Uzasadnienie
J. P. odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 02.04.2014 r. odmawiającej mu prawa do wcześniejszej emerytury. Nie zgodził się z w/w decyzją, gdyż pracował w warunkach szczególnych, jako kierowca ciągnika kołowego nieresorowanego w pełnym wymiarze czasu pracy, co mogą potwierdzić proponowani świadkowie i treść dodatkowego świadectwa pracy.
W odpowiedzi na odwołanie pozwany ZUS wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, bowiem decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ rentowy odmówił prawa do świadczenia, bowiem na dzień 01.01.1999 r. wnioskodawca nie udowodnił co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Początkowo organ nie uznał wnioskodawcy jako okresu pracy w warunkach szczególnych całego okresu od 09.03.1981 r. do 17.03.1997 r. w (...) SP w N. Zakładzie (...) (z wyłączeniem zasiłku chorobowego), ponieważ w świadectwie pracy w szczególnych warunkach z dnia 31.08.2000 r. nie podano stanowiska pracy zgodnie z aktem resortowym ministerstwa, pod które podlegał zakład pracy.
Nadto wskazał na rozbieżności w dokumentach. Do odwołania dołączył zaś nowy dowód - świadectwo pracy w szczególnych warunkach, które zostało wystawione za okres od dnia 09.03.1981 r. do 13.08.1991 r. – co daje jedynie 10 lat, 5 miesięcy i 6 dni okresów zatrudnienia w warunkach szczególnych. Ten okres organ rentowy uznał za udowodniony, gdyż wówczas praca traktorzysty odbywała się w branży transportowej, bowiem Zakład w M. nie dysponował swoją rolą. W pozostałym okresie wnioskodawca nie wykonywał już prac stricte transportowych, a prace traktorzysty z zakresu branży rolniczej.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
Wnioskodawca J. P. urodzony w dniu (...), nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego (niesporne).
W dniu w dniu 12.03.2014 roku J. P. złożył do ZUS Oddziału w O. wniosek o emeryturę z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach.
Decyzją z dnia 02.04.2014 roku organ rentowy odmówił mu wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych wskazując w uzasadnieniu, że nie wykazał na dzień 1 stycznia 1999 roku 15 letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
W decyzji tej organ rentowy uznał, że na dzień 1 stycznia 1999 roku wnioskodawca udokumentował łączny staż ubezpieczeniowy w wysokości 25 lat stażu ubezpieczeniowego, w tym żadnych okresów zatrudnienia w warunkach szczególnych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. nie uwzględnił odwołującemu się okresu jego zatrudnienia w szczególnych warunkach od okresu od 09.03.1981 r. do 17.03.1997 r. w (...) SP w N. Zakładzie (...) (z wyłączeniem zasiłku chorobowego), ponieważ w świadectwie pracy w szczególnych warunkach z dnia 31.08.2000 r. nie podano stanowiska pracy zgodnie z aktem resortowym ministerstwa, pod które podlegał zakład pracy. Nadto wskazał na rozbieżności w dokumentach. Do odwołania dołączył zaś nowy dowód - świadectwo pracy w szczególnych warunkach.
Ostatecznie w toku postępowania, ZUS zadeklarował gotowość uznania okresu od 09.03.1981 r. do 13.08.1991 r. tj. 10 lat, 5 miesięcy i 6 dni okresów zatrudnienia w warunkach szczególnych. Wnioskodawca wykonywał wówczas pracę traktorzysty w transporcie w Zakładzie w M., który nie dysponował swoją rolą. Świadectwo za w/w okres pracy w Kombinacie (...), wystawiła Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w O..
Dowód: bezsporne, decyzja z dnia 02.04.2014 roku - w aktach emerytalnych.
Łącznie z tytułu zatrudnienia na dzień 31.XII.1998r. posiada on 25 lat okresów składkowych i uzupełniających.
