Uzasadnienie
Pozwem złożonym w dniu 2 lipca 2019r. powód (...) Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej K. P. kwoty 112.458,02 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu podniesiono, że pozwana zawarła umowę pożyczki numer (...). Nie wykonywała jej w sposób należyty i doszło do zadłużenia. Zobowiązanie zostało postawione w stan pełnej wymagalności z dniem 13 czerwca 2019r. (k. 3-6).
W odpowiedzi na pozew pozwana domagała się zawiadomienia E. Z. o toczącym się postępowaniu oraz wezwania jej do udziału w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego. W razie niewstąpienia E. Z. do sprawy, wnosiła o rozłożenie kwoty długu na możliwie największą ilość rat. Pozwana przyznała, że podpisała umowę wskazaną w treści pozwu, na podstawie której otrzymała 117.360 zł, a także, że kwota udzielonego kredytu nie została powodowi zwrócona (k. 35-37). Dodała także że pieniądze były potrzebne jej siostrze E. Z. na rozwój jej działalności gospodarczej. Miała go ona spłacić w ciągu pół roku.
Sąd ustalił, co następuje
W dniu 1 marca 2016r. między bankiem (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w G., a pozwaną K. P. została zawarta umowa pożyczki nr (...)., w wysokości 117.360 zł. Pozwana zobowiązała się zwrócić powodowi tę kwotę w ratach, wraz z odsetkami.W dniu 4 listopada 2016r. Bank (...) S.A. został połączony z bankiem (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W.. Wskutek tego (...) Bank S.A. wstąpił w prawa i obowiązki Banku (...) S.A., w tym i w te wynikające z umowy pożyczki zawartej z pozwaną.
Umowa ta nie była wykonywana przez pozwaną zgodnie z zawartymi w niej ustaleniami. Powstało zadłużenie. W związku z tym powód wypowiedział umowę. Niespłacona kwota zadłużenia została postawiona w stan pełnej wymagalności. Mimo skierowania wezwania do zapłaty, pozwana nie uregulowała ciążącego na niej zobowiązania.
Kwota nieuregulowanego zadłużenia wyniosła w dniu wytoczenia powództwa 112.458,02 zł, z czego 97.656,58 zł stanowi niespłacony kapitał, 10.757,54 zł - odsetki umowne, a 4.043,90 zł - odsetki umowne za opóźnienie.
Pozwana począwszy od 1 września 2019r. jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas określony do dnia 31 sierpnia 2020r., na stanowisku nauczyciela w Zespole Szkół Centrum (...) w G.. Otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 3.491,64 zł brutto. Dochód netto wynosi 2.425,56 zł miesięcznie.
Pozwana mieszka w T. i najmuje pokój w dom jednorodzinnym przy ul. (...). Czynsz najmu wynosi 500 zł miesięcznie. Pozwana jest matką trójki dzieci – 7-letniego J. P. (1), 5-letniej J. P. (2) oraz 2-letniego W. P.. Małoletni zamieszkują ze swoim ojcem. Pozwana płaci alimenty w kwocie 900 zł miesięcznie. Obecnie spłaca w ratach dwa inne zobowiązania kredytowe. Ponosi z tego tytułu wydatek w łącznej wysokości 500 zł miesięcznie.
okoliczności bezsporne oraz informacja z KRS – k. 14 - 23v; dokumenty - k. 44 – 74,
Sąd zważył, co następuje
Stan faktyczny sprawy nie był sporny między stronami. Podkreślić należy,że pozwana nie kwestionowała,że jest stroną umowy pożyczki, że ma zadłużenie wobec powodowego banku i miał on prawo wypowiedzieć umowę. Nie miała także zarzutów co do wysokości kwot dochodzonych w niniejszej sprawie.
Okoliczność jakie było przeznaczenie pieniędzy z pożyczki nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest bowiem wyłącznie to,że pozwana była stroną umowy z bankiem, że otrzymała pieniądze oraz że popadła w zaległości w spłacie pożyczki. Sąd rozpoznaje sprawę w ramach stosunku zobowiązaniowego łączącego strony umowy. E. Z., dla której miały być przeznaczone pieniądze – jak twierdzi pozwana, nie była natomiast stroną umowy z bankiem. Mając na uwadze te ustalenia i rozważania, sąd pominął dowód z zeznań świadków na okoliczność przeznaczenia pieniędzy z pożyczki (k. 81). Jest on bowiem nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy.
