Wyrok Sądu Okręgowego w Legnicyz 16 stycznia 2019 r., sygn. akt V U 357/18

Uzasadnienie

Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 29 marca 2018r. - znak (...) - odmówił Z. Ż. prawa do emerytury z tytułu zatrudnienia warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.

W uzasadnieniu strona pozwana podała,iż wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, gdyż - na dzień 1 stycznia 1999r. - nie udokumentował wymaganego okresu pracy w wymiarze łącznym 25 lat.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. uznał Z. Ż. - na dzień 01 stycznia 1999r. - staż pracy w łącznym wymiarze 24 lat, 11 miesięcy i 27 dni.

Organ rentowy nie uznał ubezpieczonemu do stażu pracy – liczonego na dzień wejścia w życie ustawy emerytalnej - okresu od 19 grudnia 1980r. do 08 stycznia 1991r. tj. przerwy w zatrudnieniu po odbyciu zasadniczej służby wojskowej oraz dnia 14 czerwca 1985r.

Dodatkowo w uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że nie uznał wnioskodawcy jako pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze okresu zatrudnienia od 05 sierpnia 1985r. do 30 listopada 1998r. w Spółdzielni (...), ponieważ charakter prac wskazany w świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze nie został określony ściśle zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a stanowisko pracy jest niezgodne powołanymi przepisami branżowymi.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z. Ż., w którym domagał się zmiany zaskarżonej decyzji i przyznanie jemu prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych.

W uzasadnieniu skarżący podał, iż wbrew twierdzeniem strony pozwanej posiada – na dzień 01 stycznia 1999r. - wymagany przepisami okres zatrudnienia w wymiarze łącznym 25 lat oraz 15 letni staż pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.

Wnioskodawca domagał się m.in. wliczenia do stażu ubezpieczeniowego uprawniającego do nabycia prawa do emerytury na podstawie art. 184 ustawy emerytalnej przerwy w zatrudnieniu po odbyciu służby wojskowej tj. okresu od 19 grudnia 1980r. do 08 stycznia 1991r.

W odpowiedzi na odwołanie strona pozwana wniosła o jego oddalenie.

W uzasadnieniu podtrzymała w całości argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny

Z. Ż. urodził się dnia (...)

Skarżący wiek emerytalny 60 lat osiągnął dnia (...).

W dniu 19 marca 2018r. ubezpieczony złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wniosek o emeryturę z tytułu zatrudnia w warunkach szczególnych.

Wnioskodawca w okresie od 15 kwietnia 1977r. do 31 lipca 1985r. zatrudniony był w Kopalni (...) w L. z siedzibą w W. na stanowisku ślusarza remontów warsztatowych. Wykonywał prace związane z remontem maszyn i urządzeń kruszących i przeróbczych kamienia drogowego na terenie zakładu przetwórczego.

W okresie od 25 stycznia 1979r. do 18 grudnia 1980r. wnioskodawca odbywał zasadniczą służbę wojskową.

Po jej odbyciu w okresie od 19 grudnia 1980r. do 08 stycznia 1991r. korzystał z przerwy w zatrudnieniu.

Ponowne zatrudnienie w Kopalni (...) w L. z siedzibą w W. wnioskodawca podjął ponownie 09 stycznia 1981r. i w tym zakładzie pracował do 31 lipca 1985r. na stanowisku jak poprzednio.

W dniu 28 grudnia 1983r. Z. Ż. zdobył uprawnienia spawalnicze i dodatkowo przy naprawie i remoncie urządzeń krusząco –przeróbczych wykonywał prace spawalnicze.

W dniu 14 czerwca 1985r. wnioskodawca – bez zgody pracodawcy – opuścił miejsce pracy i za ten dzień posiadał nieobecność nieusprawiedliwioną.

W okresie od 05 sierpnia 1985r. do 30 listopada 1998r. wnioskodawca zatrudniony był w Spółdzielni (...) jako spawacz - monter konstrukcji stalowych.

