Uzasadnienie
Do Sądu Okręgowego w Koszalinie wpłynął wniosek pełnomocnika J. R., syna B. R., o unieważnienie orzeczenia wydanego przez Sąd Apelacyjny w Koszalinie w dniu 11 listopada 1950 roku, na mocy którego B. R. został skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności za czyn z art.22 Dekretu z dnia 13 czerwca 1946 roku o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy państwa, wraz z wnioskiem o odtworzenie akt postępowania karnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Wniosek pełnomocnika J. R. jest zasadny.
Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, że w związku z upływem okresu przechowywania, akta dotyczące B. R. zostały zniszczone stąd konieczne stało się odtworzenie akt Sądu Apelacyjnego w Koszalinie o sygn. II K 45/50 w niezbędnym zakresie dotyczącym wyroku skazującego B. R..
Okoliczności wydania skazującego orzeczenia oraz wykonania kary więzienia wobec B. R. potwierdził jego syn, wnioskodawca J. R. w swoich zeznaniach złożonych przed Instytutem Pamięci Narodowej Oddziałową Komisją Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Delegaturą w K. oraz przed Sądem Okręgowym w Koszalinie. Nie posiadał on jednak szczegółowych informacji na ten temat skazania zmarłego ojca B. R., ani nie posiadał odpisów orzeczeń wydanych w jego sprawie.
Z nadesłanych przez Prokuraturę Okręgową w Koszalinie wyciągów z Książki (...) 1950 r. i z Repertorium „II Ko” 1950 r. – 1954 r. Prokuratury Wojewódzkiej w Koszalinie oraz odpisów z innych urządzeń ewidencyjnych tejże Prokuratury wynika, iż w sprawie B. R., wobec którego w okresie od dnia 19 lipca 1950 roku stosowane było tymczasowe aresztowanie, w dniu 2 października 1950 roku skierowany został akt oskarżenia do Sądu Apelacyjnego w Koszalinie. Z powyższych dokumentów wynika także, iż został on skazany przez Sąd Apelacyjny w Koszalinie, na sesji wyjazdowej w Kołobrzegu, w dniu 11 listopada 1950 roku za czyn z art. 22 Dekretu z dnia 13 czerwca 1946 roku o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy państwa, na karę 2 lat więzienia.
Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji postanowienia.
Katarzyna Krystowczyk