Uzasadnienie
Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 19 stycznia 1951r. w sprawie Sr 23/51 E. R. został uznany za winnego tego, że:
- - od grudnia 1945r. do drugiej połowy marca 1946r. w M. był członkiem nielegalnej organizacji terrorystyczno-dywersyjnej pod nazwą (...) Związek (...) mającej na celu zmianę przemocą obecnego ustroju Państwa Polskiego, czym popełnił przestępstwo z art. 86§2 kkwp,
- - w drugiej połowie marca 1946r. w M., bez zezwolenia przechowywał, przez okres kilku godzin pistolet nieustalonego systemu i kalibru z nabojami, czym popełnił przestępstwo z art. 3 Dekretu z dnia 16 listopada 1945r.,
- - w drugiej połowie marca, w okolicach M., wraz z innymi członkami nielegalnej organizacji (...) usiłował dokonać gwałtownego zamachu z bronią w ręku na radziecki samochód wojskowy, lecz zamierzonego przestępstwa nie dokonał, z uwagi na silną obsługę wojskową, czym popełnił przestępstwo z art. 24kkwp w zw. z art. 1 pkt. 1 i 3 Dekretu z dnia 16 listopada 1945r.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 23 lutego 1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego uznaje się za nieważne orzeczenia wydane przez polskie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub przez organy poza sądowe w okresie od rozpoczęcia ich działalności na ziemiach polskich począwszy od 1 stycznia 1944r. do 31 grudnia 1989r., jeżeli czyn zarzucony lub przypisany był związany z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego albo orzeczenie wydano z powodu takiej działalności.
Mając na uwadze, że wyżej opisane orzeczenie zostało wydane w okresie objętym przepisem art. 1 ust. 1 w/w ustawy a jednocześnie, że zarówno z opisu czynów i przyjętej kwalifikacji oraz z okoliczności popełnienia czynów wynika, iż czyny przypisane E. R. były związane z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, należało orzec jak w pkt. I. Orzeczenie o kosztach wynika z art. 13 cytowanej ustawy.