Uzasadnienie
SĄD (...)
W dniu 01.12.2009 roku pomiędzy oskarżonym W. S. a pokrzywdzoną A. Z. doszło do zawarcia umowy dzierżawy lokalu usługowego położonego przy ul. (...). Zgodnie z umową pokrzywdzona zobowiązana była do opłacania comiesięcznego czynszu od dnia 01.12.2009 roku w wysokości 1200 złotych do 15 każdego miesiąca. Zgodnie z umową płatność czynszu miała następować do rąk własnych wydzierżawiającego lub przelewem na rachunek bankowy wskazany w rachunku. Oprócz czynszu pokrzywdzona zgodnie z treścią umowy miała ponosić dodatkowo koszty eksploatacyjne tytułem centralnego ogrzewania w wysokości 200 złotych, energii elektrycznej, zimnej wody i odprowadzania ścieków, wywozu nieczystości. Pokrzywdzona lokal wynajęła pod działalność gospodarczą – kwiaciarnię. Na prowadzoną działalność otrzymała dotację w wysokości 18.000 złotych. W dniu zawarcia umowy pokrzywdzona wpłaciła oskarżonemu kwotę 1200 złotych tytułem kaucji, zaś 15 grudnia 2009 roku dokonała opłaty pierwszego czynszu w wysokości 1400 złotych na co otrzymała pokwitowanie wystawione przez żonę oskarżonego.
Dodatkowo otrzymała numer konta żony oskarżonego, na który miała dokonywać stosownych wpłat. Zgodnie z umową pokrzywdzona przeprowadziła prace adaptacyjne lokalu niezbędne dla powadzonej działalności. Poza uiszczeniem tego pierwszego czynszu, w kolejnych już miesiącach pokrzywdzona nie przekazywała oskarżonemu żadnych kwot pieniężnych tytułem opłaty za czynsz dzierżawy lokalu ani innych kwot tytułem opłat za eksploatację lokalu. Początkowo prosiła oskarżonego o cierpliwość, tłumacząc, iż jest to początek działalności, że działalność nie przynosi dochodu, zapewniając, że ureguluje całą zaległość w terminie późniejszym. W okresie letnim pokrzywdzona nie informując pokrzywdzonego opuściła lokal. Wcześniej natomiast poinformowała oskarżonego w czasie spotkania jakie miało miejsce przed jego domem, że z konkubentem wyjeżdża nad morze, oświadczyła wówczas, iż liczy na osiągnięcie tam dochodu, co pozwoli na uregulowanie zaległości.
Mimo zapewnień pokrzywdzona nie uregulowała zadłużenia, zaś oskarżony po powrocie z wakacji zastał pusty lokal. Pokrzywdzona, nie zdała również kluczy, przy czym zmieniła miejsce zamieszkania na ul. (...). Nowy adres zamieszkania pokrzywdzonej oskarżony ustalił po dłuższych poszukiwaniach.
W konsekwencji oskarżony skierował do pokrzywdzonej pismo datowane na dzień 25.10.2010 roku wzywając do uregulowania zaległej należności czynszowej, w jego treści informując jednocześnie, iż zgodnie z umową obowiązuje termin 3 miesięczny wypowiedzenia. Pismo to osobiście odebrała pokrzywdzona 29.10.2010 roku, jednak nie ustosunkowała się do pisma w żaden sposób. Jeszcze wcześniej oskarżony udał się do miejsca zamieszkania pokrzywdzonej i zażądał zwrotu zaległej kwoty. Również takiej treści żądanie pokrzywdzona znalazła także w drzwiach swojego mieszkania.
Po kierowanych wielokrotnie wezwaniach oskarżona zawiadomiła Urząd Skarbowy o nie wykazaniu przez oskarżonego dochodów.
Jeszcze w lutym 2010 roku pokrzywdzona zawarła umowę z biurem rachunkowym o świadczenie usług księgowych.
W dacie 09.06.2011 roku oskarżony wniósł pozew o zapłatę kwoty 16 855 złotych przeciwko A. Z., wskazując, iż na żądaną kwotę składa się czynsz za okres od 01.01.2010 roku do 31.12.2010 roku, opłata za co, wodę, ścieki, energię. W dacie 7 listopada 2011 roku wydany został nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodnie z treścią pozwu. Wobec nie podjęcia korespondencji - odpisu nakazu zapłaty (wysłanej na prawidłowy adres) orzeczenie uprawomocniło się. Pod koniec miesiąca listopada 2011 roku pokrzywdzona dowiedziała się o treści nakazu zapłaty.
