Uzasadnienie
Ubezpieczony K. N. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia14.02.2013r., znak (...) odmawiającej mu prawa do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych.
Domagał się zmiany decyzji zarzucając, iż niesłusznie został pozbawiony prawa do emerytury, gdyż pracował na wysokościach.
Pozwany organ rentowy – Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wniósł o oddalenie odwołania. Pozwany podniósł, iż ubezpieczony wprawdzie wykazał wymagany na dzień 01.01.1999r. okres składkowy i nieskładkowy ale nie wykazał żadnego okresu pracy w warunkach szczególnych, gdyż do takiego okresu organ rentowy nie zaliczył pracy w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym na stanowisku cieśla – montażysta. Stanowisko organu rentowego wynika z faktu, iż zakład pracy wystawiając świadectwo pracy w warunkach szczególnych wskazał punkt zarządzenia resortowego, w którym widnieje stanowisko monter konstrukcji żelbetowych i prefabrykowanych na wysokości, co nie odpowiada stanowisku zajmowane mu przez ubezpieczonego.
Sąd ustalił, co następuje
Ubezpieczony K. N. ur. (...) w styczniu 2013r. wniósł o przyznanie prawa do emerytury. Nadal pozostaje w stosunku pracy, nie jest członkiem OFE. Na dzień 01.01.1999r. wykazał okres składkowy i nieskładkowy w wymiarze 29 lat, 1 miesiąc 7 dni.
W okresie od 01.09.1970r. do 23.05.1994r. ubezpieczony był zatrudniony w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym. W toku tego zatrudnienia od 26.06.1972r. do 23.05.1994r. wykonywał prace przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości. Za wymieniony okres zakład pracy wystawił ubezpieczonemu świadectwo pracy w warunkach szczególnych po ustaniu zatrudnienia.
Zaskarżoną decyzją z dnia 14.02.2013r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury.
/dowód: akta ZUS: wniosek k. 1-3, karta przebiegu zatrudnienia k. 11, świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach k. 5, zaskarżona decyzja k. 10/
Wraz z ubezpieczonym w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w S. pracował J. G.. J. G. pracował w (...) 25 lat w brygadach montażu. Przez długi okres pracował w jednej brygadzie z ubezpieczonym, był brygadzistą. Brygada była czteroosobowa i zajmowała się wznoszeniem budynków w stanie surowym. Pracownicy brygad montażowych z gotowych płyt żelbetowych układali ściany i stropy. Elementy te podawał dźwig. Pracownicy grup montażowych je odbierali, ustawiali i łączyli. Robili wieńce wieńczące poszczególne kondygnacje. Pracownicy grup montażowych pracowali w środkach zabezpieczających przed upadkiem: w pasach, na specjalnych szelkach i linach. Po wzniesieniu stanu surowego budynku brygada montażowa przechodziła na kolejną budowę.
Świadek J. G. pobiera emeryturę z tytułu pracy w warunkach szczególnych w (...).
/dowód: akta sprawy: zeznania świadka J. G. k. 21-21v/
Ubezpieczony początkowo w (...) w S. uczył się zawodu cieśli i uczęszczał do dwuletniej zasadniczej szkoły zawodowej budowlanej przy (...). Po nauce zawodu zawarł umowę o pracę od 26.06.1972r. na stanowisku cieśli na budowach w S.. W kolejnych angażach zmieniały się jedynie stawki wynagrodzenia. Dopiero w angażu z 1986r. wskazane jest stanowisko montażysty. W karcie obiegowej zajmowane stanowiska to cieśla i montażysta. Ubezpieczony zdobył tytuł mistrza w zawodzie cieśla w dniu 02.04.1982r.
/dowód: akta osobowe ubezpieczonego k. 11, akta kapitału początkowego: legitymacja i świadectwo pracy k. 9 i 13/
Praca ubezpieczonego w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w S. w okresie od 26 czerwca 1972r. do 23 maja 1994r. (21 lat, 10 miesięcy, 28 dni) była pracą w warunkach szczególnych.
Ubezpieczony na dzień 01.01.1999r. posiada ponad 15 letni okres pracy w warunkach szczególnych.
/dowód: akta osobowe i zeznania świadka oraz świadectwo pracy w warunkach szczególnych jw./
Sąd zważył, co następuje
Odwołanie ubezpieczonego K. N. zasługuje na uwzględnienie.
Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie było ustalenie uprawnień ubezpieczonego do wcześniejszej emerytury z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach, na podstawie art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 roku, Nr 153, poz. 1227) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).
