Uzasadnienie
Powód (...).á r.l. z siedzibą w Luksemburgu w dniu 3 lipca 2013 roku wniósł pozew w trybie elektronicznego postępowania upominawczego, w którym domagał się zasądzenia od pozwanego R. B. kwoty 621,04 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powództwa wskazywał, że na podstawie umowy cesji nabył wierzytelność przysługującą w stosunku do pozwanego spółce (...) z tytułu zawartej umowy abonamentowej.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 24 września 2013 roku w sprawie VI Nc-e (...) Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie uwzględnił powództwo i nakazał pozwanemu A. L. zapłacić powodowi kwotę 621,04 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 3 lipca 2013 roku do dnia zapłaty oraz kosztami procesu (k. 6).
W sprzeciwie od powyższego nakazu zapłaty pozwany R. B. wnosił o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu. W uzasadnieniu swojego stanowiska podnosił, że nie jest mu znana także powodowa spółka powołana w uzasadnieniu pozwu spółka (...) nigdy i w żadnej formie nie świadczyła ona na jego rzecz jakichkolwiek usług; nigdy też nie zawierał z tą spółką żadnej umowy. Podnosił, że. Konkludował, że w tej sytuacji trudno mu polemizować z zarzutami powódki, zaś wniesienie sprzeciwu i żądanie oddalenia powództwa uważa za w pełni uzasadnione (k. 9 – 10).
Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 roku Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie stwierdził skuteczne wniesienie przez pozwanego sprzeciwu od nakazu zapłaty i utratę mocy nakazu zapłaty w całości i w związku z tym przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w Białymstoku (k. 18).
Z uwagi na podstawę faktyczną powództwa powołaną przez powoda w pozwie z dnia 3 lipca 2013 roku, mianowicie umowny stosunek zobowiązaniowy łączący pozwanego ze spółką (...), będący źródłem roszczenia dochodzonego w sprawie, a także wysokość tego roszczenia wyznaczającą wartość przedmiotu sporu, sąd przyjął przekazaną sprawę do rozpoznania w trybie przepisów o postępowaniu uproszczonym i – stosownie do przepisu art. 505³⁷ § 1 kpc – wezwał powoda do uzupełnienia braków poprzez złożenie pozwu na formularzu. Po wykonaniu tego zobowiązania, odpis złożonego pozwu doręczył pozwanemu, którego z kolei, zgodnie z przepisem paragrafu trzeciego powołanego artykułu zobowiązał do uzupełnienia sprzeciwu w terminie dwutygodniowym.
W piśmie procesowym z dnia 28 kwietnia 2014 roku zatytułowanym „odpowiedź na pozew” pozwany R. B. wnosił o uznanie niedopuszczalności dokonanej przez powoda zmiany podstawy faktycznej powództwa wskazanej pierwotnie w pozwie z dnia 3 lipca 2013 roku i oddalenie go w całości.
Sąd zważył, co następuje
Stanowisko pozwanego w przedmiocie uznania za niedopuszczalną zmiany podstawy faktycznej powództwa należało uznać za uzasadnione, to zaś prowadziło do przyjęcia, że sprawę winien sąd rozpoznać w ramach podstawy wskazanej w pozwie inicjującym postępowanie przed sądem, wniesionym w dniu 3 lipca 2013 roku w trybie przepisów o elektronicznym postępowaniu upominawczym.
Podstawą faktyczną powództwa wskazaną w tym pierwotnym pozwie było twierdzenie o istnieniu zobowiązania, w związku z umową zawartą przez pozwanego ze spółką (...), w ramach którego spółce tej przysługiwała wierzytelność z tytułu nie wywiązania się z zobowiązania przez pozwanego (zalegającego w opłatach abonamentowych), a którą to wierzytelność nabył ostatecznie powód na podstawie umowy przelewu z tą spółką, jako pierwotnym wierzycielem R. B..
Ostatecznie powód przyznał, że taki stosunek zobowiązaniowy nie istniał w istocie; zanegował zatem swoje wcześniejsze twierdzenia w przedmiocie zawarcia przez pozwanego umowy ze spółką (...), jak też umowy przelewu pomiędzy tą spółką i nim samym. W to miejsce powołał się na dwie inne umowy: ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów zawartą przez pozwanego ze spółką (...) S. A. V. (...) w W. oraz przelewu wierzytelności pomiędzy nim i wymienionym zakładem ubezpieczeń.
Jak zauważono wyżej, po uchyleniu nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu elektronicznym i przekazaniu sprawy tutejszemu sądowi, była ona prowadzona w trybie przepisów o postępowaniu uproszczonym. Zgodnie zaś z przepisem art. 505⁴ § 1 kpc w postępowaniu tym niedopuszczalna jest zmiana powództwa, przez co należy rozumieć w szczególności zmianę podstawy faktycznej, polegającej na powoływaniu się przez powoda na inne zdarzenia i czynności prawne uzasadniające dochodzone przeciwko pozwanemu roszczenie, od tych zgłoszonych w pozwie (w tym przypadku pozwie z dnia 3 lipca 2013 roku).
Wskazywanie przez powoda w pozwie wniesionym w dniu 16 stycznia 2014 roku (w następstwie zobowiązania nałożonego na spółkę (...) przez sąd) na dwie zupełnie inne umowy, od tych wskazanych w pozwie z dnia 3 lipca 2013 roku, tj. umowę ubezpieczenia pojazdu zawartą pomiędzy R. B. i spółką (...) (w miejsce umowy abonamentowej pomiędzy pozwanym i (...)), a także umowę przelewu zawartą przez powoda ze spółką (...) (w miejsce umowy przelewu ze spółką (...)) jest zmianą faktyczną powództwa. W wyniku takiej zmiany pozwany zmuszony jest w istocie podejmować obronę przeciwko twierdzeniom strony powodowej w ramach całkowicie odmiennych okoliczności i argumentacji od tych, które legły u podstaw stanowiska zajętego przezeń wobec twierdzeń pozwu pierwotnie doręczonego. Jest przy tym rzeczą oczywistą, że wniesienie przez R. B. sprzeciwu było wynikiem uzasadnionego przekonania o braku odpowiedzialności za zobowiązanie na rzecz (...) (obiektywnie wszak nieistniejące, co przyznawał ostatecznie sam powód), którego to stanowiska (żądania oddalenia powództwa) być może nie lansowałby pozwany w przypadku przedstawienia mu roszczenia z powołaniem się na umowę ubezpieczenia i brakiem świadczenia na rzecz spółki (...).
Skoro zatem dokonana przez powoda zmiana powództwa była niedopuszczalną, przy czym sąd doręczył R. B. „nowy” pozew zawierający roszczenie oparte na całkowicie odmiennych podstawach, w postępowaniu niniejszym rozpoznana została sprawa o roszczeni sformułowane w pozwie z dnia 3 lipca 2013 roku (którego powód ostatecznie nie popierał przyznając w istocie słuszność zarzutów zgłoszonych w sprzeciwie), natomiast roszczenie o zapłatę kwoty 621,04 zł zgłoszone w pozwie wniesionym w dniu 16 stycznia 2014 roku (data nadania przesyłki na poczcie – k. 40 odw.) skierowano do rozpoznania w oddzielnej sprawie.