Uzasadnienie
Powód M. W. wniósł o orzeczenie nakazem zapłaty, aby strona pozwana (...) S.A. w W. zapłaciła na jego rzecz kwotę 139.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 10.06.2011r. do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu powód wskazał, że za pośrednictwem biura maklerskiego dokonał zapisu na wyemitowane przez stronę pozwaną 139 obligacji serii (...) o wartości nominalnej 1.000 zł każda, które miały być wykupione przez emitenta w dniu 9 czerwca 2011 r. po cenach nominalnych wraz z odsetkami w wysokości 10% w skali roku. Powód podał, że w dniu 9 czerwca 2011 r. strona pozwana nie dokonała wykupu w/w obligacji, zaś wezwania do zapłaty i próby ugodowego załatwienia sprawy nie przyniosły rezultatu.
Z tych też i względów wniósł jak powyżej.
Nakazem zapłaty z dnia 27.03.2013r. wydanym w postępowaniu nakazowym (sygn. akt I Nc 114/13) Sąd orzekł zgodnie z powyższym żądaniem.
W zarzutach od tegoż nakazu zapłaty, strona pozwana (...) S.A. w W. (wcześniejsza zamiana nazwy pozwanej spółki), wniosła o uchylenie nakazu w całości i oddalenie powództwa.
W uzasadnieniu strona pozwana podała, że powód nie przedłożył warunków emisji obligacji, wezwania do wykupu obligacji wraz z potwierdzeniem odbioru przez emitenta, jak również pełnomocnictwa, które upoważniałoby (...) Banku (...) S.A. do działania w imieniu i na rzecz emitenta. Strona pozwana zarzuciła, że dołączone przez powoda zaświadczenie z biura maklerskiego nie stanowiło wystarczającego dowodu na to, że powód był w dalszym ciągu posiadaczem 139 obligacji serii A (...) S.A., gdyż w okresie późniejszym mogło dojść do ich zbycia. Ponadto, powód nie wykazał, że zostało ono podpisane przez osoby uprawnione do reprezentowania biura maklerskiego. Wskazano, że zgodnie z ustawą o obrocie instrumentami finansowymi, powód powinien był przedłożyć świadectwo depozytowe i dokonać blokady odpowiedniej liczby obligacji.
Z tych też i względów wniosła jak powyżej.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
Powód M. W. za pośrednictwem (...) Banku (...) S.A. złożył zapis na zakup 139 sztuk obligacji Serii (...) spółki (...) S.A. (obecnie (...) S.A. w W.) o terminie wykupu (wymagalności) 9 czerwca 2011 r. i wartości nominalnej 1.000 zł każda. Stałą stopę procentową ustalono w wysokości 10% w skali roku. W/w obligacje zostały zarejestrowane w Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych S.A. pod kodem (...) (nazwa skrócona (...)). Obligacje wyemitowane przez stronę pozwaną miały charakter niematerialny (stanowiły jedynie zapis księgowy).
(Dowód: propozycja nabycia obligacji, k. 6-8; nota informacyjna, k. 9-10; raport bieżący, k. 11; zaświadczenia z 13 września 2012 r. i 6 lutego 2013 r., k. 13-14; odpisy pełne z KRS, k. 16-23, 30-38, 49-53; formularza przyjęcia propozycji nabycia obligacji, k. 95-96, 108-109)
Zgodnie z warunkami emisji obligacji (paragraf 3 punkt 10 warunków emisji obligacji Serii (...)) strona pozwana miała obowiązek wypłaty świadczeń pieniężnych z obligacji, bez jakichkolwiek dodatkowych dyspozycji i oświadczeń ze strony obligatariusza (powoda), w sytuacji gdy były one zapisane w Ewidencji (systemie rejestracji praw z obligacji prowadzonym przez Depozytariusza). Wówczas to - tj. dniu wykupu obligacji - każda płatność świadczeń z obligacji miała zostać dokonana na rachunek papierów wartościowych obligatariusza, wskazany przez niego w Formularzu Przyjęcia Propozycji Nabycia. W przypadku, gdy do dnia wykupu obligacji emitent nie przekazał na wskazany rachunek środków pieniężnych w wysokości Płatności Należności Głównych Obligacji, uprawnionemu (powodowi) przysługiwały od zaległej należności także odsetki ustawowe (paragraf 5 warunków emisji).
