Uzasadnienie
wyroku z dnia 26 lipca 2016 r.
Powód K. W. (1) domagał się zasądzenia na swoją rzecz od strony pozwanej Towarzystwa (...) S.A. tytułem odszkodowania kwoty 1617,29 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 12 lipca 2014 r. do dnia zapłaty. Powód skierował pozew przeciwko stronie pozwanej jako ubezpieczycielowi odpowiedzialności cywilnej posiadacza naczepy marko (...) nr rej. (...). Powód twierdził, że w dniu 6 lutego 2014 r. obsługując tę naczepę doznał szkody w postaci wieloodłamowego złamania trzonów piszczeli i strzałki podudzia lewego z przemieszczeniem co skutkowało koniecznością hospitalizacji, operacją zespolenia kości i niezdolnością do pracy do dnia 31 marca 2014 r. W związku z tym poniósł koszty w wysokości 1617,29 zł. na które złożyły się koszty dojazdów jego rodziców do szpitala w M. w którym powód przebywał bezpośrednio po wypadku, koszty dojazdów powoda do szpitala w B. na zmianę opatrunków, koszty dojazdu na rehabilitację w R. oraz koszty zakupu leków i środków opatrunkowych.
Uzasadniając odpowiedzialność strony pozwanej powód podał, że do zdarzenia które spowodowało szkodę doszło przy bezpośrednim załadowywaniu naczepy, zatem w związku z ruchem pojazdu mechanicznego w myśl art. 34 ust.2 pkt. 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, ubezpieczeniowym funduszu gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 392 ze zm.) i nie był to ruch zespołu pojazdów w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, ponieważ przyczepa (...) ma samodzielny mechanizm opuszczania najazdu, a silnik ciągnika siodłowego V., do którego był dołączona naczepa był wyłączony. Jako podstawę swojego roszczenia powód wskazał art.436 §1 k.c. w zw. z art. 34 ust. 2 pkt.2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, ubezpieczeniowym funduszu gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 392 ze zm.).
Odsetki ustawowe powód liczył od dnia 12 lipca 2014 r., jako dnia następnego po dacie w której strona pozwana wydała decyzję odmowną, co zdaniem powoda świadczy o tym, że pozwany wiedział o roszczeniu powoda.
Strona pozwana Towarzystwo (...) S.A. w odpowiedzi na pozew domagała się oddalenia powództwa. Podnosiła, że załadowywanie lub rozładowywanie unieruchomionego pojazdu, jego zatrzymanie, czy postój nie są bezpośrednio związane z ruchem pojazdu w rozumieniu art. 436 k.c. W takiej sytuacji odpowiedzialność ubezpieczonego jest odpowiedzialnością na zasadzie winy, która musi być wykazana, a powód nie wykazał, że siłownik w naczepie był niesprawny z winy ubezpieczonego S. S. (1). Dodatkowo podnosił, że z protokołu powypadkowego wynika, że szkoda powstała z wyłącznej winy poszkodowanego zaś z ostrożności procesowej, na wypadek gdyby Sąd był innego zdania – zarzucał, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 34 ust.2 pkt. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, które muszą występować kumulatywnie, tj. że szkoda nie powstała podczas i w bezpośrednim związku z załadowywaniem pojazdu, bo koparka nie była jeszcze załadowywana na naczepę lecz dopiero sprawdzana, co mogło skutkować tym, że gdyby miała wadę, mogła nie zostanie zakupiona.Ponadto kwestionowała datę od której powód domaga się odsetek. Twierdziła, że wyrok w sprawie ma charakter konstytutywny i dlatego odsetki winny być zasądzone od daty uprawomocnienia się wyroku.
