Uzasadnienie
Pozwem z dnia 11 czerwca 2017 r. (...) S.A w T. wniosła o zasądzenie od (...) Szpitala Wojewódzkiego w C. kwoty 95.382,84zł za sprzedane pozwanemu produkty medyczne z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od poszczególnych kwot wskazanych w pozwie wraz z kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego (k. 2 7).
Nakazem zapłaty z dnia 25 lipca 2017r. wydanym przez Sąd Okręgowy w Płocku w postępowaniu upominawczym, zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę dochodzoną pozwem wraz z żądanymi odsetkami ustawowymi i kosztami procesu (k. 169).
Pozwany złożył skutecznie sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie, w przypadku uwzględnienia powództwa, wniósł o nieobciążanie go kosztami lub obciążenie go kosztami procesu jedynie w części.- k. 177-181.
W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany wyraził chęć zawarcia ugody z powodem, podnosząc jednocześnie, że powód nie podjął próby mediacji lub innego pozasądowego sposobu załatwienia sporu, gdyż wezwał pozwanego do zapłaty 72.108,25zł, podczas, gdy dochodzona przez niego należność w niniejszym procesie wynosi 95.382,84zł.
Pozwany kwestionował roszczenie powoda zarówno co do zasady, jak i wysokości. Jednocześnie pozwany powołując się na swoją trudną sytuację finansową, nieskomplikowany charakter sprawy oraz szczególną doniosłość społeczną działania szpitala wniósł o nie zasądzanie od niego kosztów procesu lub obciążenie tymi kosztami tylko w części.
Pozwany nie zajął stanowiska w przedmiocie zawarcia ewentualnej ugody.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
Powód sprzedał (...) Szpitalowi Wojewódzkiemu w C. produkty lecznicze w okresie od 23 września 2016r. do 4 maja 2017r. na łączną kwotę 95.382,84zł Za sprzedane i dostarczone pozwanemu produkty lecznicze wystawiał faktury VAT, wskazując należną do zapłaty kwotę i termin jej płatności.
Dowód: faktury i dowody dostarczenia towaru pozwanemu k. 19 - 166
Pozwany nie zapłacił w terminie za sprzedane i dostarczone produkty i dlatego powód pismem z dnia 8 maja 2017r. wezwał powoda do zapłaty należności.
Dowód: wezwanie k. 17-18
Pozwany, mimo wezwania, nie uregulował należności dochodzonej pozwem, nie przedstawił również propozycji dobrowolnej spłaty zadłużenia/ bezsporne/.
Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentów: faktur VAT i dowodów wydania towaru k. 19 – 166, wezwania do zapłaty k. 17-18.
Sąd zważył co następuje
Podstawę prawną roszczenia dochodzonego przez powoda stanowi przepis art. 535 k.c. Strony łączyły umowy sprzedaży wyrobów farmaceutycznych.
Zgodnie z art. 535 k.c. przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się do odebrania tych rzeczy i do zapłacenia ceny.
W niniejszej sprawie powód udowodnił, że dostarczył wyroby lecznicze pozwanemu na kwotę 95.382,84zł. Obok faktur na tę kwotę powód dołączył dowody wydania towaru na dochodzoną kwotę, które zostały podpisane przez pozwanego. Tym samym w ocenie Sądu, powód udowodnił roszczenie, zarówno co do zasady, jak i wysokości (art. 6 kc).
Fakt, iż powód wezwał pozwanego do zapłaty niższej kwoty niż dochodzona pozwem, nie jest równoznaczne, z brakiem zasadności dochodzonego roszczenia lub jego wysokości., tym bardziej, że pozwany otrzymał odpis pozwu w dniu 2.07.17r (k. 176).
Zgodnie z treścią art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
W przedmiotowej sprawie mają zastosowanie odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych uregulowane w art. 4 ust 3 ustawy z dnia 08 marca 2013r o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. 2013 poz 403 ze zm.). Odsetki te zostały wprowadzone do polskiego porządku prawnego z dniem 1 stycznia 2016 roku w związku ze zmianą w/w ustawy wprowadzoną ustawą o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2015 poz. 1830).