(Dowód: warunki emisji obligacji, k. 120-123)
Obligacje nie zostały wykupione przez emitenta (stronę pozwaną) w oznaczonym w warunkach ich emisji dniu wykupu, tj. 9 czerwca 2011 r.
W piśmie z dnia 5 września 2011 r. powód skierował do emitenta wezwanie do wykupu obligacji. Powyższe pismo oraz kolejne pisemne wezwanie okazało się bezskuteczne.
W świadectwie depozytowym nr (...) z dnia 5 czerwca 2013 r. wskazano, że powód M. W. nadal jest właścicielem 139 sztuk w/w obligacji wyemitowanych przez stronę pozwaną. Świadectwo depozytowe zostało wydane zgodnie z dyspozycją blokady z dnia 6 czerwca 2013 r. (Dowód: przesądowe wezwanie do zapłaty, k. 15; świadectwo depozytowe, k. 78; dyspozycja blokady papierów wartościowych, k. 79; pismo z 5 września 2011 r., k. 103, 107; pismo z 22 lutego 2013 r., k. 102; ugoda pozasądowa wraz z harmonogramem spłat, k. 104-106)
Sąd zważył, co następuje
Powództwo zasługiwało tu w całości na uwzględnienie.
Jednym ze sposobów realizacji zobowiązań wynikających z obligacji pozostaje bowiem ich przymusowe wykonanie na drodze postępowania sądowego. Dzieje się tak w przypadku, kiedy emitent obligacji nie wykonuje ciążącego na nim zobowiązania wynikającego z obligacji w sposób dobrowolny, zgodnie z treścią obligacji i warunkami jej emisji. Taka sytuacja miała zaś miejsce w niniejszej sprawie. Jako że obligacje wyemitowane przez stronę pozwaną miały charakter niematerialny (tj. stanowiły jedynie zapis księgowy), to decydujące znaczenie miały tu same warunki ich emisji (art. 5b ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o obligacjach). Zgodnie zaś z nimi - strona pozwana (paragraf 3 punkt 10 warunków emisji obligacji Serii (...) - k. 121 – 123), miała obowiązek wypłaty świadczeń pieniężnych z obligacji, bez jakichkolwiek dodatkowych dyspozycji i oświadczeń ze strony obligatariusza (powoda), w sytuacji gdy były one zapisane w Ewidencji (systemie rejestracji praw z obligacji prowadzonym przez Depozytariusza).
Wówczas to - tj. dniu wykupu obligacji - każda płatność świadczeń z obligacji miała zostać dokonana na rachunek papierów wartościowych obligatariusza, wskazany przez niego w Formularzu Przyjęcia Propozycji Nabycia. W przypadku, gdy do dnia wykupu obligacji emitent nie przekazał na wskazany rachunek środków pieniężnych w wysokości Płatności Należności Głównych Obligacji, uprawnionemu (powodowi) przysługiwały tu od zaległej należności także odsetki ustawowe (paragraf 5 warunków emisji).
Wbrew zarzutom strony pozwanej, powód w sposób należyty wykazał przy tym, iż posiada legitymację do realizacji uprawnień wynikających ze zdematerializowanych obligacji serii (...), przedkładając na tę okoliczność dowód w postaci świadectwa depozytowego Nr (...) wystawionego przez (...) Banku (...) z dnia 05.06.2013r. oraz nieodwołalną dyspozycję blokady tychże obligacji (k. 78 i 79) – czym wypełnił przesłanki wskazane w art. 9 i 11 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o obrocie instrumentami finansowymi. Świadectwo depozytowe potwierdziło zaś, że powód nadal jest właścicielem 139 sztuk - wyemitowanych przez stronę pozwaną - obligacji o wartości nominalnej 1.000 zł każda oraz fakt, iż obligacje te nie zostały wykupione przez emitenta (stronę pozwaną) w oznaczonym w warunkach ich emisji dniu wykupu tj. 09.06.2011r.
Powód przedłożył ponadto wezwanie do wykupu obligacji skierowane do emitenta (k. 103) – czym wypełnił z kolei przesłankę wskazaną w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia o obligacjach warunkującą możliwość dochodzenia z tego tytułu roszczenia o zapłatę.
Mając zatem powyższe na względzie, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach procesu orzekł zaś na podstawie art. 98 k.p.c.