W replice na odpowiedź na pozew powód podniósł,że przepis art. 32 ust.2 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych zawiera odesłania do zasad ogólnych k.c.,zatem skoro traktuje o ruchu pojazdu mechanicznego, należy przyjąć, że nawiązuje wprost do art. 436 §1 k.c., co oznacza, że odpowiedzialność kształtuje się na zasadzie ryzyka. Zaprzeczył też jakoby do wypadku doszło z jego wyłącznej winy, skoro był pracownikiem, który musiał wykonywać polecenia pracodawcy, a to pracodawca, a nie powód nie posiadał instrukcji BHP, co stanowi dowód winy pracodawcy.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 6 lutego 2014 r. w miejscowości G. powód K. W. (1), podczas przygotowywania naczepy marki (...) do załadunku na nią koparki doznał szkody na osobie w postaci wieloodłamowego złamania otwartego trzonów piszczeli i strzałki podudzia lewego z przemieszczeniem. Do wypadku doszło w następujących okolicznościach. Powód był pracownikiem firmy (...) w B. na stanowisku kierowca – mechanik samochodowy. W dniu 6 litego 2014 r. pojechał samochodem ciężarowym marki V. o nr rej. (...) z naczepą (...) o nr rej. (...) do G.. Powód pojechał tam w wykonaniu zlecenia A. T., który w firmie pracodawcy powoda zamówił transport koparki z G. do O.. Z uwagi na to,że na posesję na której znajdowała się koparka nie dało się wjechać dużym pojazdem, powód zaparkował pojazd przy drodze głównej niedaleko działki na której znajdowała się koparka zaś A. T. udał się po koparkę. A. T. już wcześniej oglądał tę koparkę, a w dniu 6 lutego 2014 r., przyjechał jedynie w celu jej odbioru.
Zaraz po zatrzymaniu pojazdu powód zaczął przygotowywać naczepę do załadunku koparki co sprowadzało się do tego, że przygotował łańcuchy, którymi miał przymocować koparkę do naczepy zaś zaraz po tym jak usłyszał, że A. T. uruchomił silnik koparki przystąpił do opuszczania najazdu naczepy. W tym celu nacisnął przycisk hydrauliczny, który powoduje opuszczenie najazdu, a następnie przystąpił do odbezpieczania łańcucha przytrzymującego najazd. Powód stanął za naczepą po to by pociągnąć za łańcuch i wtedy doszło do wypadku. Najazd naczepy opadł na nogę powoda.
W ocenie powoda powodem wypadku było to, że najazd opadł za szybko, co musiało nastąpić wskutek niezadziałania mechanizmu hydraulicznego. Zarówno dzień wcześniej, jak i tego samego dnia już po wypadku mechanizm hydrauliczny w przyczepie zadziałał prawidłowo. Po zdarzeniu A. T. sam załadował koparkę na naczepę.
(d: odpis protokołu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku – k. 17-20,zeznania świadków: A T. - k. 94v-95, M. J. – k. 95v-96, zeznania powoda K. W. – k. 97-98)
Biegły z zakresu techniki motoryzacyjnej i bezpieczeństwa ruchu drogowego mgr inż. J. S. stwierdził, że ocena mechanizmu podnoszenia i opadania najazdów naczepy w dniu zdarzenia wskazuje na jego sprawność techniczną o czym świadczy bezproblemowe rozłożenie i złożenie najazdów po załadunku oraz brak zeznań świadków o plamach bądź wycieku oleju hydraulicznego. W rozwiązaniu zastosowanym w naczepie opadanie odbywało się pod wpływem siły ciężkości zaś intensywność opadania przy ujemnej temperaturze zależała od wielu czynników. Analiza wszystkich okoliczności zdarzenia w dniu 6 lutego 2014 r. pokazuje, że powód musiał wcześniej zwolnic blokady mechanizmu najazdu, następnie otworzyć zawór powrotny oleju i pociągnąć najazd za łańcuch do pozycji w której zacznie opadać pod własnym ciężarem. Wszystkie czynności powód wykonywał prawidłowo do momentu poślizgnięcia się w trakcie ciągnięcia łańcucha zabezpieczającego najazd.
