Uzasadnienie
Powód B. N. 25.05.2023 r. pozwał (...) T o w a r z y s t w o (...) w Z. o 100 000 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 21.07.2022 r. /do dnia zapłaty/ za kradzież jego pojazdu, ubezpieczonego w ramach AC u pozwanego. Zastrzegł, że ostateczną wysokość uzależnia od wyceny biegłego.
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, powołując się na wyłączenie odpowiedzialności, wynikające z umowy. Mianowicie wskazał, że powód nie dopełnił formalności po zgubieniu kluczyków z § 13 ust. 2 pkt. 2 owu (nie doszło do przekodowania, wymiany zamków, a wykodowanie zagubionego klucza nie było wystarczające). Stwierdził też, że poprzez rozmowę z pracownikiem pozwanego nie może dojść do zmiany umowy, a więc powód nie może powoływać się na takie ustalenie w zakresie wykonania swoich obowiązków. Kwestionował też wysokość żądania, powołując się na § 29 owu.
Sąd ustalił, że:
W czasie umowy stron - ubezpieczenia AC od 16.10.2021 r. do 15.10.2022 r. z sumą ubezpieczenia 123 355 zł, dookreślonej ogólnymi warunkami umowy, powód w marcu 2022 r. stwierdził, że zgubił kluczyk, od objętego nią pojazdu powoda D. (...) nr rej. (...).
Powód skontaktował się więc z pozwanym, by ustalić, co ma robić. Przedstawiciel pozwanego wskazał, że powód powinien postąpić zgodnie z owu i do tego czasu ochrona ubezpieczeniowa nie będzie działać.
Zgodnie z § 13 ust. 2 pkt. 2 owu w przypadku kradzieży pojazdu pozwany nie ponosi odpowiedzialności, jeżeli szkoda powstała na skutek utraty dokumentów pojazdu, kluczy, sterowników lub kart kodowych służących do jego otwarcia lub uruchomienia pojazdu, jeżeli właściciel pojazdu nie wymienił zamków w pojeździe lub nie zmienił kodów dostępu do pojazdu niezwłoczenie po ich utracie.
7.03.2022 r. powód zgłosił się do autoryzowanego serwisu, w którym wykodowano zagubiony klucz.
Powód przesłał dokumentację powyższej usługi pozwanemu (gdzie potwierdzono, że kluczyk został zablokowany i nie ma możliwości uruchomienia nim pojazdu) i w rozmowie z jego przedstawicielem 17.03.2022 r. ustalił, że dokumenty dotarły i ochrona działa.
bezsporne (nadto dowody: polisa – k. 9-10, owu-k.19-26, nagrania rozmów-k.27,40 faktura-k.11, zlecenie wykonania usługi-k.12, przewodnik warsztatowy-k.13, świadectwo kontroli-k.14)
Pomiędzy 25 a 27 marca 2022 r. ww. pojazd został ukradziony, co powód zgłosił na policji. Dochodzenie zostało umorzone, gdyż nie wykryto sprawcy.
dowód: postanowienie o umorzeniu dochodzenia z 15.06.2022 r. – k. 15 27 marca 2022 r. powód zgłosił fakt kradzieży pozwanemu, który decyzją z 20.07.2022r. odmówił wypłaty odszkodowania, powołując się na brak odpowiedzialności wobec § 13 ust. 2 owu i utraty klucza, gdyż powód nie zmienił kodów dostępu do pojazdu niezwłocznie po utracie klucza.
bezsporne /nadto dowód: odmowa – k.46/
Zgodnie z: ust. 3 § 13 owu ubezpieczony powinien powiadomić pozwanego o fakcie uraty klucza itp. w terminie 7 dni od dnia powzięcia informacji o tym, zabezpieczyć pojazd przed ewentualnością kradzieży i uzgodnić z pozwanym sposób naprawy/wymiany.
§ 29 ust. 2 owu: w razie szkody kradzieżowej odszkodowanie ustala się na podstawie wartości rynkowej pojazdu ustalonej na dzień zaistnienia szkody, nie wyższej niż suma ubezpieczenia.
bezsporne
Wykodowanie kluczyka uniemożliwiało otwarcie pojazdu z wykorzystaniem zgubionego klucza.
Wartość skradzionego pojazdu wynosiła 96 000 zł. dowód: opinia biegłego – k. 117-140, 165- (...) -187,197-199
Sąd uwzględnił powództwo, stwierdzając, że pozwany niezasadnie odmówił wypłaty, gdyż zostało potwierdzone, że wykodowanie zagubionego kluczyka nie może prowadzić do kradzieży.1Wartość pojazdu została oszacowana w wysokości kwoty zasądzonej.
Przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku (art. 805 § 1 kc, co konsekwentnie rozwinięto w owu dotyczących umowy stron, przywołanych w stanie faktycznym – art. 384 kc).
Spór co do zasady powództwa sprowadzał się do oceny, czy powód dopełnił obowiązków z umowy w związku z utratą jednego kluczyka, a także dotyczył ustalenia wartości skradzionego pojazdu, czyli wysokości należnego odszkodowania. Pozwany powołał się także na dokumenty z postępowania karnego, wskazując, że mają potwierdzać wątpliwości, że doszło do kradzieży, ale dla sądu w tym zakresie stanowisko pozwanego było jeszcze bardziej niezrozumiałe niż co do zasadniczej linii obrony. Dokumenty postępowania karnego potwierdzały bowiem tylko typowe problemy z wykryciem sprawcy kradzieży i nie prowadziły do innych wniosków.
