Uzasadnienie
(...) sp. z o.o. w W. wniosła o zasądzenie solidarnie od (...) sp. z o. o. w P., M. P., T. C. (1), M. \
Z. i B. P. (1) kwoty 321.494,68 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty.
Powód wskazał w uzasadnieniu pozwu, iż posiada należycie wypełniony weksel, wystawiony przez (...) sp. z o. o. w P., a wręczony mu przez (...) sp. z o.o. jako indosatariusza i podpisany przez pozostałych pozwanych jako poręczycieli. W dniu 14 stycznia 2014r. weksel został przedstawiony do wykupu przez wystawcę. Nie został jednak wykupiony do dnia dzisiejszego ani przez wystawcę, ani przez poręczycieli.
Nakazem zapłaty z dnia 10 lutego 2015r., wydanym w postępowaniu nakazowym, zasądzono całą dochodzoną należność wraz z odsetkami i kosztami procesu.
Wszyscy pozwani wnieśli zarzuty od powyższego nakazu zapłaty.
T. C. (1) podał, iż należność dochodzoną pozwem została zapłacona na rachunek powoda z zastrzeżeniem, zwrotu tej kwoty w przypadku uzyskania przez pozwanych korzystnego rozstrzygnięcia w tej sprawie. Zgłosił zarzuty formalne wobec weksla, wskazując, iż:
- - nad nazwiskami 3 osób nie ma słowa „poręczam ", słowo to jest tylko nad nazwiskiem M. Z., więc tylko jego można uznać za poręczyciela,
- - weksel nie zawiera terminu płatności, został przedstawiony do zapłaty w innym miejscu, niż wynika to z treści weksla,
- - należność, wynikająca z weksla, to dług powoda wobec hurtowni materiałów (...), pozwana spółka wykonywała na zlecenie powoda prace budowlane, brała z hurtowni materiały budowlane, za które miała płacić powód, a nie zapłacił,
- - zgłasza zarzut potrącenia kwoty 162.565,64 zł, należnej od powoda na rzecz firmy (...).
M. Z. (1). M. P. i B. P. (1) zarzucił, iż powodowa spółka posiada wobec wystawcy weksla, tj. pozwanej spółki szereg długów, związanych z rozliczeniami zawartej pomiędzy spółkami umowy, a suma tych długów przekracza znacznie wierzytelność wekslową.
Spółka (...) podniosła zarzut potrącenia, wskazała, iż dokonała potrącenia dochodzonej wierzytelności z przysługującej jej wobec powoda wierzytelności na kwotę 1.302.324,33 zł.
Na rozprawie w dniu 26 października 2015r. pozwani, M. Z. (1), B. P. (1), M. P. i T. C. (1) podali, iż dokonali wpłaty należności, zasądzonej nakazem zapłaty w całości wyłącznie w celu uniknięcia postępowania komorniczego i związanych z tym kosztów, wskazali, iż pieniądze te powodowi się nie należą.
Na rozprawie w dniu 26 października 2015r. i w dniu 25 stycznia 2016r. pełnomocnik powoda potwierdził, iż cała należność dochodzona w niniejszym procesie została zapłacona przez pozwanych wraz z odsetkami i kosztami procesu, nie cofnął jednak powództwa, wskazując na zastrzeżenia pozwanych co do zasadności ich obowiązku płatności żądanych kwot.
Sąd ustalił, co następuje
(...) spółka z o.o. w P. wystawiła weksel in blanco, podpisany przez prezesa zarządu spółki, M. Z. (1) i wiceprezesa zarządu, B. P. (1). Na odwrocie weksla umieszczono zapis „poręczam osobiście — M. Z. (1), B. P. (1), T. C. (1), M. K. P. „, a także zwrot „ ustępuję na zlecenie (...) sp. z o.o. w W. " oninnen sp. z o.o. „ i podpisy dwóch prokurentów spółki (...). Weksel został uzupełniony w dniu 14 stycznia 2014r. na kwotę 321.494,68 zł, płatną w dniu 21 stycznia 2014r. na zlecenie (...) sp. z o.o. we W. (y. kopia weksla k. 5).
Do weksla załączono deklarację wekslową, podpisaną przez M. Z. (1) i B. P. (2) wystawców weksla oraz M. P. i T. C. (1) jako poręczycieli (v. deklaracja wekslowa k. 6).
W dniu 14 stycznia 2014r. spółka (...) przedstawiła (...) sp. z o.o. w P. przedmiotowy weksel i wezwała wystawcę weksla do jego wykupu w terminie do 21 stycznia 2014r. (v. pismo O. z dnia 14 stycznia 2014r. k. 18- 19).
