Uzasadnienie
M. W. s. S. został oskarżony o to, że:
w dniu 4 lipca 2012 r. przy ul. (...) w P. woj. (...), działając wspólnie w porozumieniu z M. T. i Ł. R. dokonał kradzieży z włamaniem do budynku gospodarczego, w ten sposób, że po uprzednim wyłamaniu ramy drzwi wejściowych dostał się do jego wnętrza, skąd dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dwóch żeliwnych obudów silników elektrycznych oraz elementów maszyny rolniczej, powodując straty w wysokości 250 zł na szkodę D. J., przy czym przestępstwa tego dopuścił się ponownie po odbyciu kary, co najmniej jednego roku pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. to jest o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.
M. T. s. B. został oskarżony o to, że:
w dniu 4 lipca 2012 r. przy ul. (...) w P. woj. (...), działając wspólnie w porozumieniu z M. W. i Ł. R. dokonał kradzieży z włamaniem do budynku gospodarczego, w ten sposób, że po uprzednim wyłamaniu ramy drzwi wejściowych dostał się do jego wnętrza, skąd dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dwóch żeliwnych obudów silników elektrycznych oraz elementów maszyny rolniczej, powodując straty w wysokości 250 zł na szkodę D. J., przy czym przestępstwa tego dopuścił się ponownie po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. to jest o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.
Sąd Rejonowy w Przasnyszu wyrokiem z dnia 9 października 2015 r. a) oskarżonego M. W. uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. I i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. skazał go na karę 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności i na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet tej kary zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, tj. 1 (jeden) dzień zatrzymania w dniu 4 lipca 2012 r. b) oskarżonego M. T. uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. II i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 279 §1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i na podstawie art. 63 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na poczet tej kary zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, tj. 1 (jeden) dzień zatrzymania w dniu 5 lipca 2012 r.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego M. W., zaskarżając go w pkt. a w całości oraz w pkt. c w zakresie wysokości zasądzonych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Rozstrzygnięciu w pkt. a wyroku zarzucono naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, nieuwzględniającą zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a mianowicie: wyjaśnień M. W. polegającą na odmowie dania im wiary w zakresie jego twierdzeń, iż w kradzieży do budynku gospodarczego nie uczestniczył, w sytuacji, gdy oskarżony konsekwentnie od samego początku nie przyznaje się do zarzucanego mu czynu, szczegółowo przedstawił przebieg zdarzeń, który koreluje z zeznaniami świadka Ł. R. złożonymi w toku rozprawy głównej, którym Sąd również bezpodstawnie odmówił wiary,
- - zeznań świadka D. J. polegającą na daniu wiary jego zeznaniom złożonym w postępowaniu przygotowawczym, w sytuacji, gdy świadek w zeznaniach konsekwentnie twierdził, że sprawców było czterech – co nie było prawdą, wskazał jako sprawcę P. M., który jak się okazało nie miał nic wspólnego z zaistniałym zdarzeniem, w postępowaniu sądowym składał zeznania całkowicie odmienne od tych złożonych w postępowaniu przygotowawczym, nadto biegły psycholog wskazał, iż wiarygodność jego zeznań budzi uzasadnione wątpliwości i należy traktować je z ostrożnością, w związku z czym na ich podstawie nie można poczynić stanowczych ustaleń faktycznych,
- - wyjaśnień złożonych w toku dochodzenia przez M. T. i Ł. R. polegającą na daniu im wiary w zakresie obciążającym oskarżonego M. W., w sytuacji, gdy wyjaśnienia te odnośnie roli jaką rzekomo miał pełnić w kradzieży oskarżony W. są wewnętrznie sprzeczne, nadto Ł. R. w toku rozprawy głównej szczegółowo wyjaśnił jaki miał wówczas motyw, aby obciążać M. W.,
W konsekwencji powyższego skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że M. W. popełnił zarzucany mu czyn w sytuacji, gdy brak jest stanowczych dowodów, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn.
Rozstrzygnięciu w pkt. c wyroku skarżący zarzucił naruszenie § 14 ust. 2 pkt. 3 w zw. z § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu poprzez nieuwzględnienie przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia przysługującego obrończy z urzędu udziału na rozprawie w dniu 18 lutego 2013 r. co doprowadziło do przyznania wynagrodzenia w wysokości 1033,20 zł zamiast 1136,52 zł brutto.
W konsekwencji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. a i uniewinnienie oskarżonego M. W. od zarzucanego mu czynu, a także zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. c poprzez zasądzenie ze skarbu Państwa na rzecz adw. I. B. kwoty 1 136,52 zł brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu M. W. z urzędu oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Sąd Okręgowy zważył co następuje: