Uzasadnienie
W pozwie, nadanym w dniu 10 listopada 2016 roku, M. W., działając jako przedstawicielka ustawowa małoletniego N. K., wniosła o zasądzenie od pozwanego K. K. na rzecz małoletniego N. K. alimentów w kwotach po 1.000 zł miesięcznie, płatnych do jej rąk do 10 dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w przypadku uchybienia w terminie płatności którejkolwiek z rat. Jednocześnie domagała się udzielenia zabezpieczenia w takiej samej wysokości.
W uzasadnieniu żądania wskazała, że małoletni N. K., który urodził się w dniu (...), jest jej i pozwanego synem. Przez dwa lata wychowywali dziecko wspólnie w związku konkubenckim, następnie rozstali się, od tego czasu nie mieszkają razem i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Podniosła, iż od momentu rozstania ojciec małoletniego w różnych kwotach łoży na utrzymanie syna, początkowo w kwocie po 280 złotych (65 EUR), a od sześciu miesięcy przed złożeniem pozwu o alimenty w kwocie po 400-430 złotych (80-100 EUR). Matka małoletniego podkreśliła, iż w maju 2015 roku wyjechała w celach zarobkowych do Holandii, pozostawiła dziecko w Polsce pod opieką członków rodziny, początkowo swojego ojca J. W., później pod opieką swojej siostry A. W.. W Holandii w miejscowości H. za pracę w firmie przetwarzającej owoce i warzywa otrzymuje wynagrodzenie w wysokości po 4.500 - 5.000 złotych (1.000-1.200 EUR), a w sezonie letnim w wysokości 6.000 złotych (1.500 EUR).
Z powyższych środków ponosi opłaty na wynajem pokoju w wysokości 1.075 złotych (250 EUR) miesięcznie, własne koszty utrzymania, koszty utrzymania syna i koszty utrzymania mieszkania, które pozostawiła w Polsce. Miesięczne koszty utrzymania dziecka w kraju określiła na kwotę około 2.000 złotych, na którą składały się: wyżywienie – około 500 złotych, odzież i obuwie – około 200 złotych, kosmetyki i środki czystości – 100 złotych, leki – 50 złotych, zabawki – 150 złotych, wynagrodzenie dla siostry za opiekę nad małoletnim – 800 złotych. Dodatkowo podała, że ponosi opłaty mieszkaniowe na mieszkanie socjalne pozostawione w Polsce w łącznej wysokości 330 złotych miesięcznie, w tym za: czynsz – 250 złotych, energię elektryczną – 50 złotych i gaz – 30 złotych. M. W. poinformowała, że pozwany nie utrzymuje żadnego kontaktu z nią i ich dzieckiem, nie interesuje się synem, nie przekazuje dziecku żadnych prezentów oraz nie kupuje odzieży.
Wskazała, że ojciec małoletniego ma dobrą sytuację bytową i materialną. Od 6 lat mieszka w Holandii, zamieszkuje tam razem ze swoją matką w mieszkaniu socjalnym, w związku z tym ponosi minimalne opłaty mieszkaniowe. Pracuje w ogrodnictwie przy kwiatach za wynagrodzeniem w wysokości 6.000 – 7.000 złotych. Posiada dobre wykształcenie, jest z zawodu sprzedawcą i dobrze zna język angielski. Poza małoletnim nie ma innych osób na utrzymaniu. Nadto w ostatnim czasie kupił samochód marki B. za kwotę 20.000 złotych. Z powyższego wynika, iż żyje na dobrym poziomie finansowym i taki standard życia powinien zapewnić też swojemu synowi.
Pełnomocnik powoda na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2017 roku doprecyzował żądanie i wniósł o zasądzenie od pozwanego alimentów w kwotach po 1.000 złotych miesięcznie, począwszy od dnia 14 listopada 2016 roku, płatnych do rąk matki małoletniego do dnia do 10 dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w przypadku uchybienia w terminie płatności którejkolwiek z rat.
Pozwany na rozprawie dnia 28 kwietnia 2017 roku wniósł o oddalenie powództwa w całości. Podkreślił, iż koszt utrzymania syna w Polsce wynosi jego zdaniem około 1.200 złotych miesięcznie, a w Holandii około 400 EUR miesięcznie.
Postanowieniem z dnia 12 maja 2017 roku wydanym w przedmiotowej sprawie, udzielono zabezpieczenia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie w ten sposób, że zobowiązano pozwanego K. K. do partycypowania w kosztach utrzymania małoletniego powoda N. K., urodzonego dnia (...) w E., w kwotach po 850 (osiemset pięćdziesiąt) złotych miesięcznie, poczynając od dnia 14 listopada 2016 roku, płatnych do dnia 10 każdego miesiąca do rąk matki małoletniego powoda M. W., wraz z ustawowymi odsetkami, w razie uchybienia w terminie płatności którejkolwiek z rat oraz oddalono wniosek w pozostałym zakresie.
Sąd ustalił, co następuje
Małoletni N. K. urodził się dnia (...) w E. ze związku nieformalnego M. W. i K. K.. Rodzice wychowywali wspólnie syna przez około 2 lata, po czym rozstali się i zamieszkali oddzielnie.
Ojciec małoletniego pracował w Polsce w latach 2007-2008 w R. w stolarni. Następnie wyjechał w celach zarobkowych do Holandii. Zamieszkał za granicą u swojej matki w mieszkaniu socjalnym.
Matka małoletniego w maju 2015 roku wyjechała do Holandii w celach zarobkowych i tam w trakcie wykonywania pracy zamieszkiwała w wynajmowanym pokoju. W kraju pozostawiła syna pod opieką rodziny, początkowo pod opieką swojego ojca J. W., a następnie pod opieką siostry A. W.. Pozostawiła w Polsce mieszkanie socjalne, w którym zamieszkała jej siostra A. W., która opiekowała się małoletnim powodem oraz A. W. w czasie pobytu w kraju.
M. W. do końca grudnia 2016 roku utrzymywała się z wynagrodzenia za pracę na stanowisku pracownika produkcji w firmie położonej w H. zajmującej się przetwórstwem owoców i warzyw w kwotach po 1.000 -1.200 EUR miesięcznie, a w sezonie letnim w kwotach po 1.500 EUR miesięcznie. Do końca grudnia 2016 roku za wynajem pokoju ponosiła opłaty w kwocie 250 EUR miesięcznie. Miesięczne utrzymanie małoletniego powoda przebywającego w Polsce opiewało na kwoty po około 2000 złotych, w tym na: wyżywienie – około 500 zł, odzież i obuwie – około 200 zł, kosmetyki i środki czystości – 100 zł, leki – 50 złotych miesięcznie, zabawki – 150 zł, wynagrodzenie dla siostry matki małoletniego opiekującej się dzieckiem – 800 zł (uprzednio w kwocie 400 złotych wynagrodzenie za opiekę nad małoletnim otrzymywał dziadek macierzysty).
Z przedstawionego przez M. W. wyciągu z jej konta bankowego w Polsce wynikało, iż z tytułu wpłat na utrzymanie syna i tytułem opłat w miesiącach od czerwca 2015 roku do sierpnia 2015 roku, od listopada 2015 roku do grudnia 2015 roku, od stycznia 2016 roku do maja 2015 roku, od lipca 2016 roku do sierpnia 2016 roku oraz w październiku 2016 roku przekazywała kwoty od 801,68 złotych (w miesiącu październiku 2016 roku) do 3.935,92 złotych (w miesiącu maju 2016 roku).
Od stycznia 2017 roku małoletni N. K. zamieszkał wraz z matką w Holandii.
Matka małoletniego od stycznia 2017 roku jest osobą bezrobotną. Otrzymuje zasiłek dla bezrobotnych w kwocie 1.180 EUR. Złożyła wniosek o przyznanie zasiłku rodzinnego. Pracuje okresowo. Od dnia 07 lipca 2017 roku będzie mogła ponownie podjąć pracę u dotychczasowego pracodawcy. Za wynajem pokoju w Holandii ponosi opłaty w kwocie 400 EUR miesięcznie (od stycznia 2017 roku właściciel mieszkania podwyższył opłatę za najem), z czego ½ tej opłaty w kwocie 200 EUR miesięcznie przypada na małoletniego.
Małoletni N. K. ma ukończone 4 lata (w dniu 09 sierpnia 2017 roku ukończy 5 lat). Uczy się języka angielskiego w szkole w Holandii od poniedziałku do piątku w godzinach od 08:30 do 14:15. Jest zdrowy, nie choruje na choroby przewlekłe. Na utrzymanie syna w Holandii jego matka wydatkuje kwoty po około 450 - 500 EUR miesięcznie, w tym na żywność, odzież i zabawki w kwocie 200 EUR miesięcznie, szkołę w kwocie 1,45 EUR (17,50 EUR rocznie) oraz ubezpieczenie syna w kwocie 108 EUR miesięcznie.
Z kolei pozwany w ciągu ostatnich 2 lat przez okres około 3 miesięcy w roku przebywał w Polsce. Nadal mieszka i pracuje okresowo w Holandii. Do grudnia 2016 roku pracował jako pracownik fizyczny przy produkcji roślin za wynagrodzeniem w kwocie po 1.300 -1.400 EUR miesięcznie. Z uwagi na konieczność opłacania przez pracodawcę wyższych danin publicznoprawnych, zwolnił się z pracy. Od tego czasu otrzymuje zasiłek dla bezrobotnych w kwocie około 988 EUR miesięcznie. Od połowy czerwca 2017 roku będzie mógł się ponownie zatrudnić u dotychczasowego pracodawcy.
Obecnie mieszka u znajomych i rodziny w Holandii oraz w Polsce, twierdzi, że partycypuje w opłatach mieszkaniowych w kwocie 400 EUR miesięcznie. Nadto ponosi wydatki na żywność w kwocie 300 EUR miesięcznie oraz na odzież w kwocie 200 EUR średnio miesięcznie. Jest właścicielem samochodu osobowego marki B., rok produkcji 1998, który nabył w 2016 roku za kwotę 2.000 EUR, którą posiadał z oszczędności.
K. K. poza małoletnim powodem nie posiada innych osób na utrzymaniu. Nie utrzymuje kontaktu z synem. Ostatni raz widział dziecko w 2016 roku przez kilka godzin. Pozwany od czerwca 2016 roku przekazuje regularnie na rachunek bankowy matki małoletniego na utrzymanie syna kwoty po 80-100 EUR miesięcznie, poprzednio od rozstania stron przekazywał kwoty po 280 zł (65 EUR). Poza tym w żaden inny sposób nie uczestniczy w życiu dziecka, nie kupuje jemu ubrań i prezentów, nie pamięta o ważnych wydarzeniach w życiu dziecka.
(dowód: informacje, częściowo spis kosztów utrzymania, odpis zupełnego aktu urodzenia, wyciągi z kont bankowych k. 2-4 i k. 7-22, zeznania przedstawicielki ustawowej małoletniego powoda M. W.: protokół z rozprawy z dnia 28 kwietnia 2017 roku, zapisany na płycie umieszczonej w kopercie na k. 309 w czasie: 00:04:27 – 00:14:42, 00:29:47 – 00:34:06, 00:35:56 – 00:37:38 protokół skrócony k. 306 - 308, częściowo zeznania pozwanego K. K.: protokół z rozprawy z dnia 28 kwietnia 2017 roku, zapisany na płycie umieszczonej w kopercie na k. 309 w czasie: 00:14:43 – 00:27:56, 00:34:07 – 00:35:55 protokół skrócony k. 306 - 308).
Sąd zważył, co następuje
Dokonując ustaleń faktycznych, Sąd oparł się na zebranych w sprawie dokumentach w postaci informacji, częściowo spisu kosztów utrzymania, odpisu zupełnego aktu urodzenia małoletniego powoda, wyciągów z kont bankowych, ich autentyczność nie budziła bowiem wątpliwości, nie była także w większości kwestionowana przez żadną ze stron. Zakwestionowane przez pozwanego wydatki na utrzymanie małoletniego powoda ponoszone zarówno w Polsce jak i na terenie Holandii, nie zostały uznane w większości za usprawiedliwione, gdyż były one uzasadnione potrzebami dziecka jak i możliwościami zarobkowymi jego rodziców, w zakresie zaspokajania potrzeb dziecka.
