

Od orzeczenia

na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Busku - Zdroju X Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pińczowie z dnia 6 lutego 2014 roku sygn. akt X K 542/13

Sentencja

1. I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczoną wobec oskarżonego J. D. w pkt. I wyroku karę 1 roku pozbawienia wolności za przypisane mu przestępstwo z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk podwyższa do 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
2. II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 300 (trzysta) zł opłaty za obie instancje oraz 20 (dwadzieścia) zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze;
3. III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje mocy. J. D. oskarżony był o to, że: w dniu 28 października 2013 r. w P., woj. (...), dokonał uszkodzenia ciała K. B. poprzez zadawanie mu uderzeń z pięści w twarz oraz kopanie po całym ciele w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci: urazu ogólnego, szczególnie twarzy, złamania ściany górnej i dolnej lewego oczodołu, złamania ściany dolno - bocznej lewej zatoki szczękowej oraz złamania lewego łuku jarzmowego, które to obrażenia spowodowały u pokrzywdzonego naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej dni siedmiu, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej l roku pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne będąc skazanym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Pińczowie w sprawie II K 105/12 z dnia 26 kwietnia 2012 r. za przestępstwa m.in. z art. 207 § l kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 64 § l kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 64 § l kk na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 28.09.2011 r. do 28.09.2013 r., tj. o czyn z art. 157 § l kk w zw. z art. 64 § 2 kk. Sąd Rejonowy w Busku-Zdroju X Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pińczowie wyrokiem zaocznym z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie X K 542/13 orzekł co następuje:

1. I. oskarżonego J. D. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu stanowiącego przestępstwo z art. 157 § l kk w zw. z art. 64 § 2 kk i za to na podstawie art. 157 § l kk w zw. z art. 64 § 2 kk wymierzył mu karę l roku pozbawienia wolności,
2. II. na podstawie art. 415 § l kpk uwzględniając powództwo cywilne Prokuratury Rejonowej w Pińczowie zasądził od oskarżonego J. D. na rzecz pokrzywdzonego K. B. kwotę 2000 złotych z ustawowymi odsetkami od 28.10.2013 r.,
3. III. na podstawie art. 627 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 330 złotych tytułem kosztów sądowych w sprawie, w tym 150 złotych wydatków i 180 złotych opłaty. Powyższy wyrok zaskarżony został przez oskarżonego w całości oraz prokuratora w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego. Z treści apelacji wniesionej przez oskarżonego wynika, iż wyrokowi temu zarzucił - obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na jego treść przez przeprowadzenie postępowania zaocznie oraz - błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie na skutek wadliwej oceny dowodów, a zwłaszcza zeznań świadków K. Z. i M. Z. (1), iż dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów powinna prowadzić do odmiennych ustaleń. Podnosząc te zarzuty oskarżony wniósł jak wynika z treści apelacji o uniewinnienie. Prokurator na podstawie art. 438 pkt 4 kpk zarzucił temu wyrokowi rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego J. D. kary w wymiarze l roku pozbawienia wolności za przypisane mu przestępstwo przewidziane w art. 157§ l kk w zw. z art. 64 § 2 kk, mimo, że ustalone przez Sąd okoliczności, a mianowicie bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu przestępstwa przejawiający się zwłaszcza w zuchwałym sposobie działania, pod wpływem alkoholu oraz uprzednia kilkakrotna karalność oskarżonego i popełnienie występku w warunkach recydywy specjalnej przemawiały za koniecznością wymierzenia temu oskarżonemu kary pozbawienia wolności w znacznie wyższym wymiarze co spowodowałoby, że kara w takim wymiarze spełniłaby swoje cele w zakresie prawidłowego kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych jakie winna osiągnąć w stosunku do oskarżonego. Podnosząc ten zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie J. D. kary pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat, a w pozostałym zakresie utrzymanie wyroku w mocy. Na rozprawie apelacyjnej prokurator popierając apelację, wniósł o wymierzenie oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy zważył co następuje