W okresie od 29.05.1978 r. do 30.04.1979 r. wnioskodawca zatrudniony był w Kombinacie (...) N. Zakładzie (...) jako traktorzysta. Świadczyli usługi transportowe, przewozili płody rolne. Świadczyli usługi w ramach (...). Gospodarstwo tego rodzaju zajmowało się produkcją płodów rolnych i ich częściowym przetwarzaniem.
Dowód: -świadectwo z dnia 30.04.1979 r. k. 17 akt ZUS; -wyjaśnienia wnioskodawcy z dnia 31.07.2014 roku k. 41 i nast. i nast. i eprotokół 00:07:13 i nast. akt sądowych
Wnioskodawca w okresie od 05.05.1979 do 28.02.1981 r. zatrudniony był w Zakładzie (...), gdzie pracował jako kierowca samochodu ciężarowego cementowozu – beczka 16 tonowa. Woził cement po całym województwie (...). Był to J., K. o masie całkowitej 3,5 tony.
Dowód: -świadectwo z dnia 28.02.1981 r. k. 18 akt ZUS; -akta osobowe i zawarta w nich dokumentacja pracownicza; -wyjaśnienia wnioskodawcy z dnia 31.07.2014 roku k. 41 i nast. i nast. i eprotokół 00:07:13 i nast. akt sądowych
J. P. był zatrudniony w okresie 09.03.1981 r. do 13.08.1991 r. i dalej do 17.03.1997 r. w (...) w N. Zakładzie (...) na stanowisku traktorzysty. Zakład zmieniał swoją nazwę i przekształcał się, co powodowało zmianę zakresu jego obowiązków na stanowisku traktorzysty.
Początkowo do 13.08.1991 r. był to Zakład (...) w M. zatrudniał około 10 traktorzystów. Był typowym zakładem produkcji rolnej. Wykonywał usługi. Traktorzyści nie zajmowali się naprawami, zakład zatrudniał mechaników. W kombinacie był zakład remontowo-budowlany. Nie wykonywali usług dla firm zewnętrznych. Nie było wyodrębnionego zakładu transportu w Kombinacie. Każdy zakład miał swoje ciągniki.
Zakład zajmował się wówczas tylko prowadzeniem gorzelni, mieszalnią pasz i suszarnią zielonek. Zakład nie miał swojej ziemi. Nie uprawiali zbóż, nie hodowali bydła. Traktorzyści zatrudnieni byli do wykonywania usług w całym Kombinacie, dysponowali specjalistycznym sprzętem. Latem kosili zielonki i odbierali zielonki koszone przez specjalne maszyny i wozili z pól danego zakładu do silosów zakładów (na kiszonkę). Przywozili zielone rośliny (z kukurydzy, traw) do suszarni i suszarnia przerabiała to na susz. Susz był dodawany do pasz. Rozwozili z mieszalni pasz w M. gotową paszę do poszczególnych zakładów. Pasze rozwozili w promieniu 10-12 km. Jesienią rozwozili z pryzm obornik po polach poszczególnych zakładów i to też traktorzyści rozrzucali po polach. Nie zajmowali się rozwożeniem wapnem, ani nawozami. Przez jakiś czas obsługiwali śmigłowiec (od wiosenny do jesieni), który dokonywał opryski, czyli przywozili do niego wodę, opryski, środki, nawozy. Ponadto wozili węgiel z wagonów w O., wapno ze stacji dla PGR-ów. W styczniu, lutym wozili z kopców ziemniaki do gorzelni i zboże do mieszalni.
W sierpniu 1991 r. (...) zostały zlikwidowane. Zakład przejęła Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa. W okresie od 13.08.1991 r. do 17.03.1997 r. wnioskodawca nadal był zatrudniony w charakterze traktorzysty u nowego pracodawcy.