Art. 7 w/w ustawy przewiduje za opóźnienie odsetki, należne za okres od wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli były spełnione łącznie następujące warunki: wierzyciel spełnił swoje świadczenie i nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie, dłużnik jest podmiotem publicznym
W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż pozwany dłużnik jest podmiotem publicznym i nie spełnił świadczenia pieniężnego w terminach określonych umową, a zatem wierzyciel miał prawo do naliczenia odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych
Pozwany wprawdzie kwestionował dochodzone roszczenie, ale poza ogólnikowym określeniem, nie wskazał, dlaczego kwestionuje to roszczenie, ani też w jakim zakresie (w jakiej wysokości).
Nielogicznym dla Sądu jest stanowisko pozwanego, jakie zajął w tym procesie, skoro najpierw zakwestionował roszczenie co do zasady i wysokości, po to, aby jednocześnie wnieść o podjęcie negocjacji w celu zawarcia ugody.
Powód wzywał pozwanego do dobrowolnej zapłaty, ale pozwany nie udowodnił, wbrew ciążącemu na nim obowiązku wynikającego z art. 6 kc, że podjął jakiekolwiek próby polubownego załatwienia sporu przed wniesieniem sprawy do Sądu przez powoda.
Mając powyższe na uwadze powództwo w całości zostało przez Sąd uwzględnione, także w odniesieniu do odsetek.
Z urzędu Sądowi wiadomym jest, iż w Sądzie Okręgowym w Płocku toczyło się lub zwisło wiele spraw przeciwko pozwanemu. Praktycznie w każdej sprawie, w której przeciwko pozwanemu został wydany nakaz, pozwany składał sprzeciw od nakazu zapłaty, nie przedstawiając żadnych dowodów na nieistnienie roszczenia, wnosząc o umożliwienie mu zawarcia z powodami ugody lub rozłożenie dochodzonych należności na raty.
Zdaniem Sądu, takie postępowanie pozwanego zmierza w konsekwencji do przedłużania procesów i w rezultacie generuje dla pozwanego dodatkowe koszty postępowania.
Pozwany zadeklarował także chęć zawarcia ugody ze stroną powodową. Jednakże powód nie zajął stanowiska w tej kwestii. Pozwany nie przedstawił też żadnych dowodów na to, że chociażby częściowo spłacił powoda lub podjął, przed otrzymaniem nakazu zapłaty działania w przedmiocie rozłożenia na raty lub odroczenia terminów płatności poszczególnych faktur, chociaż wiedział o swoich problemach finansowych (art. 6 kc).
O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 kpc. Na koszty te składają się: opłata od pozwu (4770zł), wynagrodzenie pełnomocnika powoda (5400 zł wg. § 2 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.10.2016r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17zł).
W ocenie Sądu nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie przepis art. 102 k.p.c. stanowiący, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów lub nie obciążać jej w ogóle kosztami. Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że obciążenie strony przegrywającej kosztami procesu byłoby rażąco niezgodne z zasadami współżycia społecznego. W przedmiotowej sprawie, pozwany mimo, iż w trakcie dostawy leków i innych produktów leczniczych znał swoją sytuację finansową, to jednak nie podjął rozmów z powodem o chociażby przedłużeniu terminu płatności poszczególnych należności, nie podjął żadnych działań po otrzymaniu od powoda wezwania do dobrowolnej zapłaty należności. Taki sposób zachowania pozwanego wyłącza, zdaniem Sądu, zastosowanie w/w przepisu.
Sąd uznał, iż nie ma zastosowania w niniejszej sprawie także przepis art. 101 kpc, który stanowi, że zwrot kosztów należałby się pozwanemu pomimo uwzględnienia powództwa, jeżeli nie dał on powodu do wytoczenia sprawy i uznał roszczenie przy pierwszej czynności procesowej. Pozwany nie daje powodów do wytoczenia powództwa jeżeli nie dopuścił się zwłoki w rozumieniu prawa materialnego, nie wiedział o pretensji powoda, a z okoliczności wynika, że gdyby był wezwany do zaspokojenia roszczenia, to by je zaspokoił. W niniejszej sprawie pozwany nie może być, zdaniem Sądu, uznany za takiego pozwanego. Pozwany wiedział o roszczeniu powoda, był przez powoda wzywany do spełnienia roszczenia, ale tego roszczenia nawet w części, nie zaspokoił. Samo uznanie powództwa dotyczyło odpowiedzialności co do samej zasady i nie towarzyszyło temu spełnienie świadczenia chociażby w części.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.