Oskarżony w roku 2009 i 2010 nie zadeklarował do opodatkowania dochodów z tytułu zawartej umowy dzierżawy. Za 2009 roku nie złożył zeznania podatkowego zaś za 2010 rok złożył zeznanie PIT- 37, w którym to nie wykazał żadnych dochodów. W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego pismem z dnia 25.10.2011 roku oskarżony oświadczył, iż nie uzyskał żadnych dochodów w latach 2009 -2010 r.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonego k.133-134,176,177,239 częściowo zeznania A. Z. k.28, 48-49, 177-178, 182, 222,231,239 pokwitowanie k.3 umowa dzierżawy lokalu k. 33 umowa o świadczenie usług księgowych k. 35 pismo z PUP wraz z protokołami 55-59 potwierdzenie zarejestrowania podmiotu k. 5 pismo US k. 61 pismo oskarżonego do US k.62 akta sprawy (...) (w tym pozew, pisma z daty 05.10.2010r, z dnia 25.10.2010 roku, potwierdzenie odbioru, nakaz zapłaty postanowienie w przedmiocie nadania klauzuli) zeznania M. K. k. 119,181 zeznania M. S. k. 114-115, 182-183 zeznania E. K. k. 205 zeznania B. P. k. 206 zeznania R. L. k. 221
Zarówno w toku postępowania sądowego jak i w postępowaniu przygotowawczym oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu i wyjaśnił zgodnie z ustaleniami, w tym w przedmiocie nieregulowania należności czynszowych przez pokrzywdzoną. Wskazał, iż pokrzywdzona otrzymała numer konta żony, na który miała dokonywać przelewu pieniędzy, wskazał na wielokrotne rozmowy pokrzywdzonej, w których mówiła o posiadanej zaległości i obiecywała, iż zaległość ureguluje w terminie późniejszym.Podkreślił, iż pokrzywdzona odebrała korespondencje, w której wzywał do zwrotu niezapłaconego czynszu pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania cywilnego, osobiście również rozmawiał o tym z pokrzywdzoną udając się pod jej nowy adres.
Dowód: Wyjaśnienia oskarżonego k.133-134,176,177,239
SĄD ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE
Patrząc przez pryzmat zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób uznać sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie zarzucanego mu przestępstwa z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk, a co za tym idzie należało uniewinnić W. S. od zarzutu popełnienia tego czynu.
Ustalenia w sprawie Sąd czynił w oparciu o wyjaśnienia samego oskarżonego, zeznania świadków M. S., E. K., B. P., R. L., M. K. w oparciu o akta sprawy cywilnej oraz zebraną w sprawie dokumentację, oraz tylko częściowo w oparciu o relację pokrzywdzonej.
Nie budzi wątpliwości, iż pomiędzy stronami w dacie 01.12.2009 roku doszło do zawarcia umowy dzierżawy przedmiotowego lokalu. Niekwestionowane również jest przez strony umowy, iż jeszcze w miesiącu grudniu 2009 roku pokrzywdzona zapłaciła 1400 złotych tytułem umowy na co otrzymała pokwitowanie od żony oskarżonego.Sporne pozostają natomiast pozostałe czynsze jakie pokrzywdzona miała uiścić tytułem umowy dzierżawy, a czego zdaniem sądu nie uczyniła. Na taką ocenę wpływ miała analiza z jednej strony osobowych źródeł dowodowych z drugiej strony zebranej w spawie dokumentacji, których to łączna analiza prowadzi organ orzekający do ustaleń jak w stanie faktycznym.
Dając wiarę oskarżonemu i czyniąc w oparciu o tę relację istotne dla sprawy ustalenia Sąd oceniał je patrząc przez pryzmat innych zebrach dowodów, o których mowa będzie poniżej, kierując się przy tym zasadami logicznego rozumowania. I właśnie w oparciu o te inne dowody wersja oskarżonego jawi się jako wiarygodna.