Na to, że powód mógł się poślizgnąć wskazuje zarówno analiza temperatury dobowej w dniu wypadku, którą biegły przeprowadził oraz informacja uzyskana od powoda, że na polecenie pracodawcy w dzień poprzedzający wypadek dokładnie umył naczepę. Zdaniem biegłego powód na skutek poślizgnięcia, a wcześniej uderzenia go w lewe ramię przez najazd nie zdarzył wyciągnąć nogi z jezdni przed stopą opadającego pojazdu. Ponadto szybkość opadania najazdu mogła przyspieszyć obecność powietrza w cylindrze hydraulicznym. W zachowaniu powoda biegły nie stwierdził żadnych nieprawidłowości.Co więcej według biegłego dobra sprawność fizyczna i refleks powoda zapobiegły zdarzeniu o jeszcze groźniejszych skutkach.
(d: opinia biegłego J. S. z dnia 16.06.2016 r. – k. 141-168, odpowiedź na zarzuty strony pozwanej – k. 186-187, ustne wyjaśnienia opinii biegłego – k. 199, 200-200v)
Do podobnych wniosków doszedł kolejny biegły – rzeczoznawca samochodowy inż. M. P., z którego opinii Sąd dopuścił dowód na wniosek strony pozwanej, która pomimo kilkakrotnych wyjaśnień składanych przez biegłego w odpowiedzi na jej zarzuty, nadal kwestionowała opinię biegłego J. S.. Zdaniem tego biegłego na podstawie analizy materiałów zgromadzonych w aktach oraz informacji zaciągniętych od nowego użytkownika naczepy można ocenić, że w dniu zdarzenia mechanizm podnoszenia i opuszczania naczepy był sprawny, a zachowanie powoda w tym dniu było prawidłowe. Chwilowe, nagłe opadanie wjazdu mogło być spowodowane przypowietrzeniem układu cylindra, co przy tego rodzaju mechanizmie podnoszenia cylindrów jednostronnego działania (gdzie nie były stosowane w tym czasie zamki hydrauliczne) mogło się zdarzyć. Częściowe zapowietrzenie układu hydraulicznego nie mogło spowodować całkowitego i nagłego opadnięcia wjazdu, które mogło być spowodowane jedynie nagłym pęknięciem węża lub rurki hydraulicznej, co spowodowałoby wyciek oleju. Do upadku powoda mogły się także przyczynić niedogodne warunki atmosferyczne, które wtedy panowały.
(d: opinia biegłego M. P. z dnia 15.02.2016 r. – k. 219-232, odpowiedź na zarzuty strony pozwanej – k. 262, ustne wyjaśnienia opinii biegłego – k.279-179 v).
Biegły z zakresu chirurgii ortopedycznej i traumatologii dr med. W. R. rozpoznał u powoda stan po przebytym złamaniu otwartym kości podudzia lewego i dwukrotnym leczeniu operacyjnym oraz stan po artrodezie stawu międzypaliczkowego palucha lewego i przecięciu zginacza palucha długiego z powodu młotkowego ustawienia palucha oraz palec młotkowy stopy lewej. Biegły ten stwierdził u powoda 15% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu i 8% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Biegły stwierdził też, że przed wypadkiem powód był całkowicie zdrowy oraz, że wszystkie faktury, które powód złożył do akt pozostają w związku z leczeniem następstw doznanego urazu.
(d: opinia biegłego dr. med. W. R. z dna 22.02.2016 r. - k.214-215 i opinia uzupełniająca złożona w odpowiedzi na zarzuty strony pozwanej- k. 259)
Po zdarzeniu powód był hospitalizowany w Szpitalu (...) w M. gdzie przebywał od 6 lutego 2014 r. do 14 lutego 2014. W tym czasie został poddany operacji zespolenia kości. Ponieważ w kwietniu 2014 r. pojawiły się komplikacje w postaci zapalenia okolic blizny pooperacyjnej powód w okresie od 2 kwietnia 2014 r. do 8 kwietnia 2014 r. przebywał w Szpitalu w B., Po wyjściu ze Szpitala w M. powód był leczony w Poradni Chirurgicznej w B., do której jeździł na opatrunki. Ponadto powód miał zabiegi rehabilitacyjne w R., odbył 18 takich zabiegów. Rodzice powoda i jego siostra odwiedzali go podczas pobytu w szpitalu w M., w sumie byli cztery razy z tym, ze jeden przejazd był poświęcony na odbiór powoda ze szpitala.
