Uzasadnienie
Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny:
Oskarżony S. B. zamieszkuje w B. przy ul. B.M. C. 2/8. Wcześniej pod tym adresem zamieszkiwała M. W., a która zmarła w lutym 2012 roku. Zarządcą budynku był W. P. z ramienia (...). W budynku zaistniała potrzeba modernizacji instalacji centralnego ogrzewania polegająca na rozłączeniu dwóch pionów. Podczas modernizacji instalacji miał być między innymi zamontowany osobny licznik dla mieszkańca tego budynku M. B. (1). Wobec okoliczności, iż po wcześniejszej uchwale nr. 5 / 12 podjętej w sprawie modernizacji i montażu licznika M. B. (1) miał różne zastrzeżenia, zarządca budynku W. P. sporządził z własnej inicjatywy notatkę służbową (...) z datą 13 września 2012 roku, w której przedstawił stronę techniczną montażu. Notatka ta następnie została przedstawiona do podpisu mieszkańcom. Oskarżony S. B. nakreślił wówczas na przedstawionej notatce ręcznie zapis nazwiska i imienia (...) oraz nakreślił czytelny podpis (...).
Z notatką nie było związane żadne prawo, nie stanowiła ona dowodu prawa, stosunku prawnego czy też okoliczności mającej znaczenie prawne. Nie pociągała za sobą żadnych roszczeń. Nie była podstawą do kreowania żądań realizacji jak w treści „ porozumienia”.
Następnie podjęto uchwałę rozliczającą nr. (...).
Dowód: zeznania świadka M. B. (1) k. 3,146 zeznania świadka J. B. k.27,108,147 zeznania świadka W. P. k. 36,107,146 notatka służbowa „porozumienie „ k.49, opinia biegłego z zakresu grafologii 51 -59, 126 częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 67 uchwala nr. (...) - k. 105 uchwala nr. (...) - k. 145 zeznania świadka R. W. k./ 116
Oskarżony początkowo przyznał się do czynu, wyjaśnił przy tym, iż przed śmiercią M. W. opiekował się nią, po jej śmierci zaś troszczył się o jej mieszkanie. Wskazał, iż nieświadomie podpisał notatkę, nie pamięta jednak okoliczności. Słuchany w postępowaniu sądowym oskarżony nie przyznał się do popełnienia czynu, podniósł, iż notatki nie podpisywał, zaś do poprzednich wyjaśnień -w treści których przyznał się do czynu - namówił go przesłuchujący funkcjonariusz.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 68, 106
Oskarżony S. B., posiada średnie wykształcenie, emeryt – 1400 złotych, rozwiedziony, ojciec 2 dorosłych dzieci, nie ma nikogo na utrzymaniu, nie leczony psychiatrycznie. Oskarżony nie był karany sądowne.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 106 karta karna k. 13
Sąd zważył, co następuje
Patrząc przez pryzmat zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób uznać sprawstwa oskarżonego a co za tym idzie należało uniewinnić go od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Ustalenia w sprawie sąd poczynił w oparciu o osobowe źródła dowodowe – zeznania M. B. (2), W. P., J. B., R. W..
Istotna dla sprawy pozostaje również opinia biegłego z zakresu grafologii, uchwała nr. (...), uchwala nr. (...),notatka służbowa „porozumienie”. Czyniąc ustalenia organ orzekający oparł się jedynie w części na wyjaśnieniach samego oskarżonego.