Nie miał też znaczenia fakt,że E. Z. nie przystąpiła do sprawy w charakterze interwenienta ubocznego. Okoliczność ta może być niekorzystna jedynie dla niej, gdyż pozbawiła się możliwości brania udziału w procesie. Celem interwencji ubocznej jest właśnie umożliwienie uczestnictwa w nim osobie, która nie jest jego stroną, a co do której mogą w przyszłości być zgłoszone roszczenia regresowe.
Powód wywodził roszczenie z umowy pożyczki.
Zgodnie z art. 78 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. prawo bankowe (tekst jednolity - Dz. U. z 2018r., poz. 2187) do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu. Zgodnie natomiast z art. 69 ust. 1 prawa bankowego przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Na podstawie powołanych powyżej przepisów i mając na uwadze niesporny stan faktyczny, sąd uwzględnił powództwo w całości.
Sąd oddalił wniosek pozwanej o rozłożenie świadczenia na raty. Zgodnie z art. 320 k.p.c. w szczególnie uzasadnionych wypadkach, sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie.
Rozważając taką możliwość należy brać pod uwagę interesy obu stron. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd (wyrażany zarówno przez sądy powszechne i Sąd Najwyższy – np. w wyroku z dnia 9 kwietnia 2015 r., II CSK 409/14, LEX nr 1677131), że ochrona, jaką zapewnia pozwanemu dłużnikowi art. 320 k.p.c. nie może być stawiana ponad ochronę wierzyciela w procesie cywilnym i wymaga uwzględnienia wszelkich okoliczności sprawy, w tym uzasadnionego interesu podmiotu inicjującego proces.
Pozwana uzyskuje miesięczny dochód w wysokość około 2.425 zł netto. Jej miesięczne obciążenia obejmują wydatki z tytułu: czynszu najmu pokoju - 500 zł, spłaty rat dwóch innych zobowiązań kredytowych - łącznie 500 zł, zaspokajania potrzeb trojga małoletnich dzieci - 900 zł. Po pokryciu wymienionych wydatków do dyspozycji pozwanej, w tym na zakup wyżywienia, środków czystości, odzieży, dojazdy do pracy, pozostaje jej kwota 600 zł. Zdaniem sądu, jest ona tak niska, że pozwana nie jest w stanie wygospodarować z niej oszczędności, które pozwolą na spłatę należności w ratach.
Rozważając teoretycznie rozłożenie zadłużenia pozwanej na raty rzędu 200 zł miesięcznie należy stwierdzić,że doszłoby do sytuacji, w której powód musiałby czekać na zapłatę roszczenia objętego tym pozwem przez ponad 46 lat. Kończąc spłatę powódka miałaby ponad 83 lat. Długość takiego okresu spłaty jest zupełnie nie do przyjęcia. Uregulowanie zobowiązania pozwanej w taki sposób rażąco godziłoby w interesy i prawa powoda.
Reasumując - brak jest możliwości ustalenia rat, które pozwana mogłaby płacić, a które nie narażałyby powoda na nadmiernie długie oczekiwanie. Z uwagi na to, orzeczono jak w punkcie III wyroku.
W punkcie II wyroku orzeczono o kosztach procesu. Skoro pozwana przegrała sprawę, to na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i art. 99 k.p.c. sąd zasądził od niej zwrot kosztów procesu na rzecz powoda. Należy podkreślić że zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia od obowiązku zwrotu kosztów przeciwnikowi – art. 108 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019r., poz. 785 ze zmianami). Na zasądzoną kwotę kosztów składały się: opłata od pozwu: 1.406 zł i 4.217 zł, koszty zastępstwa procesowego - 5.400 zł (§ 2 pkt 6 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz. U. z 2018r., poz. 265) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł – razem 11.040,00 zł.