Uzasadnienie
(...) Bank S.A. z siedzibą we W. wniósł o zasądzenie od pozwanej I. D. kwoty 15.260,25 zł wraz z ustawowymi odsetkami szczegółowo określonymi w treści pozwu oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.
Powód wywodził, że dochodzona wierzytelność powstała w efekcie zawarcia w dniu 30.05.2012 r. przez pozwaną umowy z powodem nr (...) (...). Powód wypowiedział przedmiotową umowę pismem z dnia 10.12.2012 r. i wezwał pozwaną do zapłaty w dniu 23.07.2014 r. Na wymagalne od dnia 16.01.2013 roku roszczenie składa się kapitał w kwocie 11.334,02 zł, odsetki umowne w wysokości 592,33 zł, odsetki karne w wysokości 3.190,90 zł oraz koszty windykacji w kwocie 143,00 zł.
Pozwany nie wniósł odpowiedzi na pozew, nie stawił się również, mimo prawidłowego zawiadomienia, na wyznaczony termin rozprawy.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
Powód jest bankiem wpisanym do K. R. S. pod nr KRS (...).
dowód: odpis KRS (k. 12)
Sąd zważył, co następuje
Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.
Powód opiarł swoje roszczenia na fakcie zawarcia w dniu 30.05.2012 r. przez pozwaną umowy z powodem nr (...) (...).
Poza odpisem z KRS powód nie przedłożył w sprawie żadnego dowodu.
W myśl art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktów prawotwórczych, spoczywa na osobie, która wywodzi z nich skutki prawne. Ciężar dowodu zatem z reguły spoczywa na powodzie. Przedmiotowa zasada znajduje swoje odzwierciedlenie również w przepisach proceduralnych. Art. 3 k.p.c. zobowiązuje strony do dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiania dowodów. Artykuł 232 k.p.c. nakłada z kolei na strony obowiązek wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.
Biorąc pod rozwagę powyższe wskazać należy, iż w toku bieżącego postępowania strona powodowa wykazała jedynie fakt, że jest bankiem.
Powód nie udowodnił natomiast jakimikolwiek środkami dowodowymi, umożliwiającymi weryfikację twierdzeń pozwu faktu, istnienia wierzytelności. Tym samym – zdaniem Sądu Rejonowego – nie udowodniono ani faktu zawarcia umowy z dnia 30.05.2012 r., ani jej wypowiedzenia, wezwania do zapłaty czy też w końcu wielkości przysługującego roszczenia.
Zaakcentować dodatkowo należy, że postępowanie cywilne – zwłaszcza w trybie procesowym – opiera się na zasadzie kontradyktoryjności. Jak wskazano w orzecznictwie rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.) (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 r. sygn. I CKU 45/96).
Zgodnie z treścią art. 339 § 1 i 2 k.p.c., jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Niezależnie od ustalenia podstawy faktycznej, sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy żądanie pozwu jest zasadne w świetle norm prawa materialnego. Negatywny wynik takiej analizy powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo (por. m.in. wyrok SN z dnia 6 czerwca 1972 r., III CRN 30/72, LEX nr 7094).
Mając powyższe na uwadze, należało orzec, jak w sentencji wyroku.