Po pierwsze, wyraźnego wskazania wymaga- czemu zresztą nie przeczy sama pokrzywdzona – iż wiedziała ona o kreowanych względem niej żądaniach uregulowania należności czynszowych. I to nie tylko jednokrotnie takiej treści żądanie do niej dotarło, ale poza pisemnym wezwaniem wraz z wypowiedzeniem umowy, również znalazła tej treści informację w drzwiach mieszkania, jak również osobiście w tym przedmiocie rozmawiała z oskarżonym, gdy ten udał się pod nowy adres zamieszkania pokrzywdzonej, po wcześniejszym odszukaniu takiego adresu. Dlatego niezrozumiałe dla organu orzekającego, nielogiczne a przez to niewiarygodne jawią się zeznania pokrzywdzonej, w których - jak zeznała - uznawała kierowane żądania za przejaw „ żartu”.
Również zachowanie pokrzywdzonej stoi w sprzeczności z tym co podnosi. Jak bowiem zeznała A. Z. w lokalu, z uwagi na ustne wypowiedzenie umowy, pozostawała do czerwca. Jak zostało jednak ustalone – również w oparciu o jej relację - nie zdała ona kluczy do lokalu, choć wymagało tego podnoszone przez pokrzywdzoną rzekome wypowiedzenie umowy dzierżawy. Z drugiej strony z prawdziwością żądań oskarżonego koreluje podjęta próba odnalezienia pokrzywdzonej, wielokrotność kierowanych do niej - a poprzedzających skierowanie pozwu -wezwań o zapłatę, w jednym zaś wezwaniu zamieszczenie oświadczenia o wypowiedzeniu.
W ocenie Sądu gdyby oskarżony faktycznie – tak jak twierdzi pokrzywdzona – wypowiedziałby umowę jeszcze wcześniej to takiego oświadczenie nie zamieszczałby w pismach kierowanych później do pokrzywdzonej. Jak zauważa również organ orzekający nakaz zapłaty był skierowany pod właściwy adres pokrzywdzonej, wbrew temu co pokrzywdzona twierdzi. Co istotne również, pokrzywdzona prowadziła działalność gospodarczą, wiedziała o możliwości wliczania do kosztów prowadzonej działalności opłat związanych z umową dzierżawy. Twierdzenia pokrzywdzonej - na pytanie dlaczego w inny sposób nie dokonywała wpłat, tak aby otrzymać dowód zapłaty- że nie wiedziała, iż może dokonywać opłat pocztą, są mało wiarygodne. Poza tym korzystała z usług księgowego i jeśli nie posiadała wiedzy w zakresie sposobu płatności, o sposób postępowania mogła przecież zapytać księgowego. Taka postawa pokrzywdzonej, brak dowodów wpłaty koresponduje zaś z brakiem dokonywania spornych opłat. Zawiadomienie zaś Urzędu Skarbowego już po wezwaniach do zapłaty w ocenie sądu stanowiło próbę obrony przed żądaniami. To wszystko skłoniło Sąd do odmowy waloru wiarygodności jej relacji.
Przechodząc natomiast do relacji przesłuchiwanych w sprawie świadków. Sąd dysponował zarówno świadkami obrony jak i oskarżenia. Analizy zeznań świadków pod kątem prawdziwości twierdzeń sąd zatem dokonywał nie tylko analizując złożone w toku postępowania relacje pod kątem ich spójności, ale również patrząc przez pryzmat powyżej już akcentowanych okoliczności.
W pierwszej kolejności sąd wskazuje – a co miało wpływ na odmowę waloru wiarygodności – na brak korelacji zeznań świadków oskarżenia tj: samej pokrzywdzonej, jej konkubenta S. Ż.. Jak twierdzi bowiem sama pokrzywdzona z konkubentem pieniądze zawoziła 3 - krotnie, dokładnie wskazując przy tym miesiące kwiecień, maj, czerwiec 2010 roku. S. Ż. zaś twierdził, że tylko raz był z konkubiną, raz z kolegą S. M., dwukrotnie był zaś sam. Mało wiarygodne wydają się również zeznania świadka J. O. matki A. Z.. Jest ona osobą najbliższą a zatem zainteresowaną w kreowaniu korzystnego obrazu dla pokrzywdzonej.
