Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 14.06.2018r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonemu S. P. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
W uzasadnieniu decyzji ZUS podniósł, że Lekarz Orzecznik ZUS stwierdził, że ubezpieczony jest całkowicie niezdolny do pracy, jednak w okresie 10 lat przed złożeniem wniosku o rentę, jak i przed powstaniem niezdolności do pracy nie wykazał 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych.
Od decyzji tej odwołanie wniósł ubezpieczony S. P. wnosząc o jej zmianę i przyznanie prawa do renty. W uzasadnieniu decyzji podniósł, iż schorzenia, na które cierpi nie pozwalają mu na wykonywanie pracy.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł te same argumenty co w uzasadnieniu decyzji.
Sąd Okręgowy ustalił co następuje.
Ubezpieczony S. P. urodzony (...) w dniu 26.02.2018r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres dołączając zaświadczenie o stanie zdrowia. Po przeprowadzeniu badania lekarskiego Lekarz Orzecznik ZUS stwierdził, że ubezpieczony jest nadal całkowicie niezdolny do pracy do 31 września 2019r. Ubezpieczony w okresie od dnia 4 grudnia 2016r. do dnia 31 grudnia 2017r. pobierał rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy ustaloną wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 15 grudnia 2017r. w sprawie IVU 340/17. Wyrok ten nie był zaskarżony przez żadną ze stron.
Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Odwołanie jest uzasadnione.
Bezspornym jest w sprawie, że ubezpieczony S. P. jest całkowicie niezdolny do pracy, a niezdolność ta trwa w sposób ciągły od daty określonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 15.12.2017r. sygn. akt IVU 340/17. Ustalenie uprawnień do renty S. P. następuje zatem w oparci o art. 61 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz.1118 ze zm.). Zgodnie z utrwalony orzecznictwem prawo do renty, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy, podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy (art. 61 u.e.r.f.u.s.), co oznacza reaktywację poprzednich uprawnień rentowych, bez potrzeby sprawdzenia przesłanki legitymowania się 5 letnim stażem okresów składkowych i nieskładkowych w ostatnim dziesięcioleciu przed ponownym stwierdzeniem niezdolności ubezpieczonego do pracy (uzasadnienie wyroku SN z dnia 22.02.2017r.
III UK 82/16, wyroki SA w Białymstoku w sprawach: IIIAUa 225/18, IIIAUa 731/17, IIIAUa 686/17, wyrok SA w Poznaniu w sprawie IIIAUa 1066/16). Podobne stanowisko znajdziemy w komentarzach do ustawy. Wykładnię tę Sąd Okręgowy podziela w całej rozciągłości. W tej sytuacji zarzut organu rentowego, że w dziesięcioleciu przed powstaniem niezdolności do pracy ubezpieczony nie wykazał 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych nie jest zasadny. W obecnym postępowaniu nie ma możliwości korygowania ewentualnego błędnego wyliczenia okresów składkowych i nieskładkowych dokonanego przez Sąd orzekający w sprawie IVU 340/17.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na mocy art.477¹⁴par.2 kpc orzekł jak w wyroku.