Uzasadnienie
Oskarżonemu H. J. zarzucono popełnienie w okresie od stycznia 2000 r. do kwietnia 2002 r. czynu, przewidzianego w art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s. Mając na uwadze dyspozycję art. 2 § 2 k.k.s., przewidującą konieczność stosowania ustawy obowiązującej w czasie popełnienia przestępstwa skarbowego, jeżeli była względniejsza dla sprawcy, przyjąć należy, iż w sprawie ma zastosowanie 5 – letni okres przedawnienia, bowiem wówczas przestępstwo to było zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 3. W takim też przypadku przedłużenie okresu przedawnienia, zgodnie z dyspozycją art. 44 § 5 k.k.s. wobec wszczęcia postępowania przeciwko osobie wynosi także lat 5. Mimo bowiem obostrzenia kary, przewidzianego w art. 37 § 1 k.k.s., dla określenia długości okresu przedawnienie decydujące znaczenie ma podstawowe, a nie obostrzone zagrożenie karą (por. Grzegorz Łabuda, Komentarz do kodeksu karnego skarbowego, art. 44, teza 4).
Z uwagi natomiast na zarzut narażenia na uszczuplenie należności publicznoprawnej, bieg okresu przedawnienia rozpoczął się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej należności, a zatem z końcem grudnia 2002 r., zakończył się natomiast z końcem grudnia 2012 r. Stosując zatem z mocy art. 113 § 1 k.k.s. odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego, stwierdzić należy, iż zachodzi negatywna przesłanka procesowa, skutkująca koniecznością umorzenia postępowania.
Orzeczenie o kosztach opiera się na treści art. 632 pkt 2 k.p.k.