Uzasadnienie
W oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy –Woli w Warszawie z dnia 20 października 2015 r. w sprawie V W 3558 /14 oskarżony K. R. skazany ukarany min. za wykroczenie z art. 87§1 kw na karę grzywny oraz orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku.Wyrok uprawomocnił się w dniu 3.12.2015 r. i z tym dniem zaczął swój bieg zakaz prowadzenia pojazdów.
Ponadto decyzją Prezydenta W. z dnia 25.11.2015 r. nr (...) cofnięto K. R. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii B. W dniu 9 września 2016 r. oskarżony pomimo obowiązującego wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów wsiadł za kierownicę samochodu marki P. (...) o nr rej. (...). Oskarżony odbierał ten pojazd z parkingu znajdującego się w dyspozycji KPP B., gdyż wcześniej został mu przez Policję zatrzymany. Uznano początkowo, że samochód został skradziony innemu właścicielowi. Ostatecznie sprawa się wyjaśniła i oskarżony mógł pojazd odebrać. Na czynność tę był umówiony z funkcjonariuszem KPP w B., jednakowoż na ustalony termin odbioru policjant się nie stawił, przy czym na ten dzień oskarżony przyjechał z kierowcą, który miał prowadzić pojazd. Telefonicznie powiadomiono oskarżonego o terminie odbioru w dniu następnym, wskazując, że ma to nastąpić konkretnie tego dnia.
Oskarżony wówczas nie mógł liczyć na pomoc innej osoby i sam przyjechał po odbiór pojazdu. Chciał przejechać pojazdem na inny parking i wówczas w trakcie jazdy zatrzymał go do kontroli patrol Policji. Okazało się wtedy, że kieruje pojazdem pomimo orzeczonych wobec niego zakazów wynikających z wyroku sądu oraz decyzji Prezydenta W..
/ dowód – wyjaśnienia oskarżonego k.8, 109-110, zeznania świadka K. M. – k. 118v-119 akt
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powoływane wyżej wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania świadków, a nadto w oparciu o dowody z dokumentów w postaci: odpisu wyroku SR w Warszawie, decyzji Prezydenta W., informacji Urzędu Miasta (...) W..
Oskarżony K. R. w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu, tj., że kierował pojazdem pomimo obowiązującego zakazu prowadzenia pojazdów, co prawda podnosił, że nie znał treści wskazanego orzeczenia sądu, jednakowoż okoliczność ta nie pozostaje w żadnej relacjo do faktu, że jest to wyrok prawomocny wywołujący określone skutki prawne. Podnosił także, że sytuacja zmusiła go do kierowania pojazdem, tj. konieczność odbioru pojazdu z parkingu Policji.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego co do tego, że kierował on pojazdem pomimo obowiązującego wobec niego zakazu, gdyż wyjaśnienia te są zgodne z zeznaniami świadka, a także współgrają z dowodami z dokumentów.
Świadek K. M. co do zasady potwierdziła wyjaśnienia oskarżonego w zakresie okoliczności kierowania pojazdem.
Reasumując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że wina oskarżonego w zakresie popełnienia czynu nie budzi wątpliwości. Bezspornym jest mianowicie, że K. R. w dniu 9 września 2016 r. kierował samochodem w B. i, że było to wbrew obowiązującemu zakazowi kierowania pojazdami wynikającemu z wyroku Sądu oraz decyzji Prezydenta W.. Zachowaniem swoim wyczerpał on dyspozycję przepisu art. 244 kk oraz 180 a kk. (w zakresie kwalifikacji odnoszącej się do art. 180a kk dokonano sprostowania wyroku).
W toku postępowania oskarżonego poddano badaniom sądowo-psychiatrycznym. Z opinii biegłych nie wynika, aby istniały jakiekolwiek wątpliwości co do poczytalności oskarżonego w chwili popełnienia czynu (opinie sądowo- psychiatryczne, dokumentacja lekarska).
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze okoliczność obciążającą w postaci uprzedniej karalności.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd przyjął przyznanie się do winy oraz fakt, że oskarżony cierpi na rozpoznane przez biegłych zaburzenia osobowości oraz zaburzenia lękowe (k. 83-84).
Sąd uznał, że kara pozbawienia wolności, która wskazana jest w art.244 kk jako zagrożenie, byłaby zbyt surowa i korzystając z możliwości wskazanej w art. 37a§ kk wymierzył oskarżonemu karę grzywny. Oskarżony oczywiście nie powinien wsiadać za kierownicę pojazdu, ale jego zamiarem było jedynie zabezpieczenie pojazdu i pokonał jedynie niewielki odcinek. Oskarżony będzie mógł uiścić grzywnę w orzeczonym w wyroku rozmiarze.
Zdaniem Sądu wymierzona oskarżonemu kara jest adekwatna do powyższych okoliczności i dlatego Sąd uznał, że spełni ona swój cel w zakresie zapobiegawczo- wychowawczym w stosunku do sprawcy, jak i społecznego jej oddziaływania.
O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 624§1 kpk uznając, że ich uiszczenie byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe.
Sąd zasądził również dla obrońcy kwotę należną z tytułu obrony udzielonej z urzędu, przy czym, ponieważ postępowanie wszczęto na gruncie obowiązujących poprzednio przepisów ustalających wysokość stawek, kwota została zasądzona według ówcześnie należnych.
Sędzia Sądu Rejonowego
Marzanna Wiśniewska
Z/.
B., dnia (...)