W obliczu zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi zaś wątpliwości, iż oskarżony nakreślił na notatce urzędowej zwanej „porozumieniem” ręcznie zapis nazwiska i imienia „ W. M. „ oraz podpis czytelny „ W. „. Ustalenia powyższe Sąd ustalił w oparciu o opinię biegłego - w tym ustną uzupełniającą złożoną na rozprawie. W ocenie Sądu opinia jest jasna, pełna, organ orzekający w opinii nie dostrzega również żadnych sprzeczności. Co istotne, treść tej opinii koreluje z relacją oskarżonego jaką złożył słuchany po raz pierwszy, w treści której oskarżony przyznał się do czynu, a której to relacji sąd przyznał walor wiarygodności. Sąd dając w tym zakresie wiarę relacji oskarżonego, która nie ograniczała się jedynie do samego stwierdzenia w kwestii przyznania się do czynu, stanął na stanowisku, iż oskarżony nie miał powodów aby kreować fałszywy,a niekorzystny dla siebie obraz zdarzeń. W obliczu zaś relacji przesłuchującego funkcjonariusza R. W. - nie budzi również wątpliwości, iż wyjaśnienia oskarżony S. B. złożył swobodne, bez sugestii. Co istotne wersja jaką świadek złożył koresponduje z wnioskami opinii biegłego, a tym samym relacja R. W. zasługuje na walor wiarygodności. Przy czym zeznania świadka A. B. do sprawy nic istotnego nie wniosły.
Opierając się zaś na relacjach świadków, Sąd poczynił ustalenia w zakresie okoliczności powstania notatki urzędowej, podejmowanych uchwał, a co najistotniejsze w sprawie – w zakresie waloru sporządzonej przez W. P. notatki urzędowej zwanej „ porozumieniem”. Przy tym Sąd dając wiarę relacjom świadków - osób obcych dla oskarżonego nie znajduje żadnych powodów dla jakich świadkowie mieliby kreować fałszywy obraz zdarzeń. Patrząc zatem przez pryzmat zeznań świadków - przede wszystkim zarządcy W. P. oraz J. B. - w tym przede wszystkim zeznań złożonych na rozprawie (w tym uzupełniających), w których szczegółowo wypowiedzieli się w przedmiocie waloru „ porozumienia” oraz wyjaśnili jego znaczenie, nie budzi wątpliwości organu orzekającego, iż notatka ta nie posiadała waloru dokumentu w rozumieniu art. 270 § 1 kk. Co istotne, wszelkie decyzje wspólnoty zapadają w formie uchwał. Sporządzenie przez W. P. notatki już po uchwale 5/2012 sprowokowane było postawą M. B. (1) i wciąż to zgłaszanymi zastrzeżeniami w przedmiocie modernizacji instalacji.
Jak zeznał świadek P. chciał w ten sposób przedstawić gdzie licznik będzie montowany i ta techniczna sprawa w porozumieniu była przedstawiona. Jak wskazał, notatka nie pociągała za sobą żadnych roszczeń. Żaden nie powstał stosunek prawny w związku z tą notatką. Notatka nie miała żadnej mocy prawnej, stanowiła swego rodzaju „ pomoc” przy podejmowaniu uchwały, jednak jej treść nie była w żadnym razie wiążąca. Notatka nie była podstawą żądania realizacji jak w treści „porozumienia”. Jak zeznał świadek P. „Ja już miałem uchwałę 5/12 ale tylko, że pan B. potrzebował szczegółów to powstało to porozumienie. Bez tej notatki można też było realizować uchwałę 5/2012”. Jak zeznali dalej świadkowie, notatka miała jedynie charakter informacyjny. Kierując się definicją dokumentu zawartą w art. 115 § 14 kk, z drugiej strony analiza zeznań świadków i podnoszonych prze nich okoliczności prowadzi organ orzekający do kategorycznego stwierdzenia, iż sporządzona z datą 13 września 2012 roku notatka urzędowa „ porozumienie „ nie stanowiła dokumentu w rozumieniu art. 270 § 1 kk. Z notatką nie było związane żadne prawo, nie stanowiła ona dowodu prawa, stosunku prawnego czy też okoliczności mającej znaczenie prawne.
.Stąd należało oskarżonego uniewinnić od popełnienia zarzucanego mu czynu.
W oparci o cytowany artykuł sąd orzekł o kosztach.