Ponadto powód ponosił wydatki na dojazdy do Poradni Chirurgicznej przy szpitalu w B., które sprowadziły się do zakupu benzyny. Korzystał z pomocy rodziny i kolegów, którzy kierowali jego samochodem. Na rehabilitacje do R. woził powoda sąsiad, czasem ojciec. Powód płacił sąsiadowi za to 20,00 zł. Po wypadku powód przez okres pół roku miesięcy przebywał na zasiłku chorobowym, a następnie na zasiłku rehabilitacyjnym. Z historii choroby przedłożonej przez powoda z Poradni (...) Urazowo- Ortopedycznej w B. w dniu 22.04.2015 r. wynika, że do czasu jej złożenia od dnia 17 lutego 2015 r. powód był 31 razy w tej poradni.
(d: karty informacyjne z leczenia szpitalnego: ze Szpitala w M. – k. 52, ze Szpitala w B. – k. 58 i 62, historia choroby z Poradni (...) Urazowo – Ortopedycznej w B. – k. 111-128,kopia z książeczki zabiegów rehabilitacyjnych z Oddziału w R. - k. 28, kopia zwolnienia L4- k. 15, zeznania świadków: Z. W. – k. 96-96v, Ł. W. – k. 96v-97, A. W. - k. 96-96v, zeznania powoda- k. 97-97v).
W związku z koniecznością leczenia powód nabywał w aptekach środki przeciwbólowe, przeciwzapalne, przeciwzakrzepowe, przeciwobrzękowe oraz materiały opatrunkowe. Faktury, które dołączył do pozwu opiewają na łączną kwotę 307,29 zł i dotyczą okresu od lipca 2014 do września 2014. (d: faktury z aptek – k. 21-27)
Naczepa (...) o nr rej (...), którą obsługiwał powód była na dzień wypadku ubezpieczona w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu w firmie (...).
(d: wniosek – Polisa NR: (...) - k.65-66)
Posiadacz naczepy S. S. (2) zgłosił szkodę u ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej posiadacza naczepy w dniu 2 lipca 2014 r. (d: potwierdzenie okoliczności przez uczestnika zdarzenia – k. 63-64)
W dniu 11 lipca 2014 r. strona pozwana wydała decyzję odmowną, którą po odwołaniu powoda podtrzymała w piśmie z dnia 12 września 2014 r. Twierdziła, że do szkody doszło nie bezpośrednio przy załadunku lecz w związku z planowanym załadunkiem zatem nie wchodzi w rachubę odpowiedzialność na zasadzie ryzyka.
(d: zalegająca w kopii akt szkodowych korespondencja stron tj. pismo powoda z 22.08.2014 r. stanowiące odwołanie od decyzji oraz odpowiedź strony pozwanej z dnia 12.09.2016 r. – k. 68-69).
Powyższych ustaleń faktycznych Sąd dokonał na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach i przywołanych w ustaleniach faktycznych, których prawdziwość nie była kwestionowana przez żadną ze stron i nie budziła zastrzeżeń Sądu. Podstawę ustaleń stanowiły także zeznania świadków: A. T., M. J. (2), A. W. (2), Ł. W. (2) i Z. W. (2). Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków jako zgodnym z dokumentami, wzajemnie się uzupełniającym i stanowczym. Sąd oparł swoje ustalenia także na zeznaniach powoda (na wniosek strony pozwanej Sąd pominął dowód z jej przesłuchania), które jako zgodne z pozostałymi dowodami, spontaniczne i stanowcze zasługiwały na wiarę.
