Uzasadnienie
Oskarżona D. Ł. zamieszkuje wraz z dziećmi: małoletnią P. Ł. lat 3 i O. Ł. lat 5 w mieszkaniu przy ul. (...) na pierwszym piętrze. W nocy z 12 na 13 sierpnia 2016 roku oskarżona D. Ł. opuściła mieszkanie około godz. 23.30, wcześniej zaś położyła dzieci spać. Następnie udała się do koleżanki zanieść ubranka dzieci, tam zażyła tabletki przeciwbólowe bowiem źle się czuła, po około 20 minutach udała się do swojej matki gdzie wypiła wino.Podczas nieobecności oskarżonej w mieszkaniu, małoletnie dzieci obudziły się, zaczęły wołać przez okno, które uchylone było od góry (uchylona była góra) o pomoc,płakały. Z uwagi na powyższe sąsiedzi zawiadomili policje, było wówczas około godz. 01.45. Po przyjeździe policji, na ich prośbę małoletnie dzieci otworzyły mieszkanie. Były wówczas zapłakane, roztrzęsione. Środki chemiczne w mieszkaniu były poza zasięgiem dzieci, kuchnia wyposażona była w kuchenkę elektryczną z płytą indukcyjną. W pokoiku dzieci pod oknem stała wersalka.
Oskarżona do mieszkania wróciła około 2.30 wówczas zauważyła że w mieszkaniu nie ma córek, a które policja po interwencji przekazała pod opiekę babci - H. Ł.. Gdy około godziny 4.45 do mieszkania przybyli funkcjonariusze przebadano oskarżoną na zawartość alkoholu z wynikiem 0,30 mg/l.
Dowód: Zeznania świadka S. Ł. k. 16-17, 100-101
Zeznania świadka M. C. k. k.32, 101
Zeznania H. Ł. k. 32, 101
Zeznania świadka P. K. k. 28-29, 101-102
Zeznania świadka A. S. k. 34, 116
Zeznania świadka D. P. k. 116
Zeznania świadka J. S. k. 37, 116-117
Oskarżona nie przyznała się do popełnienia czynu oraz skorzystała z prawa do odmowy złożenia wyjaśnień oraz odpowiedzi na pytania.
Dowód: Wyjaśnienia oskarżonej k. 100
Sąd zważył co następuje
Patrząc przez pryzmat zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób uznać sprawstwa oskarżonej a co za tym idzie należało uniewinnić ją od popełnienia zarzucanego jej czynu stypizowanego w treści art. 160 § 1 kk w zw. z art. 160 § 2 kk.
Ustalenia w sprawie sąd poczynił w oparciu o osobowe źródła dowodowe - zeznania świadków S. Ł., M. C., H. Ł., P. K., A. S., D. P., J. S..
Dając wiarę dowodom, o których mowa powyżej sąd miał na względzie, iż dowody te korelują ze sobą, uzupełniają się, tworząc logiczna całość. W ich oparciu Sąd mógł poczynić ustalenia co do warunków w jakich dzieci były pozostawione, okoliczności interwencji, o których mowa w stanie faktycznym. Na ich postawie sąd dokonał również oceny pod kątem niebezpieczeństwa, o którym mowa w wykreowanym przez oskarżyciela zarzucie. Jedynie częściowo sąd odmówił waloru wiarygodności zeznaniom świadka J. S. – matki oskarżonej, a to w zakresie umeblowania pokoiku dzieci w dacie czynu, przede wszystkim dlatego że zeznania w tym zakresie są odosobnione, co istotne również świadek nie była na miejscu zdarzenia, poza tym na powyższą okoliczność pytana była po raz pierwszy w toku postępowania sądowego w dacie 9 maja 2017 roku, a zatem kilka miesięcy po dacie czynu i w ocenie Sądu błędne wskazanie ułożenia mebli w pokoju dzieci wynikać może również z błędnego zapamiętania.
