Uzasadnienie
Powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł pozew w postępowaniu nakazowym przeciwko Regionalnemu Szpitalowi (...) im. dr W. B. Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w G. o zapłatę kwoty1.314.980 zł z ustawowymi odsetkami od dnia następnego po dacie wymagalności każdej faktury do dnia 31 grudnia 2015r. i odsetkami ustawowymi za opóźnienie począwszy od dnia 01 stycznia 2016 r., do dnia zapłaty. Powodu szczegółowo wskazał w pozwie numery faktur, daty ich wystawienia, termin zapłaty oraz na jaką kwotę opiewały. Poza tym, powód domagał się zasądzenie kwoty 8.207,16 zł z tytułu skapitalizowanych odsetek z odsetkami od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty.
Sąd nie znalazł podstaw do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym i sprawa została skierowana do rozpoznania w „trybie C”.
W związku z wpłatą dokonaną przez pozwanego po wytoczeniu powództwa, powód ograniczył żądanie w zakresie należności głównej w kwocie 200.102,44 zł oraz dokonał modyfikacji żądania odsetek (tom. III, k. 422- 427).
W odpowiedzi na pozew pozwany potwierdzał istnienie zaległości w kwocie 1.114.876,72 zł (k. 428 – 429).
Na rozprawie w dniu 17-08-2017 pozwany wnosił o nie obciążanie go kosztami procesu (k. 446 v).
Sąd ustalił, co następuje
Strony łączyła umowa w ramach której powód dostarczał pozwanemu produkty potrzebne do prowadzenia działalności medycznej. W związku z tym powstała zaległość wynosząca 1.716.967,72 zł. Przed wytoczeniem niniejszego powództwa strony prowadziły rozmowy na temat dobrowolnej spłat zaległości w ratach i zawarły ugodę. W ramach tego porozumienia pozwany dokonał wpłaty kwoty 100.000 zł. Na dzień wytoczenia powództwa zaległość wynosiła 1.314.980,16 zł oraz 8.207,16 zł z tytułu skapitalizowanych odsetek. Po wniesieniu pozwu pozwany dokonał wpłaty kwoty 200.102,44 zł, którą powód zaliczył na poczet należności głównej.
okoliczności bezsporne.
Sąd zważył, co następuje
Podstawę prawną dochodzonego roszczenia stanowił art. 535 § 1 k.c. dotyczący umowy sprzedaży. Nakłada on na kupującego obowiązek zapłaty ceny.
Okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy były między stronami niesporne. Rozbieżność dotyczyła kwoty 1 zł (k. 429). Pozwany nie wykazał jednak,żeby została ona ujęta w poprzednio dokonanej wpłacie 100.000 zł.
Sąd uwzględnił więc powództwo prawie w całości, gdyż dokonał jedynie nieznacznej korekty daty początkowej odsetek w kilku przypadkach. Dotyczy to punktu IV wyroku, podpunktów 2- 6 i 14. Zasądzono w nich odsetki od faktur wymienionych w piśmie powoda z dnia 17 maja 2017r. (k. 423). Terminy płatności wymienione w punktach 2- 6 i 14 tabeli znajdującej się w tym piśmie przypadały na dni ustawowo wolne od pracy – 25 i 26 grudnia oraz 1 stycznia. Zgodnie natomiast z art. 115 k.c. w takim przypadku termin do wykonania czynności upływa dnia następnego, czyli w tym przypadku: 27 grudnia i 2 stycznia. Początkowa data od której należy więc liczyć odsetki, to: 28 grudnia i 3 stycznia. Żądanie ich zasądzenia za okres wcześniejszy zostało oddalone. Dotuczy tego punkt V wyroku.
Skoro pozwany przegrał sprawę, to na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. został zobowiązany do zwrotu kosztów procesu powodowi. Sąd nie uwzględnił wniosku o odstąpienie od obciążaniami nimi na podsatwie art. 102 k.p.c. Przepis ten stanowi,że w przypadkach szczególnie uzasadnianych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać ją w ogóle kosztami. Na uzasadnienie swojego wniosku pozwany powoływał się na jego trudną sytuację materialną - zadłużenie wynoszące 500 mln zł. Sąd uznał jednak,że skoro pozwany prowadzi swoją statutową działalność, to musi regulować zobowiązania, a także dysponować środkami pieniężnymi na koszty ewentualnych procesów. Zalegając z zapłatą wobec powoda musiał mieć przecież świadomość,że będzie on dochodzić swoich roszczeń na drodze sądowej. Pozwany nie mógł mieć już żadnej co do tego wątpliwości w momencie, gdy nie wywiązywał się z ugody.
Powód wyczerpał więc możliwość polubownego zakończenia sporu, gdyż pozwany nie wykorzystał danej mu szansy. Pozwany zmusił więc powoda swoją postawą do wytoczenia powództwa, a z tym wiążą się koszty procesu. Składały się na nie: opłata od pozwu: 16.540 zł. i 49.620 zł, wynagrodzenie pełnomocnika 10.800 zł (§ 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych Dz.U. poz. 507, w brzmieniu określonym przez rozporządzenie z dnia 12 października 2016r. – Dz. U. poz. 1667), opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł. Łącznie zasądzono kwotę 76.977 zł.
Sąd zasądził zwrot całości kosztów procesu, gdyż częściowe spełnienie świadczenia po wytoczeniu powództwa jest równoznaczne z przegraniem sprawy także w tej części. Nieznaczna korekta daty początkowej odsetek także nie miała wpływu na wysokość kosztów. Powód uległ bowiem w nieznacznej części swojego żądania – art. 100 zd. 2 k.p.c.