Uzasadnienie
Dłużnik (...) S.A. w D. złożył wniosek o zezwolenie na wypłatę kwoty 325.417,62 zł. miesięcznie na bieżące wynagrodzenia za pracę wraz z podatkiem od wynagrodzeń i innymi ustawowymi ciężarami, a także na bieżące koszty prowadzonej działalności gospodarczej z rachunku bankowego o numerze (...) prowadzonego przez (...) Bank (...) S.A. Oddział B., zajętego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Grudziądzu D. L. w sprawie o sygnaturze akt Km 854 / 13, w postępowaniu zabezpieczającym z wniosku B. T.. Wierzyciel wnosił o oddalenie wniosku.
Sąd ustalił, co następuje
Na wniosek wierzyciela B. T. toczy się postępowanie prowadzone przez Komornika D. L. dotyczące zabezpieczenia należności zasądzonej w nakazie zapłaty o sygnaturze akt I Nc 45 / 13. Kwota zabezpieczenia wynosi 215.989,44 zł., nie licząc odsetek i kosztów. Komornika dokonał zajęcia rachunku bankowego dłużnika (...) S.A. w D. o numerze (...) prowadzonego przez (...) Bank (...) S.A. Oddział B..
okoliczności bezsporne,
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 752 ² § 1 k.p.c. w razie zajęcia na zabezpieczenie rachunku bankowego przedsiębiorcy lub właściciela gospodarstwa rolnego sąd na wniosek obowiązanego złożony w terminie tygodniowym od dnia doręczenia mu postanowienia o zabezpieczeniu określa, jakie kwoty może pobierać na bieżące wypłaty wynagrodzeń za pracę wraz z podatkiem od wynagrodzenia i innymi ustawowymi ciężarami, a także na bieżące koszty prowadzonej działalności gospodarczej.
W niniejszej sprawie dłużnik – obowiązany – nie wykazał,żeby zachował termin do złożenia wniosku określony w art. 752 ² § 1 k.p.c. Samo porównanie daty sporządzenia pisma przez Komornika - 19 marca 2013r. - z datą nadania wniosku do sądu – 2 kwietnia 2013r. – nie pozwala na ustalenie że został on złożony w terminie. Wprawdzie obowiązany twierdzi w jego uzasadnieniu,że otrzymał pismo od Komornika w dniu 25 marca 2013r., ale w żaden sposób nie wykazuje tej okoliczności. Wskazać należy,że na dołączonych do wniosku kopiach pism Komornika nie ma nawet prezentaty z datą wpływu tych pism do dłużnika - obowiązanego.
W niniejszej sprawie dłużnik – obowiązany – nie wykazał także, aby zajęty rachunek był tym, z którego dokonywane są wypłaty wynagrodzeń za pracę oraz pokrywane koszty działalności gospodarczej. Przedłożył on jedynie: podstawową listę płac numer (...), „Zestaw listy płac zasiłki macierzyńskie lista nr (...) ”, „Zestaw listy płac Zlecenia i Rada Nadzorcza wypł. IV. 2013 lista nr (...) ”, „Zestawienie łączne składek ZUS Zlecenia i Rada Nadzorcza wypł. IV.2013 lista nr (...) ”, „Obroty kont aktywnych za okres: II 2013 – z uwzględnieniem bufora”. Z dokumentów tych może co najwyższej wynikać wysokość tych należności. Nie wynika z nich natomiast to, czy są one wypłacane z zajętego konta. Wręcz przeciwnie, mimo że od daty złożenia wniosku do jego rozpoznania minęły ponad dwa miesiące, to nie ma żadnych dowodów na to,że wynagrodzenia nie zostały wypłacone, czy że obowiązany został pozbawiony możliwości ponoszenia bieżących kosztów prowadzonej działalności gospodarczej.
Pozwala to na przyjęcie domniemania faktycznego - art. 231 k.p.c., że nie jest to jedyny rachunek bankowy dłużnika oraz,że należności, których dotyczy niniejszy wniosek są wypłacane z innego rachunku.
Obowiązany nie wykazał wyżej wskazanych okoliczności, pomimo stawiania takich zarzutów przez wierzyciela w toku tej sprawy. Na posiedzeniu w dniu 23 maja 2013r. obowiązanemu został udzielony termin do ewentualnego zajęcia stanowiska i zgłoszenia dowodów. Upłynął on bezskutecznie.
Wskazane wyżej ustalenia stanowiły wystraczającą podstawę do oddalenia wniosku.
Na marginesie wskazać można,że z przedłożonych przez obowiązanego dokumentów nie wynika kwota podawana we wniosku. Nie jest też wiadomo jakiego okresu dotyczą te dokumenty. Na kartach 8 – 14 umieszczona jest jedynie data wydruku – 2 kwietnia 2013r. Jest to także data sporządzenia i nadania do sądu niniejszego wniosku. Z dokumentu na karcie 15 można wywnioskować,że dotyczy on lutego 2013r. – „za okres: II 2013”. Nie wiadomo, czy wszystkie dokumenty dotyczą tego samego miesiąca. Nie wiadomo też, czy w innych miesiącach także ponoszone są tego typu wydatki i ile wynosi ich suma. W przepisie art. 752 ² § 1 k.p.c. chodzi natomiast o zapewnienie możliwości dokonywania wypłat wynagrodzeń i funkcjonowania dłużnika nie tylko w jednym miesiącu, lecz przez dłuższy czas. Musi więc być wykazana pewna średnia tych kosztów na przykładzie dłuższego okresu niż jeden miesiąc. Zasadnie wskazuje wierzyciel, że chodzi tu o wydatki „średniomiesięczne”, o charakterze stałym.
Nie wiadomo, czy spośród tych wykazywanych przez obowiązanego są takie o charakterze jednorazowym Uwaga ta jest tym bardziej uzasadniona,że wykazuje on także koszty umów zleceń, które ze swej istoty nie mają charakteru długotrwałego. Podobnie koszty usług prawniczych mogą dotyczyć np. tylko jednej sprawy, która miała miejsce w danym miesiącu. Obowiązany nie wyjaśnił nawet co składa się na koszty bieżącej działalności spółki oraz z jakich stosunków prawnych wynikają jego zobowiązania. Nie przedstawił także jak kształtują się te wydatki w innych miesiącach. Ciężar udowodnienia tych wszystkich okoliczności spoczywał na obowiązanym – art. 6 k.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Wierzyciel zwracał na to uwagę w swojej odpowiedzi na wniosek. Mimo udzielenia dłużnikowi dodatkowego terminu, nie wywiązał się on ze swojego obowiązku.
Na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. sąd zasądził od wnioskodawcy na rzecz uczestnika postępowania zwrot poniesionych kosztów. Przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości o opłatach za czynności radców prawnych nie określają stawki wynagrodzenia w tego typu sprawach. Dlatego, na podstawie § 5, sąd posłużył się stawką dotyczącą podobnej sprawy. W § 11 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia określono wynagrodzenie w kwocie 60 zł. za reprezentację w sprawie o zwolnienie od zajęcia rzeczy i praw zabezpieczonych w postępowaniu karnym u osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Mając na uwadze nakład pracy pełnomocnika i jego wkład w wyjaśnienie i rozstrzygnięcie sprawy sąd przyznał wynagrodzenie w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej - § 2 ust. 2.