Dodatkowo zeznając, iż widziała jak przekazuje pokrzywdzona pieniądze, nie wskazała nawet jaka to była kwota. Dodatkowo wbrew jakiejkolwiek relacji J. O. twierdzi, że jechała ze świadkiem S. Ż. do oskarżonego w celu przekazania pieniędzy. Podobnie niekonsekwentne zeznania T. P. (1) – zresztą stojące w sprzeczności z relacją samej pokrzywdzonej, która twierdziła że jedynie raz T. P. (1) była świadkiem przekazywania pieniędzy – nie mogą służyć czynieniu jakichkolwiek ustaleń. Jak zeznawała bowiem po raz pierwszy T. P. (1), raz miała widzieć osobiście jak pokrzywdzona przekazywała pieniądze, później zeznała że widziała 2-3 razy jak przekazywała pieniądze, gdy przebywała u pokrzywdzonej w lokalu.
Również zeznania S. M., który wskazał, że jedynie widział plik pieniędzy nie był zaś przy przekazywaniu pieniędzy oskarżonemu stoją w sprzeczności z tym co zeznał S. Ż., Ten ostatni bowiem twierdzi, że M. widział moment przekazywania pieniędzy. Również świadek T. P. (2) jak zeznała, po kilku latach, nie pamięta okoliczności, przypomina sobie jedynie jak pokrzywdzona przekazywała jakieś pieniądze ale nie wie w jakiej kwocie, co to były za pieniądze i kiedy to miało miejsce, a o tym że były to pieniądze za lokal dowiedziała się dopiero później na etapie sprawy karnej. Powyższe sprzeczności w relacjach powyżej wskazanych świadków, bądź brak istotnej wiedzy czynią te relacje niewiarygodnymi, nieistotnymi,nie sposób było czynić w oparciu o te relacje jakiekolwiek ustalenia. Sąd zwraca również uwagę, iż świadkowie ci, mimo braku wiedzy głosili puste oświadczenia o realizacji zobowiązań przez pokrzywdzoną w pełnym zakresie.
Z drugiej strony sąd dysponuje relacjami M. S., E. K., B. P., R. L., które w przeciwieństwie do relacji powyżej omówionych świadków – zeznają konsekwentnie, ich relacje korelują ze sobą a co za tym idzie zasługują na walor wiarygodności. M. S. wskazała, jak wyjaśnił też oskarżony – o fakcie przekazania numeru jej konta celem dokonywania wpłat, zaś E. K. oraz B. P. były świadkami rozmów w trakcie których pokrzywdzona przyznała, iż posiada zadłużenie, które chce uregulować. R. L. posiadał jedynie wiedzę w zakresie wymiany zamków, wobec braku zwrotu kluczy przez pokrzywdzoną. Te relacje – wskazane w nich okoliczności, korelują zaś z tym co podnosił sam oskarżony, czyniąc tym samym jego relację wiarygodną. Nie zmieniają w żadnym razie ustaleń zeznania księgowego, nie posiada on bowiem wiedzy na temat rozliczeń, zaś twierdzenia pokrzywdzonej, na wyraźne jego pytania o dowód zapłaty - były w cenie sądu jedynie wynikiem nieregulowania opłat i brakiem odwagi by do tego się przyznać.
Konstatacji wymaga również, iż dokonując zapłaty czynszu po raz pierwszy oskarżona otrzymała pokwitowanie. Mimo, iż pokwitowania takiego dokonała żona oskarżonego – ale przecież nie wbrew oskarżonemu –,wskazuje to na wolę dokumentowania wpłat, wbrew temu co twierdzi pokrzywdzona.
Taka ocena materiału dowodowego, przyjęcie twierdzeń oskarżonego za prawdziwe i wnioski o jakich mowa powyżej, prowadzi do uwolnienia W. S. od stawianego zarzutu. Jak wynika bowiem z wiarygodnego materiału dowodowego składając pozew w postępowaniu cywilnym oskarżony nie wprowadził nikogo w błąd, żądanie pozwu odnosiło się do zaległości jaka istotnie po stronie pokrzywdzonej miała miejsce.
Kierując się treścią art. 632 par 2 kpk zwolniono oskarżonego od kosztów postępowania w sprawie.