Uzasadnienie
Powódka M. L. wniosła pozew przeciwko Gminie Miasta T., w którym domagała się zasądzenia 1.000.000,00 zł z odsetkami ustawowymi od chwili wniesienia powództwa do dnia zapłaty. W piśmie z dnia 7 września 2017r. (k. 69) sprecyzowała,że na dochodzoną kwotę składają się: zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych w wysokości 683.200 zł oraz odszkodowanie za utracone dochody w wysokości 316.800 zł, które powódka mogłaby osiągnąć, gdyby nadal pełniła funkcję rodziny zastępczej.
Pozwana domagała się oddalenia powództwa (k. 75- 82).
Sąd ustalił, co następuje
W dniu 22 czerwca 2005 r. z powódką została zawarta umowa o pełnienie funkcji zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem specjalistycznej rodziny zastępczej. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 5 października 2005r. w rodzinie tej zostało umieszczonych troje dzieci: R., K. i K. rodzeństwo S.. W dniu 17 lutego 2010r. pedagog Zespołu Szkół nr (...) w T. uzyskała informację,że K. S. planuje ucieczkę z domu – miejsca zamieszkania u rodziny zastępczej. Przyczyną tego okazało się zachowanie powódki wobec dzieci. W dniu 2 marca 2010r. odbyło się spotkanie w (...) w czasie którego powódka zaprzeczała stawianym jej zarzutom. Dzieci stanowczo twierdziły,że nie chcą wracać do tej rodziny zastępczej.
W piśmie z dnia 2 marca 2010r. pozwana Gmina rozwiązała z powódką umowę bez zachowania okresu wypowiedzenia.
Postanowieniem z dnia 5 marca 2010r. sąd umieścił rodzeństwo S. w innej rodzinie zastępczej o charakterze pogotowia rodzinnego.
Powódka kilkakrotnie zwracała się do Prezydenta Miasta T. o zmianę decyzji o rozwiązaniu umowy ewentualnie o zmianę sposobu w jaki to nastąpiło. W piśmie z dnia 2 grudnia 2010r. Prezydent zaproponował ugodowe zakończenie sporu poprzez rozwiązanie umowy na mocy porozumienia stron lub z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia ze skutkiem na dzień 31 maja 2010r. i wypłatę wynagrodzenia za okres trzech miesięcy. Powódka nie zgodziła się na te propozycje. Domagała się rozwiązania umowy ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2010r., wypłaty zaległego wynagrodzenia do tego dnia z odsetkami za opóźnienie, a także przeproszenia jej w obecności byłych wychowanków i przedstawicieli pogotowia rodzinnego oraz w formie pisma skierowanego do Prezesa (...) Stowarzyszenia (...). Domagałą się także niedopuszczenia do powołania rodzinnego domu dziecka w miejscu, gdzie przybywa obecnie rodzeństwo S. oraz odsunięcia od pełnionych funkcji osoby, które przyczyniły się do zaistniałej sytuacji: K. C., B. R. i A. S.. Powódka prosiła o ustosunkowanie się do tych propozycji do dnia 14 stycznia 2011r.
W piśmie z dnia 20 stycznia 2011r. Prezydent odpowiedział,że nie może zaakceptować propozycji powódki. Podtrzymywał ofertę ugody zawartą w piśmie z dnia 2 grudnia 2010r.
W piśmie z dnia 13 sierpnia 2012r. powódka oświadczyła,że skoro żadne jej propozycje nie zostały uwzględnione, to wyraża chęć podpisania ugody zaproponowanej przez Prezydenta, czyli za trzymiesięcznym wypowiedzeniem.
dowód: pisma na kartach 7 – 66, 87 – 117,
Sąd zważył, co następuje
W odpowiedzi na pozew został podniesiony, między innymi, zarzut przedawnienia roszczenia - k. 79. Powódka dochodziła zadośćuczynienia za naruszenie jej dóbr osobistych oraz odszkodowania za utracone dochody. Oba żądania wynikały więc z czynów niedozwolonych. Jako taki czyn należy bowiem także traktować naruszenie dóbr osobistych. Zgodnie z art. 442 ¹§ 1 k.c. (kodeksu cywilnego) w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją tego przepisu z dnia 21 kwietnia 2017r. (Dz. U. poz. 1132) roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Stosownie do paragrafu 3 tego przepisu w razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia.
Przesłanki określone w powołanych wyżej przepisach nastąpiły niewątpliwie dnia 13 sierpnia 2012r. W tym bowiem dniu powódka sporządziła pismo, w którym wyraziła zgodę na propozycję rozwiązania umowy przedstawioną przez Prezydenta Miasta (k. 116). Datę tę można przyjąć jako najpóźniejszą dla rozpoczęcia biegu przedawnienia, gdyż przecież już wcześniej, z pisma Prezydenta z dnia 2 grudnia 2010r. wynikało jednoznacznie że nie zamierza on wycofać swojej decyzji co do rozwiązania umowy, a tylko proponował ugodowe zakończenia sprawy. Z pisma z dnia 20 stycznia 2011r. wynikało natomiast,że Prezydent nie wyraża zgody na propozycje powódki. Brak jest natomiast dowodu,z którego wynikałoby kiedy powódka otrzymała to pismo. Z pewnością więc jeżeli powódka uważa,że na skutek działania pozwanej Gminy odniosła szkodę oraz naruszono jej dobra osobistego, to wiedzę tę posiadała w dniu 13 sierpnia 2012r. Był to bowiem koniec jakichkolwiek negocjacji między stronami.
W tym więc dniu miała świadomość zaistnienia szkody oraz tego, kto jest zobowiązany do jej naprawienia. Trzyletni termin przedawnienia upłynął więc z dniem 13 sierpnia 2015r. Powództwo wytoczono natomiast dnia 24 sierpnia 2017r., a więc po upływie okresu przedawnienia i z tej przyczyny podlegało ono oddaleniu. Zgodnie bowiem z art. 117 § 2 k.c. po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzuty przedawnienia(…).
Stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia sprawy wynikał z dokumentów przedstawionych przez obie strony i był on w istocie niesporny.
Skoro powódka przegrała sprawę, to na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. (kodeksu postępowania cywilnego) zasądzono od niej zwrot kosztów procesu na rzecz pozwanej Gminy. Składało się na nie wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 10.800 zł, którego stawka wynika z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. poz. 1804 ze zmianami). Należy podkreślić,że zwolnienie od kosztów sądowych, które uzyskała powódka (k. 20 akt I Co 197/16) nie zwalnia jej od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi procesowemu – art. 108 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu podległo wypłacie ze Skarbu Państwa. Jego wysokość – 7.200 zł – wynikała z § 8 pkt 7 w związku z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego (Dz. U, poz. 1715). Stosownie do § 4 ust. 3 wynagrodzenie to zostało podwyższone o podatek VAT. Łącznie wyniosło więc ono 8.856,00 zł. Przyznanie tego wynagrodzenia ze Skarbu Państwa wynika z § 6 rozporządzenia.
Wobec przegrania sprawy przez powódkę nie ponosi ona kosztów sądowych od których była zwolniona – por. art. 113 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i art. 98 § 1 k.p.c.