Zgodnie z art.184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ubezpieczonym urodzonym po 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32,33,39 i 40, jeżeli w dniu wejścia ustawy osiągnęli:
- 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
W myśl ust. 2 art. 184 emerytura przysługuje ubezpieczonym, którzy nie przystąpili do otwartego funduszu emerytalnego albo złożyli wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (warunek w postaci rozwiązania stosunku pracy został zniesiony od dnia 1 stycznia 2013r.).
Okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27, to 25 lat w przypadku mężczyzn. Wiek emerytalny wynika z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r., nr 8, poz. 43 ze zm.), do którego odsyła art. 32 ust. 4 powołanej ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Dla mężczyzn jest to 60 lat. Wymagany okres zatrudnienia w warunkach szczególnych przewidziany w przepisach dotychczasowych, o którym mowa w art. 184 ust. 1, to okres 15 lat, o czym stanowi § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia.
Bezsporne w niniejszej sprawie było, że ubezpieczony K. N. na dzień wydania wyroku ma ukończone 60 lat, nie jest członkiem OFE, posiada wymagany ponad 25 letni staż pracy liczony na dzień wejścia w życie ustawy, tj. na dzień 01.01.1999 roku.
Oznacza to, iż jedyną przesłanką jaką musiał ubezpieczony udowodnić w przedmiotowej sprawie była praca w warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat według stanu na dzień 01.01.1999r.
W ocenie Sądu jest oczywiste, iż brzmienie zajmowanego stanowiska, jakie widnieje w dokumentach prowadzonych i wystawionych przez pracodawcę nie może mieć rozstrzygającego znaczenia w sprawie. Decyduje rodzaj wykonywanej pracy, co nadto wynika z powołanych wyżej przepisów prawa, w szczególności art. 32 ust. 2 który stanowi, iż dla celów ustalenia uprawnień do emerytury w obniżonym wieku za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia.
Rodzaje prac ustala się na podstawie powołanego już wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, który w załączniku A w Działach od I do XIV wymienia rodzaje prac, które są pracą w warunkach szczególnych.
Ponadto należy dodać, iż w myśl § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
W załączniku A powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów Dział V wymienia prace: W budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych. W punkcie 5 działu V wymienione są prace przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości. W zarządzeniu Nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 10983r. (Dz. Urz. Ministra Bud. Z 1983r. Nr 3, poz. 6) w Dziale V do prac wymienionych w punkcie 5 przyporządkowane są prace: 1)montera urządzeń i konstrukcji metalowych na wysokości, 2) montera konstrukcji żelbetowych i prefabrykowanych na wysokości, 3) cieśli wykonującego prace na wysokości.
Przeprowadzone postępowanie dowodowe, w szczególności zeznania świadka J. G., dane z akt osobowych i wystawione przez zakład pracy świadectwo pracy w warunkach szczególnych wykazały, iż ubezpieczony w toku zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym, po ukończeniu nauki zawodu, pracował w grupie montażowej, która pracowała na wysokości przy wznoszeniu budynków z elementów żelbetowych. Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom świadka albowiem w ocenie Sądu są to zeznania precyzyjne, szczegółowe, obrazujące sposób pracy i zakres zadań brygad montażowych w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym. Było to związane z technologią wznoszenia budynków z tzw. dużej płyty czyli gotowych elementów żelbetowych. Zeznania świadka znajdują potwierdzenie w wydanym przez zakład pracy świadectwie pracy. Prace ciesielskie, które także wykonywał ubezpieczony, miały związek z pracą na wysokości i dotyczyły przygotowania szalunku do wylewek betonowych na wieńcach, które spajały poszczególne kondygnacje. Zeznania świadka w pełni potwierdzają złożone przez ubezpieczonego wyjaśnienia, w których przedstawił zakres wykonywanych czynności w toku zatrudnienia w (...).
Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika zatem, iż ubezpieczony w toku zatrudnienia w (...) przedsiębiorstwie Budowlanym pracował we warunkach szczególnych w rozumieniu obowiązujących, wyżej wymienionych przepisów.
W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, iż ubezpieczony spełnia wszystkie przesłanki wymagane do przyznania świadczenia z art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 477¹⁴§ 2 k.p.c., Sąd zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu K. N. prawo do emerytury od dnia 24.02.2013 r. (od ukończenia 60 roku życia), o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku.
W oparciu o art. 118 ust. 1 a powołanej ustawy Sąd nie stwierdził odpowiedzialności organu rentowego za nieprzyznanie prawa do emerytury, albowiem ustalenie okresu pracy w warunkach szczególnych wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd, o czym orzeczono w pkt II wyroku.