Zasadniczym dowodem w sprawie była opinia biegłego, którą uzupełniały zgromadzone w dokumenty. Mimo, że biegły częściowo ją zweryfikował po zarzucie pozwanego, to w całości w ocenie sądu była wiarygodnym dowodem, ze względu na logiczny wywód, który nie budził wątpliwości, zwłaszcza, że już dokumentacja z serwisu potwierdzała niemożliwość użycia zagubionego klucza do kradzieży samochodu. Przekonywująca była także w zakresie wyceny pojazdu, gdyż odnosiła się argumentacyjnie do każdej poruszonej kwestii, wyjaśniając wątpliwości. Poza tym nagrania rozmów nie budziły wątpliwości, jak i zgromadzone dokumenty. W tej sytuacji zeznania powoda nie wnosiły nic do sprawy, gdyż odnosiły się faktów ustalonych na podstawie innych dowodów.
Wobec powyższego sąd stwierdził, że zostało dostatecznie wykazane, że czynność serwisowa, którą przeprowadził powód co do zgubionego kluczyka, stanowiła wypełnienie obowiązku z umowy. Pozwany nie wyjaśnił dlaczego / jak i nie wykazał/, że przeprowadzona w serwisie czynność nie stanowiła wykonania obowiązku/celu przewidzianego w owu, czyli zapewnienia, że utracony klucz nie umożliwi kradzieży.
Stąd tylko na marginesie można zauważyć, że nawet dla pracowników pozwanego kwestia rozumienia owu była zbieżna z przeprowadzonym wywodem, a jeśli pozwany nadal by to kwestionował, to poniżej sąd przytacza od dawna ustabilizowaną wykładnię2. Podobnie rozmowy na które powołał się powód - nie były zmianą umowy, ale – art. 97 kc – stanowiły potwierdzenie jej wykonania przez powoda.
O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 ust.1 i 2 w zw. z art. 817 kc, a termin wymagalności nie budził wątpliwości, skoro powód wskazał na moment, w którym pozwany zakończył postępowanie likwidacyjne odmową wypłaty.
O kosztach postępowania orzeczono podstawie art. 100 w zw. z art. 98 § 1¹ kpc (z opcją w zw. z art. 102 kpc jeżeli przyjmować wąskie rozumienie art. 100 kpc, że dotyczy tylko proporcjonalnego rozliczenia kosztów, a nie rozłożenia ich według uznania sądu adekwatnie do rozstrzygnięcia) w zw. z § 2 pkt. 6 rozporządzenia z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie i w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, gdyż zaliczki na biegłego były niewystarczające (na kwotę jak w pkt. III sentencji). Powód generalnie wygrał powództwo, więc kosztami obciążono pozwanego (poza częścią opłaty od pozwu).
Koszty poniesione przez powoda: 5 000 zł opłata od pozwu (uwzględniono do zwrotu tylko 5 % od zasądzonej kwoty, czyli 4800 zł), 17 zł opłata skarbowa, 5400 zł koszty zastępstwa prawnego.
1 w tym typie zamknięcia/zabezpieczenia pojazdu taka czynność jest skuteczna i tożsama np. ze zmianą zamków, gdy taki tylko wariant technologiczny ma zastosowanie do zamykania 2 Przy wykładni niejednoznacznych postanowień wzorców umownych, dokonywanej głownie na podstawie reguł wykładni językowej, należy stosować zasadę in dubio contra proferentem, zgodnie z którą wątpliwości interpretacyjne niedające się usnąć w drodze ogólnych zasad wykładni oświadczeń woli, powinny być interpretowane na niekorzyść strony będącej autorem tekstu umowy, która ponosi ryzyko jego niejasnej redakcji.” – tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt: (...).
„Postanowienia OWU podlegają wykładni według reguł określonych w art. 65 § 2 k.c., jeśli ich postanowienia nie są precyzyjne i stwarzają wątpliwości co do ich istotnej treści. Taka wykładnia nie może pomijać celu, w jakim umowa ubezpieczenia została zawarta, a także natury i funkcji zobowiązania, a celem tej umowy jest udzielenie ubezpieczonemu ochrony w razie wystąpienia określonego ryzyka. Dlatego też postanowienia OWU powinny precyzyjnie określać postacie ubezpieczonego ryzyka, a w razie niejasności czy wątpliwości także co do wzajemnej relacji między tym postanowieniami należy z mocy art. 385 § 2 k.c. interpretować je na korzyść ubezpieczającego. Ryzyka objęte ubezpieczeniem i przesłanki wyłączenia odpowiedzialności ubezpieczyciela powinny być zarówno w umowie, jak i w OWU jednoznaczne i wyraźnie określone, aby ubezpieczający wiedział jednoznacznie, jakie zdarzenia nie są objęte ubezpieczeniem. Konsekwencje postanowień OWU zawierających uregulowania niejasne, wieloznaczne, mylące i obiektywnie niezrozumiałe dla przeciętnego adresata ponosi ubezpieczyciel jako twórca wzorca umowy.” – tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt: (...)