Wówczas Zakład (...) połączyły się z Zakładem Rolnym w S. z produkcją rolną i roślinną (około 1991 r.). Baza ciągnikowa przez cały czas pozostawała ta sama. Do czasu połączenia z Zakładem w S. traktorzyści nie wykonywali typowych prac polowych. Zakres ich obowiązków uległ wówczas zmianie. Zakład w S. miał swoją ziemię, obory. Po połączeniu zakładów traktorzyści wykonywali wówczas również orkę, prace żniwne, jednocześnie przetwórstwo rolne w postaci gorzelni, suszarni nadal działało.
Następnie po 2000 r. zakład przejęła prywatna firma (...). W 01.04.2001 r. N. ponownie podzieliły się i powstało ponownie gospodarstwo (...).
Wnioskodawca zatrudniony na stanowisku traktorzysty jeździł pojazdem marki U. (...). Ciągnik przechodził na stan kierowcy. Wnioskodawca pracował tylko i wyłącznie jako traktorzysta (...) (średniej mocy ciągnik) stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Oprócz prac traktorzysty wnioskodawca innych prac nie wykonywał. Po 13.08.1991 r. do jego obowiązków należały zarówno czynności z zakresu obsługi przetwórstwa rolnego wykonywane przed tą data, jak i prace traktorzysty z zakresu prac polowych, rolnych (orki, siewy, opryski)
R. B. w Kombinacie (...) w M. w latach 1974 (październik) – 1994. Początkowo zatrudniony był w charakterze palacza kotłowni, a następnie od około 1980 r. jako traktorzysta (U. 360).
B. D. zatrudniony był razem z wnioskodawca w (...) M. od 1976 do 1999 r. również jako traktorzysta.
W roku 1997 wnioskodawca otrzymał świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych sporządzone przez Administratora Gospodarstwa Rolnego Skarbu Państwa.
Dowód: zeznania świadków R. B. z dnia 12.06.2014 r. k. 25v akt sądowych i eprotokół 00:11:56 i nast. i B. D. k. 26 i eprotokół 00:35:44 i nast., wyjaśnienia wnioskodawcy z dnia 31.07.2014 roku k. 41 i nast. i nast. i eprotokół 00:07:13 i nast. akt sądowych, świadectwo pracy k. 19, świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach k. 20, świadectwo z dnia 28.02.2003 r. k. 21 akt ZUS, akta osobowe i zawarta w nich dokumentacja pracownicza m.in. angaże, za lata pracy, wniosek w sprawie zatrudnienia, protokół komisji przyjęcia do pracy, zakres czynności, karty obiegowe zmiany, kwestionariusz osobowy, skierowanie do pracy, umowa o pracę, wniosek o przeszeregowanie.
Sąd zważył, co następuje
Odwołanie nie jest zasadne.
Zgodnie z treścią art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.2013.1440 j.t.) przewiduje prawo do emerytury dla osób w wieku niższym niż wymienionym w art. 27 powołanej ustawy, gdy są one pracownikami zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Gdy chodzi o ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r. to, zgodnie z treścią art. 184 ust. 1 cyt. ustawy, emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 przysługuje im, jeżeli w dniu wejścia w życie w/w ustawy (01.01.1999r.) osiągnęli:
- 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz
- 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27- wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn.
W myśl art. 184 ust. 2 cyt. ustawy emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Zgodnie z art. 32 ust. 2 cyt. ustawy za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia lub znacznym stopniem uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Wiek emerytalny, rodzaj prac, uprawnień do wcześniejszej emerytury ustala się stosownie do dyspozycji art. 32 ust. 4.na podstawie przepisów dotychczasowych.
Tymi dotychczasowymi przepisami są przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43, ze zm.). Zgodnie z §2 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, okresami pracy, uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Na podstawie § 4 cytowanego wyżej rozporządzenia pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A (stanowiącym załącznik do w/w rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r.), nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące przesłanki: osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn oraz ma wymagany okres zatrudnienia (co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn), w tym 15 lat pracy szczególnych warunkach.
W stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia wykazie A, dziale VIII, Transport pod poz. 2 wymieniono prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, a pod poz. 3 prace kierowców ciągników, kombajnów lub pojazdów gąsienicowych.