Istotne znaczenie w sprawie miały opinie biegłych z zakresu spraw mechanicznych mgr. inż. J. S. i inż. M. P. oraz biegłego chirurga ortopedy. dr med. W. R.. Wszystkie opinie zostały sporządzone zgodnie z wymogami wiedzy fachowej i wszystkie zasługują na wiarę. Strona pozwana zgłaszała zarzuty do wszystkich tych opinii,jednak w ocenie Sadu nie były one uzasadnione. Konsekwencją tych zarzutów były opinie uzupełniające, a nawet ustne wyjaśnienia opinii przez biegłych. Co do opinii biegłego z zakresu chirurgii i ortopedii przede wszystkim należy podnieść, iż z uwagi na przedmiot tej sprawy (odszkodowanie za leczenie i to tylko w zakresie zakupu leków i kosztów dojazdu na leczenie) istotny dla sprawy był fragment opinii w którym biegły wypowiada się o związku leków zakupionych przez powoda z leczeniem urazu po wypadku z dnia 6 lutego 2016 r. Pozostałe okoliczności, które były przedmiotem wniosku dowodowego, a potem zarzutów strony pozwanej tj. stopnia trwałego i długotrwałego uszczerbku na zdrowiu powoda nie mają bezpośredniego znaczenia dla tej sprawy.
Z kolei przedmiotem opinii biegłych z zakresu maszyn i urządzeń miała być ocena prawidłowości zachowania się powoda przy obsługiwaniu najazdu naczepy oraz ocena sprawności mechanizmu podnoszenia i opuszczania mechanizmu naczepy. Obaj biegli doszli do podobnych wniosków. Według każdego z nich mechanizm opuszczania i podnoszenia najazdu w naczepie w dniu zdarzenia był sprawny, a powód zachowywał się właściwie, przebywał w chwili opuszczania najazdu we właściwym miejscu i postępował prawidłowo zarówno przy odbezpieczaniu stóp najazdu jak i we właściwym, a nawet najlepszym z możliwych do wyboru miejsc zaparkował pojazd.
Sąd rozważył co następuje
Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela - § 4.
W niniejszej sprawie została zawarta umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu (dotycząca naczepy (...)), która to odpowiedzialność została określona w przepisie art. 436 §1 k.c. zgodnie z którym odpowiedzialność przewidzianą w artykule poprzedzającym (tj. odpowiedzialność na zasadzie ryzyka) ponosi również samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sil przyrody. Zgodnie z art.34ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.jedn. Dz. U. 2013, poz.392) (która nakłada na posiadacza pojazdu mechanicznego obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia OC) z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani na podstawie przepisów prawa cywilnego do odszkodowania za szkodę wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia, bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.
Zgodnie z art. 2 tej ustawy w zw. z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. 2012 poz. 113 ze zm.) pojazdem mechanicznym jest m. in przyczepa (naczepa zgodnie z pkt. 52 tego art. to przyczepa, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd). Według art.34 ust. 2 pkt 2) za szkodę powstałą w związku z ruchem pojazdu mechanicznego uważa się również szkodę powstała podczas i w związku z bezpośrednim załadowywaniem lub rozładowywaniem pojazdu mechanicznego.
Powód domagał się naprawienia szkody wyrządzonej ruchem naczepy (przyczepy) jako pojazdu mechanicznego, a nie ruchem zespołu pojazdów o której to szkodzie mowa w art.37ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. Ten przepis mówi wprost o szkodzie spowodowanej przyczepą, która jest złączona z pojazdem silnikowym albo odłączyła się od pojazdu silnikowego. Wtedy szkoda jest pokrywana z OC posiadacza pojazdu ciągnącego.Z kolei ubezpieczeniem OC posiadacza przyczepy są objęte szkody spowodowane przyczepą, która nie jest złączona z pojazdem silnikowym ciągnącym, albo odłączyła się od pojazdu silnikowego i przestała się już toczyć (art. 37 ust.2).
W umowa ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu dotyczącej naczepy, która doprowadziła do uszkodzenia ciała powoda, naczepa została ubezpieczona jako pojazd: „rodzaj: naczepa o poj. silnika „0” z silnikiem benzynowym”.
