Uzasadnienie
Pozwem z dnia 07 października 2015 toku powód Skarb Państwa- Nadleśnictwo M. domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 179,22 zł z tytułem zaległego czynszu dzierżawy wynikającego z umowy zawartej przez strony w dniu 26.02.2010 roku.
Stosownie do treści art. 46 §1 kpc strony mogą umówić się na piśmie o poddanie sądowi pierwszej instancji, który według ustawy nie jest miejscowo właściwy, sporu już wynikłego lub sporów mogących w przyszłości wyniknąć z oznaczonego stosunku prawnego. Sąd ten będzie wówczas wyłącznie właściwy, jeżeli strony nie postanowiły inaczej lub jeżeli powód nie złożył pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Strony mogą również ograniczyć umową pisemną prawo wyboru powoda pomiędzy kilku sądami właściwymi dla takich sporów.
Określona przez strony w umowie właściwość wyłączna sądów dla rozpoznawania ich spraw oznacza, że właściwość w ten sposób określona eliminuje każdą inną właściwość, a więc także ewentualną właściwość ogólną czy przemienną (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29.11.1982 roku I CZ 98/82, L. nr (...)).
Z treści umowy o dzierżawę użytków rolnych z dnia 26 lutego 2010 roku z §13 ust. 3 wynika, iż rozstrzygnięcie ewentualnych sporów na tle przedmiotowej umowy należy do sądu właściwego miejscowo do Wydzierżawiającego tj. Nadleśnictwa M., a więc w tym wypadku Sądu Rejonowego w Mrągowie.
Zgodnie z art. 200 § 1 k.p.c. sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę sądowi właściwemu. Wobec powyższego Sąd postanowił przekazać sprawę zgodnie z właściwością wyłączną ustaloną w umowie z dnia 26 lutego 2010 roku.