W okresie zatrudnienia ubezpieczony korzystał po dniu 14 listopada 1991r. z okresów zasiłku chorobowego.

Łączny staż pracy wnioskodawcy w tym okresie po odliczeniu zasiłków chorobowych po w/w dacie wynosił 13 lat i 20 dni.

dowody:

1. - akta emerytalne k: 1-13, akta o ustalenie kapitału początkowego k.
2. - akta osobowe wnioskodawcy dotyczące zatrudnienia w: Kopalni (...) w L. z siedzibą w W.; Spółdzielni (...),
3. - zeznania świadków: protokół rozprawy z dnia 16.01.2019r.: E. J. k.45v. 00:14:50- 00:41:40, J. M. k. 45v-46 - 00:22:19- 00:28:388;
4. - przesłuchanie wnioskodawcy protokół rozprawy z dnia 16.01. 2019r.k.46 00:29:44 i następne.

Sąd zważył, co następuje

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 184 ust.1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017r., poz. 1383 z późniejszymi zmianami) - urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy tj. dnia 1 stycznia 1999r.osięgnęli:

1. 1. okres zatrudnienia w szczególnych warunkach wymagany w przepisach dotychczasowych nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat dla mężczyzn oraz, 2. okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 tj. 25 lat dla mężczyzn- (ust. 1).

Emerytura – zgodnie z warunkami określonymi w ust. 2 art. 184 ustawy emerytalnej – przysługuje pod warunkiem nie przystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na dochody budżetu państwa.

Art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych stanowi, że ubezpieczonym, urodzonym przed dniem 01 stycznia 1949 r., będącymi pracownikami, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 cytowanej ustawy.

Zgodnie z treścią par. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z dnia 18 lutego 1983r., Nr 8 poz. 43 z późniejszymi zmianami) – za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury uważa się okres wynoszący 25 lat dla mężczyzn.

Jak wynika treści akt ubezpieczeniowych – okres bezsporny uznany przez organ rentowy przy wydaniu decyzji to 24 lat 11 miesięcy i 27 dni – wymieniony na karcie zatrudnienia – karta 12 akt emerytalnych.

Spornym pozostawał okres 19 grudnia 1980r. do 08 stycznia 1991r. tj. przerwy w zatrudnieniu po odbyciu zasadniczej służby wojskowej.

Wnioskodawca składając odwołanie od decyzji domagał się zaliczenia tego okresu do stażu pracy – wyliczanego na dzień 01 stycznia 1999r.

Organ rentowy twierdził,iż brak jest podstaw prawnych do zaliczenia spornego okresu do ogólnego stażu pracy skarżącego uprawniającego do nabycia prawa do emerytury z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Rozpoznając spór między stronami sąd zwrócił uwagę na fakt, że art. 6 i 7 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wymienia w sposób wyczerpujący okresy jakie zaliczane są do stażu pracy jako okresy składkowe i nieskładkowe. Wśród nich nie są wymienione przerwy w zatrudnieniu po odbyciu zasadniczej służby wojskowej czy też dni nieusprawiedliwionych nieobecności w pracy (w niniejszej sprawie dzień 14 czerwca 1985r.).

W ocenie Sądu wnioskodawca na dzień 01 stycznia 1999r. legitymował się stażem ubezpieczeniowym w łącznym wymiarze 24 lata 11 miesięcy i 27 dni.

W konsekwencji sąd uznał, że nie został spełniony – po stronie wnioskodawcy - warunek określony w par. 3 wyżej wymienionego Rozporządzenia Rady Ministrów, a dotyczący udokumentowania 25-letniego okresu zatrudnienia wymaganego do uzyskania prawa do emerytury z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.

W tej sytuacji sąd odstąpił od dokonania analizy materiału dowodowego w celu ustalenia czy wnioskodawca na dzień 01 stycznia 1999r. legitymował się 15 letnim stażem pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.

Reasumując na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 kodeksu postępowania cywilnego sąd oddalił odwołanie, gdyż nie było podstaw do jego uwzględnienia z przyczyn wymienionych w niniejszym uzasadnieniu.