Powód twierdził,że z uwagi na to, że podstawę roszczenia stanowi przepis art. 34 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r, o ubezpieczeniach obowiązkowych (a nie art. 37 ust1 tej ustawy), bo naczepa (...) ma samodzielny mechanizm opuszczania najazdu a silnik ciągnika siodłowego był wyłączony.
W ocenie Sądu do odpowiedzialności ubezpieczyciela za uszkodzenie ciała powoda powinien zostać zastosowany przepis art. 34 ust 2 ustawy dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych w zw. zart.436 k.c. jednak nie tylko z tego powodu o którym pisze powód tj. posiadania samodzielnego mechanizmu podnoszenia i opuszczania.Wprawdzie w momencie zdarzenia naczepa była złączona z pojazdem silnikowym jednak bez wątpienia jest ona zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami pojazdem mechanicznym, który w chwili zdarzenia funkcjonował de facto oddzielnie od ciągnika siodłowego V.. Bez wątpienia do zdarzenia doszło w chwili postoju ciągnika siodłowego i złączonej z nim naczepy, jednak postój ten był miał miejsce jedynie w celu załadowania pojazdu i wszelkie ustalenia pokazują, że bezpośrednio przed zdarzeniem i w jego trakcie powód podejmował czynności stricte związane z załadunkiem, bo koparka, która miała zostać załadowana miała włączony silnik i jej kierowca przemieszczał się z sąsiedniej posesji na drogę gdzie stała naczepa.
W ocenie Sądu naczepa nie może z uwagi na swój charakter (konieczność oparcia się na innym pojeździe) być traktowana z punktu widzenia przepisów ubezpieczeniowych identycznie jak przyczepa. Naczepa nie może bowiem poruszać się bez pojazdu ciągnącego ani też nie może się toczyć po odłączeniu od niego. Wobec takich założeń naczepa musi być traktowana w niniejszej sprawie jako pojazd mechaniczny z art.34 ust 1, a nie jako przyczepa z zespołu pojazdów z art.37. Wracając do kwestii ruchu. Szkoda wywołująca odpowiedzialność z tytułu ryzyka musi być wyrządzona przez ruch mechanicznego środka komunikacji.
Sąd w niniejszym skaldzie opowiada się za szerszym ujęciem pojęcia ruchu zgodnie z którym ruch pojazdu obejmuje nie tylko poruszanie się po drodze, ale także czas wsiadania, wysiadania, postoju na drodze. Należy zgodzić się ze stanowiskiem, że pojazd mechaniczny, który stoi z unieruchomionym silnikiem pozostaje w ruchu w rozumieniu art.436§1 k.c. wówczas, gdy pozostaje źródłem wzmożonego niebezpieczeństwa, czyli stwarza zagrożenie dla pozostałych uczestników ruchu drogowego. W ocenie Sądu zasadnym jest także przyjęcie, że pojazd mechaniczny pozostaje w ruchu, gdy szkoda powstała w czasie jego załadunku i rozładunku, zwłaszcza jeśli czynności te odbywają się w bezpośrednim sąsiedztwie jezdni(tak było w niniejszej sprawie). Wtedy należy przyjąć, że pojazd jest w ruchu, bo powstaje zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego(por. K. Ludwichowska, odpowiedzialność cywilna i ubezpieczeniowa za wypadki samochodowe, Toruń 2008, s. 140).
W ocenie Sądu zachodzą zatem przesłanki do przyjęcia po stronie pozwanej, jako ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, odpowiedzialności za szkodę w postaci uszkodzenia ciała wyrządzoną powodowi przez naczepę (...) nr rej. (...) w dniu 6 lutego 2014 r.