Ustalenia poczynione w sprawie w ocenie Sądu nie pozwalają jednak na przyjęcie sprawstwa oskarżonej, której zarzucono, iż w nocy z 12 na 13 sierpnia 2016 r. w godzinach 23:30 – 4:30 w mieszkaniu przy ul. (...), pomimo ciążącego na niej obowiązku opieki nad małoletnimi P. Ł. lat 3 i O. Ł. lat 5 naraziła je na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, w ten sposób, że pozostawiła ich bez żadnej opieki w miejscu zamieszkania. Nie ma wątpliwości, że oskarżona była w dniu zdarzenia prawnym opiekunem małoletnich, niekwestionowana jest również okoliczność, że pozostawiła małoletnie dzieci (lat 3 i 5) bez opieki w miejscu zamieszkania. Oskarżyciel winień był natomiast wykazać na jakie niebezpieczeństwo narażała oskarżona małoletnie dzieci i że było ono bezpośrednie.
Zarzucane oskarżonej przestępstwo z art. 160 kk penalizuje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Przestępstwo stypizowane w treści tego przepisu ma charakter skutkowy i należy do kategorii przestępstw z konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo.. Przestępstwo w typie kwalifikowanym - określone w treści art. 160 § 2 kk, może być popełnione zarówno przez działanie jak i przez zaniechanie. Stan niebezpieczeństwa typizowany jako skutek zarzucanego oskarżonemu przestępstwa z art. 160 kk musi wiązać się z bezpośrednim zagrożeniem dla życia lub dla zdrowia. Niebezpieczeństwo staje się zaś bezpośrednie wówczas, gdy zachodzi sytuacja niewymagająca dla swojego dalszego rozwoju włączenia się w dany układ zdarzeń elementu dodatkowego. Niebezpieczeństwo bezpośrednie to niebezpieczeństwo realne, natychmiastowe.
Dalej, skutkowy charakter omawianego czynu wymaga stwierdzenia związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy zachowaniem się sprawcy a skutkiem w postaci narażenia na niebezpieczeństwo. Warunkiem odpowiedzialności gwaranta jest obiektywne przypisanie skutku należącego do znamion strony przedmiotowej przestępstwa. Warunek ten będzie spełniony, gdy zostanie ustalone, że pożądane zachowanie alternatywne, stanowiące realizację ciążącego na gwarancie obowiązku, zapobiegłoby narażeniu człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.
W ocenie Sądu analiza powyższych ustaleń nie pozwala na przyjęcie, iż wystąpił w niniejszej sprawie element konkretnego niebezpieczeństwa, stwarzającego realną groźbę utraty życia albo doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przez małoletnie pokrzywdzone. Nie wykazał tego oskarżyciel, w żaden sposób nie uprawdopodobnił tego, przyjmując że samo pozostawienie dzieci bez opieki powoduje narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. Jak ustalono w toku postępowania okno, przez które wołały dzieci było uchylone od góry. W ocenie Sądu takie uchylenie okna nie niosło za sobą niebezpieczeństwo o jakim mowa w analizowanym przepisie. Ocenę taką wyrazili również -poza osobami najbliższymi - świadkowie P. K. oraz M. C. – osoby obce, zeznaniom których nie towarzyszyły emocje, a którzy byli na miejscu zdarzenia. Świadkowie ci nie spostrzegli wówczas żadnych zagrożeń, dodatkowo środki chemiczne były poza zasięgiem dzieci, zaś w kuchni była kuchenka indukcyjna - wówczas zgaszona.
Powyżej omówiony stan nie wyczerpuje definicji bezpośredniego niebezpieczeństwa. Oskarżyciel ograniczył się jedynie do ustalenia niewłaściwego zachowania oskarżonej - matki małoletnich dzieci, która powinna postępować odpowiedzialnie, czego sąd nie kwestionuje, lecz nie może ono być sankcjonowane przepisami prawa. Istnienie warunków, które mogą w przyszłości ewentualnie narazić na niebezpieczeństwo o którym mowa w treści art. 160 kk w żadnym razie nie uprawnia do wykreowania odpowiedzialności oskarżonej w tej sprawie.
Zatem wobec braku znamion czynu zabronionego należało oskarżoną uniewinnić od popełnienia zarzucanego jej czynu.
Konsekwencją uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu czynu jest zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie w zakresie kosztów.