Uzasadnienie
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. decyzją z dnia 11.10.2013r. odmówił J. W. przywrócenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 01.09.2013r.
W uzasadnieniu decyzji wskazał na przepisy ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz.1440), z których wynika, iż prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy uzależnione jest m.in. od istnienia niezdolności do pracy. Niezdolną do pracy jest natomiast osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Natomiast komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 07.10.2013r. nie stwierdziła u odwołującego się niezdolności do pracy.
W odwołaniu od tej decyzji J. W. wniósł o jej zmianę i przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres. Podniósł, iż cierpi na poważne schorzenia kardiologiczne, które wymagają stałego leczenia specjalistycznego, w tym zabiegów. Obecnie odczuwa duszności, bóle w okolicach mostka, szybko się męczy. Ponadto cierpi na szereg innych schorzeń, które stanowią dodatkową przyczynę niezdolności do pracy.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Podtrzymał podstawy skarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy w Suwałkach ustalił i zważył, co następuje
Odwołanie należało uznać za uzasadnione.
Odwołujący się jest bowiem nadal częściowo niezdolny do pracy. Tak mianowicie wynika z opinii biegłych sądowych lekarzy C. M. z zakresu urologii, J. H. z zakresu kardiologii i K. J. z zakresu neurologii, którzy na podstawie art. 278 kpc sporządzili opinię na potrzeby postępowania sądowego. Po przebadaniu odwołującego się i przeanalizowaniu dokumentacji medycznej zgromadzonej w sprawie rozpoznali u niego przebytą chorobę wieńcową kl. II, przebyty w 2002r. zawał ściany dolno – bocznej mięśnia sercowego leczony Streptokinazą, przebyte liczne zabiegi angioplastyki wieńcowej w 2002r., 2005r., 2008r. i 2010r., nadciśnienie tętnicze II stopnia, niedoczynność tarczycy, dysplidemię złożoną, zespół bólowy korzeniowy lewostronny, chorobę zwyrodnieniowa stawów kolanowych i gruczolaka stercza w I okresie. W związku natomiast z ich stopniem nasilenia zaopiniowali, iż powodują u odwołującego się częściową niezdolność do pracy zarobkowej na okres dwóch lat, z kontynuacji, od sierpnia 2013r.
Biegli lekarze sądowi wskazali również, iż od ostatniego badania, które miało miejsce w 16.04.2011r., nie nastąpiła poprawa stanu zdrowia odwołującego się. Podkreślili, iż wyniki badań wskazują na istotne niedokrwienie mięśnia sercowego odwołującego. Dolegliwości zaś o charakterze dławicy piersiowej wysiłkowej w zestawieniu z przebytymi zabiegami, czynią odwołującego się nadal częściowo niezdolnym do pracy. Na chwilę orzekania biegli nie stwierdzili natomiast podstaw do uznania odwołującego się za całkowicie niezdolnym do pracy i podnieśli, że podstawę częściowej niezdolności do pracy stanowi tylko schorzenie o podłożu kardiologicznym.
Sąd tymczasem podzielił opinię biegłych sądowych, gdyż została sporządzona przez specjalistów i jest jednoznaczna w swojej wymowie. Jak zaś wypowiedział się Sąd Najwyższy choćby w wyroku z dnia 14.03.2007r. III UK 130/06 (Lex 368973), w sprawie o świadczenie rentowe to ustalenia biegłych lekarzy sądowych dostarczają sądowi wiedzy specjalistycznej, koniecznej do dokonania oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się o świadczenia rentowe, w tym rodzaju występujących schorzeń, stopnia ich zaawansowania i nasilenia związanych z nimi dolegliwości.
Podobnie wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12.01.2010r. I UK 204/09 (Lex 577813) i z 24.02.2010r. II UK 191/09 (Lex 590238). Sąd bowiem musi zawsze kierować się ustaleniami biegłych lekarzy sądowych, którzy posiadają w tym względzie specjalistyczną wiedzę.
Sąd oddalił wniosek organu rentowego o powołanie nowego zespołu biegłych, uznając posiadaną opinię za kompletną. Odmienne stanowisko oznaczałoby bowiem, iż należy przeprowadzić dowód z wszelkich możliwych biegłych, aby upewnić się, czy niektórzy z nich nie byliby zdania takiego samego jak strona. Biegli poza tym wyjaśnili, dlaczego rozpoznane schorzenia czynią odwołującego się nadal częściowo niezdolnym do pracy. Podtrzymali też swoją opinię odpowiadając na zastrzeżenia Przewodniczącego Komisji Lekarskiej ZUS. Zauważyć też należy, że Przewodniczący Komisji Lekarskich ZUS w zasadzie nie wskazał, aby stan zdrowia odwołującego się poprawił. Stąd jego zarzuty i tym samym organu rentowego, trudno uznać za miarodajne. Jeżeli przecież stan zdrowia nie uległ poprawie, renta z tytułu niezdolności do pracy nadal przysługuje, tym bardziej, że jak wyżej wskazano, w sprawie o świadczenia rentowe to ustalenia biegłych lekarzy sądowych dostarczają sądowi koniecznych danych o stanie zdrowia osoby ubiegającej się o świadczenie rentowe, a nie stanowisko Przewodniczącego Komisji Lekarskich ZUS, na które powołał się organ rentowy.
Zgłoszone przez Przewodniczącego Komisji Lekarskiej ZUS zastrzeżenia koncentrowały się przy tym przede wszystkim na obciążeniu jakie odwołujący się uzyskał w teście wysiłkowym, a przecież nie tyko to kryterium jest wyznacznikiem zdolności do pracy.
Mając więc powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na mocy art. 477¹⁴ §2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję i przywrócił J. W. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od dnia 01.09.2013r. do dnia 31.08.2015r.
mt