Bezspornym w rozpatrywanej sprawie było, iż wnioskodawca ukończył wymagany wiek 60 lat,, nie jest członkiem Otwartego Funduszu Emerytalnego i na dzień 01.01.1999r. udowodnił wymagany ogólny staż ubezpieczeniowy przekraczający 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych.
Spornym pozostawało, czy wnioskodawca legitymuje się wymaganym stażem co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, albowiem ZUS nie uznał mu żadnego takiego okresu pracy.
Ustalanie przed Sądem faktu wykonywania pracy w warunkach szczególnych nie jest związane żadnymi ograniczeniami dowodowymi (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1985 r., III UZP 5/85, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1984 r., III 6/84). W związku z tym Sąd ustalał charakter pracy wnioskodawcy w spornym okresie zarówno na podstawie dowodów złożonych do akt emerytalnych, jak i z zeznań wskazanych przez wnioskodawcę świadków, którzy pracowali z nim w spornych okresach oraz dobrze zachowanych akt osobowych pochodzących z tego okresu.
Świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 § 1 i 2 k.p.c., gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest organem państwowym ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowe zaświadczone. Natomiast omawiane świadectwo traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 kpc, który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 24 września 2008r., III AUa 795/08, opubl. OSAB z 2008r., nr 4, poz. 60).
O tym jakiego rodzaju pracę wykonywał wnioskodawca decyduje nie tylko treść świadectwa pracy, ale całość zebranego materiału dowodowego. Nadto, dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska tylko rodzaj powierzonej mu pracy.
Na wstępie rozważań wskazać należy, że wnioskodawca w okresie od 09.03.1981 r. do 13.08.1991 r. tj. 10 lat, 5 miesięcy i 6 dni wykonywał pracę traktorzysty w Zakładzie Produkcji Rolnej w M., który zajmował się przetwórstwem produktów rolnych. Świadectwo za w/w okres pracy w Kombinacie (...), wystawiła Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w O.. Do obowiązków wnioskodawcy należały czynności z zakresu obsługi przetwórstwa rolnego. Nie ulega wątpliwości, że w tym okresie wnioskodawca zatrudniony był jako traktorzysta przy przetwórstwie rolnym. Po 13.08.1991 r. tj. po przekształceniach pracodawcy nastąpiło połączenie dwóch zakładów rolnych, co spowodowało, że oprócz prac transportowych i usług rolnych, jak do tej pory, wnioskodawca musiał wykonywać prace typowo rolnicze, tj. prace polowe. A zatem wnioskodawca nie wykonywał prac wyłącznie transportowych. Dopóki Zakład składał się z gorzeli, mieszalni pasz i suszarni, to traktorzyści zatrudnieni byli do wykonywania usług transportowych w rolnictwie w całym Kombinacie.
Do czasu połączenia z zakładem w S. traktorzyści nie wykonywali typowych prac polowych. Miało to dopiero miejsce, kiedy Zakład przejęła Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa, M. połączyły się ze S. z produkcją rolną i roślinną (1991 r.). Baza ciągnikowa przez cały czas pozostawała ta sama. Zakład w S. miał swoją ziemię, obory. Po połączeniu zakładów traktorzyści wykonywali wówczas orkę, żniwa i to obok prac transportowych. Nadal nie świadczyli żadnych usług transportowych podmiotom zewnętrznym.
Sąd uznał, że w świetle postanowień wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia, wyodrębnienie poszczególnych prac ma charakter stanowisko-branżowy. Pod pozycjami zamieszczonymi w kolejnych działach wykazu wymieniono bowiem konkretne stanowiska przypisane danym branżom, uznając je za prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego.