(...) sp. z o.o. w W. wezwała pozwanych do wykupu weksla pismami z dnia 13 marca 2014r. i z dnia 10 lipca 2014r. (v. pisma Impel T. (...) k. 20-31).
W dniu 27 lutego 2015r. T. C. (2) przelał na rzecz powoda kwoty: 80.373,67 zł, 5.588,73 zł oraz 2.809 zł, wskazując, iż jest to 'A części należności głównej, odsetek oraz kosztów procesu, wynikających z nakazu zapłaty sygn. akt I N c (...) W tym samym dniu B. P. (1) i M. P. przelali na rzecz powoda kwoty 177.542,80 zl jako 2/4 części należności, wynikającej z nakazu zapłaty, zaś M. Z. (1) kwotę 88.771,40 zl jako 1/4 części należności, wynikającej z nakazu zapłaty (v. potwierdzenia wpłat k. 700-702, k. 705, k. 711).
Pismem z dnia 5 marca 2015r. M. P. i M. Z. (1) zawiadomili powoda, iż dokonanie wpłat jest spowodowane obowiązkiem, wynikającym z istnienia natychmiast wykonalnego nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym. Wskazali, iż w ich ocenie żądania powoda są jednak niezasadne, co będzie przedmiotem rozpoznania przez Sąd Okręgowy w (...) na skutek wniesionych zarzutów, w związku z czym powód winien liczyć się z obowiązkiem zwrotu wpłaconych sum (pisma pozwanych z dnia 5 marca 2015r. k. 704 i k. 710).
Powyższy stan faktyczny, ustalony na podstawie dokumentów w postaci: weksla (k. 5), deklaracji wekslowej (k. 6), pisma O. z dnia 14 stycznia 2014r. (k. 18- 19), pism Impel T. (...) (k. 20- 31), potwierdzeń wpłat (k.700-702, k. 705, k. 711), pism pozwanych z dnia 5 marca 2015r. (k. 704 i k. 710), jest niesporny.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 353 kc obowiązkiem dłużnika stosunku zobowiązaniowego jest spełnienie świadczenia. Jeśli dłużnik spełni świadczenie, to zobowiązanie wygasa i wierzyciel nie może już żądać od dłużnika spełnienia tego świadczenia.
Pozwani przedstawili potwierdzenie przelewu kwoty, zasądzonej nakazem zapłaty z dnia 10 lutego 2015r., a pełnomocnik pozwanego przyznał, iż cała należność, objęta przedmiotowym nakazem, została zapłacona.
Dlatego uznać należy w świetle powołanego wyżej przepisu, iż dłużnicy wywiązali się ze swojego obowiązku, wynikającego z zobowiązania wekslowego. Po stronie powoda nie istnieje już więc roszczenie o zapłatę powyższych należności, gdyż roszczenie to wygasło. W takiej sytuacji powód winien cofnąć powództwo na podstawie art. 203 kpc,, a sąd postępowanie umorzyć (art. 355 kpc).
Powód nie cofnął jednak powództwa, wnosił nadal o zapłatę dochodzonej kwoty. Powództwo podlegało zatem oddaleniu z uwagi na wygaśnięcie zobowiązania.
Dla rozstrzygnięcia sprawy nie miały znaczenia intencje, którymi kierowali się pozwani, uiszczając przedmiotową należność. W każdym przypadku, uiszczenie należności w toku procesu przez pozwanego, niezależnie od tego, czy uznał żądanie zapłaty, czy też uczynił to wyłącznie w celu uniknięcia przymusu egzekucyjnego, powoduje wygaśnięcie roszczenia o zapłatę i utratę możliwości jego dalszego dochodzenia przed sądem. Sąd nie bada wówczas zasadności roszczenia o zapłatę. Ewentualny spór o to, czy pozwani byli zobowiązani do zapłaty uiszczonych kwot na rzecz powoda, strony mogą poddać ocenie sądu w stosownym procesie o ustalenie, czy też zwrot spełnionych świadczeń.
Zauważyć należy na marginesie rozważań, iż pozwani w celu uniknięcia postępowania egzekucyjnego mogli złożyć przedmiotową należność do depozytu sądowego w trybie art. 492 kpc. Uiszczenie przez nich należności na rzecz powoda wywołało skutek w postaci spełnienia świadczenia, niezależnie od intencji, jakimi kierowali się, dokonując zapłaty.
Skoro powództwo okazało się niezasadne z uwagi na zapłatę dochodzonej kwoty, nakaz zapłaty podlegał uchyleniu w trybie art. 496 kpc w całości, a powództwo oddaleniu.
O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 kpc. Należność została zapłacona w toku procesu, zatem pozwanych uznać trzeba za stronę przegrywającą proces. Dlatego też oddalono żądanie pozwanych zasądzenia na ich rzecz kosztów procesu.