Uzasadnienie
M. M. w skardze datowanej na 24 marca 2014 r. domagała się wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 24 października 2001 r. sygn. akt VIII Ca 348/01. W uzasadnieniu skarżąca powołała się na pismo z Departamentu Sądów Powszechnych, DSP –II-051-247/11/5 oraz pisma kierowane do różnych sądów i Prezesa Sądu Okręgowego w T..
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Skargę o wznowienie postępowania należało odrzucić jako wniesioną po upływie terminu przewidzianego w art. 408 k.p.c.
Na wstępie należy zauważyć, że skarga o wznowienie postępowania stanowi środek procesowy o wyjątkowym charakterze, a jej podstawą mogą być jedynie okoliczności ściśle wymienione w art. 400-404 k.p.c. Dla skuteczności skargi nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony o tym, że zachodzi podstawa wznowienia; musi ona istnieć w rzeczywistości a nie jedynie w subiektywnym przeświadczeniu strony. Wymóg oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia nie jest spełniony, jeżeli okoliczności, które miałyby uzasadniać ustawową podstawę, w istocie tej podstawy nie wypełniają (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2004 r. IV CZ 29/04, Lex nr 560609 i z dnia 31 marca 2004 r., III CZ 13/04, Lex nr 560579).
Sąd badający dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania ma obowiązek badać, czy powołana przez stronę podstawa wznowienia faktycznie występuje. Przede wszystkim ma jednak obowiązek ustalić, czy skarga została wniesiona w ustawowym terminie.
Zgodnie z art. 408 k.p.c. po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się wyroku nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem wypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie powołuje się na pozbawienie możności działania lub nienależyte reprezentowanie jej w sprawie VIII Ca 348/01, lecz – jak należy przyjąć - na nowe okoliczności w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c.
Z tych powodów na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.