Z tytułu tej szkody powód domagał się jedynie kwoty 1617,29 zł z tytułu wydatków poniesionych na leki i środki opatrunkowe i dojazdów na zabiegi.Na kwotę tą złożyło się 307,29 zł za leki i środki opatrunkowe, 640,00 zł z tytułu dojazdu rodziny powoda do Szpitala (...) i 400,00 zł. z tytułu dojazdu powoda do B. i do R.. W ocenie Sądu kwoty te zostały udowodnione, tj.: należność za leki fakturami dołączonymi do pozwu i opinią biegłego chirurga ortopedy, który uznał te środki za uzasadnione dla leczenia powoda; należność za dojazdy co do ich ilości została udowodniona zeznaniami świadków i powoda (co do dojazdu do M.),zaś co do dojazdu do R. i B. nie tylko zeznaniami powoda ale także historią choroby w Poradni Urazowo-Ortopedycznej w B. i wyciągiem z książki zabiegów z placówki w R.. Kwota dochodzona z tego tytułu przez powoda jest nawet mniejsza niż ta, która wynika z rozliczenia na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25.marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów nie będących własnością pracodawcy(Dz.U. 2002, nr27,poz.271 ze zm.) zgodnie z którym koszt przejazdu samochodu osobowego to 0,8353 zł za 1 km.
Jak Sąd ustalił (na podstawie google maps) najkrótsza odległość z W. do M. to 125 km w jedna stronę; w dwie daje to 250 km razy cztery razy to 1000 km, pomnożone przez 0,8358 zł daje 835,80 zł. Z kolei odległość z W. do B. to 17 km, w obie strony 34 km; pomnożone przez 0,8358 zł daje 28,00 zł– razy 20 dojazdów (tyle powód w pozwie chciał)daje 569,00 zł. Odległość z W. do R. to 12 km. W obie strony 24 razy 0, (...) daje 20,00 zł, razy 18 przejazdów to 360,00 zł. Razem za dojazdy wychodzi (...),80. Powód chciał 640,00zl za dojazdy do M., 400,00z l za dojazd do B. i 270,00 zł za dojazdy do R..
Zatem kwota dochodzona przez powoda została co do swojej wysokości udowodniona.
Co do odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia należy w całości odrzucić argumentacje strony pozwanej, iż należą się one od daty prawomocności wyroku. Argumenty orzeczenia Sadu Najwyższego, które strona pozwana przytoczyła na uzasadnienie odnoszą się do spraw związanych z dochodzeniem zadośćuczynienie a nie odszkodowania. Istotnie odnośnie zadośćuczynienia orzeczenie sądu ma charakter prawnie kształtujący i można rozważać zasądzenie odsetek od daty wyroku, natomiast w przypadku szkody odpowiadającej poniesionym już kosztom leczenia argumenty te nie mają uzasadnienia. Przecież wysokość tej szkody jest znana od dawna, jej wysokość wynika z dokumentów i na pewno orzeczenie sądu nie ma charakteru prawnie kształtującego. W takiej sytuacji strona pozwana jako ubezpieczyciel pozostaje w zwłoce z chwilą upływu terminów wynikających z przytoczonych wyżej przepisów, czyli w niniejszej sprawie od dnia następnego po dacie wydania decyzji odmownej.
Podstawę zasądzenia odsetek za opóźnienie stanowi przepis art. 481 §1 k.c.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98§1 k.p.c. Skoro strona pozwana przegrała sprawę jest obowiązana zwrócić powodowi w całości poniesione przez niego koszty procesu. Na koszty te złożyły się z uwagi na to, ze powód był zwolniony od kosztów sadowych jedynie: taryfowe wynagrodzenie pełnomocnika powoda według „starej taryfy” to 600,00 zł plus opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17,00 zł oraz pozostałe koszty według spisu z k.277 związane ze stawiennictwem pełnomocnika powoda na rozprawy (518,20 zł)- razem 1135,20 zł. Na podstawie art. 113 ust.1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 97§1 k.p.c. Sąd nakazał ściągnięcie od strony pozwanej opłaty od pozwu w kwocie 82,00zl i wydatków na biegłych i świadków w łącznej brakującej kwocie 454,30 zł.
SSR Wanda Zaleśna - Dziedzic