Przyporządkowanie danego rodzaju pracy do określonej branży ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji jako pracy w szczególnych warunkach. Usystematyzowanie prac o znacznej szkodliwości i uciążliwości do oddzielnych działów oraz poszczególnych stanowisk w ramach gałęzi gospodarki nie jest przypadkowe, gdyż należy przyjąć, że konkretne stanowisko narażone jest na ekspozycję na czynniki szkodliwe w stopniu mniejszym lub większym w zależności od tego, w którym dziale przemysłu jest umiejscowione. Konieczny jest bezpośredni związek wykonywanej pracy z procesem technologicznym właściwym dla danego działu gospodarki (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 16.06.2009 r., I UK 20/09 i UK 24/09; z dnia 01.06.2010 r., II UK 21/10; z dnia 14.03.2013 r., I UK 547/12). Oznacza to, że przynależność pracodawcy do określonej gałęzi przemysłu ma znaczenie istotne i nie można dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały przypisane w tym akcie prawnym (por. wyrok z dnia 19.05.2011 r., III UK 174/10 oraz z dnia 14.01.2014., II UK 224/13).
Jest to pogląd prezentowany również w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 06.05.2014 r. sygn. akt II UK 589/13. i Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w wyroku z dnia 12.12.2013 r. w sprawie sygn. akt III AUa 169/13. Sąd Okręgowy tego rodzaju wykłądnie w pełni akceptuje
Odnośnie ostatecznie spornego okresu pracy na stanowisku traktorzysty po 09.03.1981r. to w świetle zebranych w sprawie dowodów w postaci znajdujących się w aktach osobowych m.in. angaży za lata pracy, wniosku w sprawie zatrudnienia, protokołu komisji przyjęcia do pracy, zakresu czynności, skierowania do pracy, kart obiegowych zmiany, kwestionariusza osobowego, umowy o pracę, w zestawieniu z zeznaniami świadków R. B. i B. D.. Sąd przyjął, iż wnioskodawca pomimo, że niewątpliwie był traktorzystą nie pracował wówczas stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych. Świadkowie w sposób logiczny i konsekwentny opisali pracę wnioskodawcy oraz wyszczególnili wszystkie wykonywane przez niego czynności. Z zeznań ich jednoznacznie wynika, że wnioskodawca w tym okresie wykonywał pracę traktorzysty, jednak stanowisko to nie jest przy tym tożsame ze stanowiskiem kierowcy ciągnika, o którym mowa w dziale VIII – Transport i Komunikacja poz. 3 powołanego rozporządzenia z 07.02.1983r. Wnioskodawca był kierowcą ciągnika, ale w branży „Rolnictwo i przemysł przetwórczy”. Większość jego czynności kierowcy była wykonywana na polach przy pracach rolnych i transporcie płodów rolnych.
W tej sytuacji pozostałe okresy pracy wskazywane przez wnioskodawcę, jako okresy pracy w warunkach szczególnych nie były wystarczające dla spełnienia warunku legitymowania się 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych.
Tak więc wnioskodawca nie posiada łącznie co najmniej 15 lat okresów pracy w warunkach szczególnych bowiem do tego rodzaju pracy można mu zaliczyć jedynie okres zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego w wymiarze 1 roku 9 m-cy i 23 dni.
Praca w Zakładach (...) w O. w wymiarze 9 miesięcy i 5 dni (05.1976r. do 02.1977r.) w charakterze kierowcy również nie odbywała się w przedsiębiorstwie transportowym, a wnioskodawca nie wykazał żadnym dowodem jakim dokładnie pojazdem kierował.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie powołanych przepisów oraz art. 477¹⁴ § 2 k.p.c. oraz orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach procesu Sąd orzekł stosownie do treści art. 98 k.p.c. Zgodnie z § 1 wymienionego przepisu strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W myśl art. 98 § 3 w związku z art. 99 k.p.c. do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się m. in. wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Przepis § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 j.t.) określa stawkę minimalną w sprawach o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego na kwotę 60 zł. Sąd zasądził od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego właśnie kwotę 60 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, jako minimalną kwotę tego rodzaju kosztów.