Uzasadnienie
W pozwie z dnia 13 marca 2017r. (...) zażądał od J. N. (1) zapłaty kwoty 656,34 złotych z odsetkami i kosztami procesu.
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zaprzeczył, aby brał jakikolwiek kredyt.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 27 września 2013r. (...) Bank (...) S.A. (zwany dalej zbywcą wierzytelności) zawarł z (...) (zwanym dalej Funduszem) umowę przelewu wierzytelności, na mocy którego bank przelał na Fundusz pewną grupę wierzytelności, których wykaz miał być zgodnie z umową sporządzony w formie elektronicznej.
Na załączonym do odpisu umowy wyciągu widnieje nazwisko J. N. (1) oraz to, że obciąża go zadłużenie względem zbywcy na kwotę 1.463,68 złotych.
W dniu 10 marca 2017r. Fundusz wystawił wyciąg ze swoich ksiąg rachunkowych, z których wynika, że pozwany posiada zadłużenie wobec Funduszu w wysokości 656,34 złotych.
(dowód: odpis umowy przelewu z załącznikiem k. 9-13, wyciąg ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego k. 8)
Oceniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie sąd uznał za nieudowodnione następujące okoliczności, na które powód powołuje się w pozwie:
- 1. zawarcie umowy pożyczki z (...) Bankiem (...) S.A., 2. ewentualna wysokość zaległej należności – gdyby przyjąć, że umowę w istocie zawarto.
Na marginesie rozważań zauważyć wypada, że niczego nie dowodzi w sprawie niniejszej wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu inwestycyjnego k. 8. Kwestia ta omówiona zostanie szerzej w dalszej części wywodu.
Sąd zważył co następuje
W ocenie sądu powództwo nie znajduje uzasadnionych podstaw.
Żądanie pozwu oparte jest o brzmienie art. 409 §1 k.c., w myśl którego może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. W przedmiotowej sprawie nie udowodniono faktu zawarcia umowy, z której wynikać miałaby wierzytelność objęta pozwem. Nie załączono chociażby jej kopii. Nie wiadomo zatem, jaka była pierwotna wysokość zadłużenia, ile spłacono, ani jak rozliczono ewentualne spłaty, o ile w ogóle kiedykolwiek zawarto taką umowę.
Zwrócić należy jeszcze uwagę na fakt, że powód złożył wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu inwestycyjnego (k. 8). Wystawianie takich wyciągów uregulowano w art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004r. o funduszach inwestycyjnych i o zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 1896). W myśl art. 194 ust. 1 tej ustawy księgi rachunkowe funduszu sekurytyzacyjnego, wyciągi z tych ksiąg podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych funduszu i opatrzone pieczęcią towarzystwa zarządzającego funduszem sekurytyzacyjnym oraz wszelkie wystawione w ten sposób oświadczenia zawierające zobowiązania, zwolnienie z zobowiązań, zrzeczenie się praw lub pokwitowanie odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych oraz stanowią podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych i rejestrach publicznych. Zgodnie z art. 194 ust. 2 moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa w ust. 1, nie obowiązuje w odniesieniu do dokumentów wymienionych w tym przepisie w postępowaniu cywilnym.
Tak więc, na podstawie powołanego przepisu, dokument załączony do akt na k. 8 nie stanowi kwalifikowanego dowodu w sprawie. Traktowany może być jedynie jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie.
Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne. W przedmiotowej sprawie powód nie wykazał okoliczności, z których wywodzi swoje prawa.
Z powyższych względów i na podstawie powołanych przepisów powództwo oddalono.