1. I. Odnośnie apelacji oskarżonego: Apelacja oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Oskarżony we własnoręcznie sporządzonej apelacji przede wszystkim zarzucił obrazę przepisów postępowania przez przeprowadzenie go zaocznie. Według oskarżonego nie został bowiem prawidłowo wezwany na rozprawę w dniu 6 lutego 2014 r. Wprawdzie wezwanie na tą rozprawę pokwitował, ale w dniu 6 lutego 2014 r. nie mógł brać w niej udziału, gdyż został przewieziony przez funkcjonariuszy Policji do Szpitala Wojewódzkiego w K.. Zarzuty oskarżonego w tym zakresie są pozbawione podstaw. W aktach sprawy znajduje się pokwitowanie odbioru wezwania na rozprawę w dniu 6 lutego 2014 r., osobiście podpisane przez oskarżonego (k. 64). Nie ma żadnych podstaw do kwestionowania prawdziwości podpisu oskarżonego. Co do twierdzeń oskarżonego o niemożności udziału w rozprawie w tym dniu z uwagi na zatrzymanie przez Policję w celu przetransportowania go do Szpitala w K., w celu ich zweryfikowania dokonano stosownych ustaleń. Z informacji Policji (k. 136) bezspornie wynika, iż oskarżony nie był zatrzymany w dniu 6 lutego 2014 r. ani też przetransportowany tego dnia do Szpitala w K., był natomiast zatrzymany w dniu 8 lutego 2014 r. i przetransportowany do Szpitala w K. w dniu 11 lutego 2014 r. Okoliczności związane z przewiezieniem oskarżonego do Szpitala w K. w dniu 11 lutego 2014 r. potwierdza także informacja z Zakładu Karnego w P. (k. 116). Ustalono również na podstawie historii choroby oskarżonego, że w Szpitalu w K. przebywał on w okresie od 6-7 lutego 2014 r., a przyjęto go o godz. 18.55 (k. 139-141). Ustalenia te znajdują potwierdzenie w informacji ze Szpitala w P., z której wynika, że oskarżonego przyjęto o godz. 16.20, a do Szpitala w K. faktycznie został przetransportowany transportem sanitarnym około godz. 18. Z tych ustaleń bezspornie więc wynika, że oskarżony został prawidłowo wezwany na rozprawę w dniu 6 lutego 2014 r. i miał on możliwość wzięcia w niej udziału. Sąd I instancji decydując się na przeprowadzenie postępowania bez udziału oskarżonego i wydanie wyroku zaocznego nie naruszył przepisu art. 479 § l kpk uprawniającego do takiego trybu postępowania. Nie są również zasadne dalsze zarzuty oskarżonego dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia będącego konsekwencją wadliwej oceny dowodów. Dokonując ustaleń faktycznych Sąd I instancji istotnie oparł się m.in. na zeznaniach świadków K. Z. i M. Z. (1), ale przede wszystkim na zeznaniach świadków P. D. (1) i K. B.. Świadkowie M. Z. i K. Z. nie widziały bowiem całego zdarzenia, a zwłaszcza samego pobicia pokrzywdzonego przez oskarżonego. Relację z tego zdarzenia przekazał im świadek P. D., prosząc je o wezwanie Policji. Natomiast w świetle zeznań świadka P. D. bezsporne jest, że oskarżony zaatakował pokrzywdzonego i pobił go uderzając pięściami po twarzy i kopiąc. Relacja tego świadka zgodna jest z twierdzeniami samego pokrzywdzonego, który pamiętał tylko pierwsze uderzenie ze strony oskarżonego, a następnie stracił przytomność. Sąd I instancji ustalając, że oskarżony pobił pokrzywdzonego i spowodował u niego obrażenia ciała, miał oparcie w zebranych dowodach i nie popełnił żadnego błędu w tym zakresie.
2. II. Odnośnie apelacji prokuratora: Apelacja prokuratora i zawarty w niej zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności są uzasadnione. Sąd I instancji wymierzając oskarżonemu karę za przypisany mu czyn podkreślił wysoki stopień społecznej szkodliwości, charakter czynu, jego okoliczności sposób zachowania, rodzaj naruszonego dobra, skutki zachowania oskarżonego oraz uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, w tym w warunkach określonych w art. 64 § 2 kk. Wskazał również, że tylko kara pozbawienia wolności może być w tych warunkach spełnić dyrektywy wymiaru kary. Sąd I instancji nie wyciągnął jednak należytych wniosków z tych trafnych ustaleń. Wszystkie wskazane wyżej okoliczności przemawiające za taką oceną stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, zachodzą w tej sprawie w sposób oczywisty. Oskarżony bez powodu, działając wyjątkowo brutalnie, w stanie pod wpływem alkoholu, pobił pokrzywdzonego powodując u niego poważne obrażenia ciała. Podkreślić także należy działanie oskarżonego w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa. Oskarżony jest więc osobnikiem zdemoralizowanym i nie zasługuje na łagodne potraktowanie, zwłaszcza że brak jest okoliczności łagodzących. Znaczny stopień winy oskarżonego, wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, wielokrotna karalność, brak okoliczności łagodzących, przemawiają za wymierzeniem oskarżonemu surowszej kary pozbawienia wolności. Sąd odwoławczy, podzielając wnioski prokuratora z rozprawy apelacyjnej, wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok (art. 437 § l kpk, art. 456 kpk). O opłacie za obie instancje w kwocie 300 zł i wydatkach za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 zł orzeczono na podstawie art. 634, art. 627 kpk.