Natomiast wydatki związane z kosztami utrzymania mieszkania matki w Polsce – zostały uznane w części za zawyżone, gdyż siostra M. W. winna ponosić koszty związane z jej utrzymaniem. Sąd przyznał również zeznaniom przedstawicielki ustawowej małoletniego powoda M. W. i częściowo zeznaniom pozwanego K. K. walor wiarygodności z uwagi na ich spójność, logikę i zbieżność z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Nie uznano za wiarygodnych w całości zeznań pozwanego odnośnie kwoty wydatków ponoszonych przez niego na opłaty mieszkaniowe z uwagi na sprzeczność z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie oraz zasadami doświadczenia życiowego. Matka małoletniego za wynajem pokoju dla siebie w Holandii ponosiła opłaty po 250 EUR miesięcznie (obecnie mieszkając razem z synem w tym samym mieszkaniu uiszcza za wynajem pokoju kwoty po 400 EUR miesięcznie), zatem takie ceny za wynajem są zwyczajowo płacone w Holandii.
Wskazywane przez pozwanego opłaty za mieszkanie u rodziny (matki lub siostry pozwanego), bądź znajomych w Holandii i w Polsce w kwocie po 400 EUR miesięcznie w związku z tym były zawyżone, tym bardziej, iż z zeznań M. W. wynika, że matka pozwanego informowała ją, iż pozwany partycypuje w opłatach mieszkaniowych na rzecz swojej matki w kwotach odpowiadających jego możliwościom finansowym. Nadto należy zauważyć, że w toku przedmiotowej sprawy nie powiodła się próba doręczenia pozwanemu korespondencji, przedstawicielka ustawowa małoletniego powoda wskazywała, że w dniu rozprawy 15 lutego 2017 roku pozwany przebywał na terenie Polski. Pozwany sam przyznał, że zamieszkuje w Polsce przez okres średnio 3 miesięczny w ciągu roku – zatem wówczas koszty wynajmu pokoju z pewnością nie pozostają na takim poziomie jak w Holandii (wyższym).
Obowiązek alimentacyjny na rzecz małoletniego N. K. opisywany jest przez artykuły 133 k.r.o i 135 k.r.o. Zgodnie z art. 133 § 1 k.r.o. rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie. Zakres obowiązku alimentacyjnego zależy z jednej strony od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, z drugiej zaś - od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego (art. 135 § 1 k.r.o.). Zakres potrzeb dziecka, które powinny być przez rodziców zaspokojone, wyznacza zaś treść art. 96 k.r.o., według którego rodzice obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotować je należycie - odpowiednio do jego uzdolnień - do pracy dla dobra społeczeństwa. Stosownie do tej dyrektywy rodzice w zależności od swych możliwości są obowiązani zapewnić dziecku środki do zaspokojenia zarówno jego potrzeb fizycznych (wyżywienia, mieszkania, odzieży, higieny osobistej, leczenia w razie choroby), jak i duchowych (kulturalnych), także środki wychowania (kształcenia ogólnego, zawodowego) według zdolności, dostarczania rozrywek i wypoczynku.
Przy ocenie, które z potrzeb uprawnionego powinny być uznane za potrzeby usprawiedliwione, należy z jednej strony brać pod uwagę możliwości zobowiązanego, z drugiej zaś zakres i rodzaj potrzeb. Przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego przewidują także formę wykonania obowiązku alimentacyjnego, w całości lub w części w postaci osobistych starań o utrzymanie i wychowanie dziecka (art. 135 § 2 k.r.o.).
Należy przy tym stwierdzić, iż pojęcie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz pojęcie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego, pozostają we wzajemnej zależności i obie te przesłanki wzajemnie na siebie rzutują, w szczególności przy ustalaniu wysokości alimentów przez Sąd. Przez usprawiedliwione potrzeby uprawnionego rozumieć należy potrzeby, których zaspokojenie zapewni mu – odpowiednio do jego wieku i uzdolnień – prawidłowy rozwój fizyczny i duchowy – o czym wspomniano wyżej. Możliwości zarobkowe zobowiązanego nie mogą być zawsze utożsamiane z faktycznie osiąganymi zarobkami. W przypadkach uzasadnionych obejmują one także wysokość zarobków, które zobowiązany jest w stanie uzyskać, lecz nie osiąga ich z przyczyn niezasługujących na usprawiedliwienie. Chodzi tu o przypadki, w których osoba zobowiązana nie wykonuje wyuczonego i dobrze wynagradzanego zawodu, pracuje w niepełnym wymiarze godzin bądź też pracuje dorywczo.
Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, wypada podnieść, że wysokość alimentów ustalonych przez rodziców małoletniego powoda podczas rozstania (280 zł, ostatnio po 80-100 EUR), które pozwany miał przekazywać na ręce matki dziecka, była zbyt niska, biorąc pod uwagę potrzeby małoletniego powoda oraz możliwości zarobkowe pozwanego.Wypada podnieść, że same koszty związane z opłacaniem w Polsce opiekunki dla małoletniego – siostry matki małoletniego w wysokości 800 złotych miesięcznie, stanowiły znaczącą pozycję w wydatkach na dziecko. Do tego wypada doliczyć wydatki na wyżywienie dziecka, zakup niezbędnej odzieży i obuwia, które zostały przedstawione w toku sprawy i w całości uznane za odpowiadające potrzebom dziecka (pozwany określał je na kwoty po 1200 złotych miesięcznie). Od stycznia 2017 roku sytuacja zmieniła się o tyle, że obecnie małoletni powód wraz z matką zamieszkują w Holandii, co wiąże się z wyższymi wydatkami na utrzymanie powoda, przy ustaniu wydatków na nianię dla dziecka.
Obecnie same koszty związane z zamieszkiwaniem w jednym pokoju małoletniego powoda wraz z matką zamykają się kwotą po 400 euro miesięcznie. Do tego należy uwzględnić wydatki na wyżywienie, odzież, zabawki, leczenie, ubezpieczenie. Należy wskazać, że przedstawione przez M. W. wydatki na utrzymanie małoletniego syna na terenie Holandii w łącznej wysokości po około 650 EUR zostały uznane za zbyt wysokie, biorąc pod uwagę sytuację stron, należało je ocenić na poziomie około 450 – 500 euro miesięcznie, które odpowiadały realnym potrzebom małoletniego powoda.
Również podkreślić wypada, że przedstawicielka ustawowa małoletniego powoda obecnie otrzymuje zasiłek dla bezrobotnych w kwocie 1.180 EUR. Pracę będzie mogła podjąć od 07 lipca 2017 roku, co wiąże się z niższymi daninami publicznoprawnymi opłacanymi przez jej pracodawcę.
Natomiast pozwany, od czasu rozstania stron w 2014 roku, zaniechał regularnego kontaktu z dzieckiem, wspierania finansowego matki w zaspokajaniu potrzeb syna (poza kwotami początkowo po 280 złotych, obecnie po 80-100 EUR), w związku z czym jego obowiązek alimentacyjny nie był w wystarczającym stopniu wypełniany. W ocenie Sądu, pozwany posiada możliwości łożenia na utrzymanie syna kwoty po 850 złotych miesięcznie, bowiem okresowo pracuje, jego obecne dochody (zasiłek dla bezrobotnych w Holandii) oscylują w kwotach po około 988 EUR. Nadto od czerwca 2017 roku ma możliwość ponownie się zatrudnić u dotychczasowego pracodawcy w Holandii za wynagrodzeniem co najmniej dotychczasowym po 1.300-1.400 EUR miesięcznie. W tym miejscu wypada zauważyć, że przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wskazują na konieczność ustalania możliwości zarobkowych osób zobowiązanych do alimentacji a nie ich rzeczywistych dochodów.
Pozwany ma możliwość ciągłego podejmowania zatrudnienia na terenie Holandii, w której pracuje od kilku lat, zaś jego decyzja o rezygnacji z zatrudnienia nie może odbywać się kosztem małoletniego powoda.
Pozwany wskazywał, że na opłaty związane z mieszkaniem u rodziny i znajomych (o czym wspomniano wyżej) wydatkuje kwoty po 400 euro miesięcznie, na wyżywienie 300 euro miesięcznie, zaś na odzież – 100 – 300 euro miesięcznie. Zgodnie z treścią uchwały Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1976 roku (sygn. akt III CZP 46/75, opublikowanej w OSNCP z 1976 roku Nr 9, poz.184), którą Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela, rodzice w żadnym razie nie mogą uchylić się od obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie może utrzymać się samodzielnie tylko na tej podstawie, że wykonywanie obowiązku alimentacyjnego stanowiłoby dla nich nadmierny ciężar. Rodzice muszą więc podzielić się z dzieckiem nawet najmniejszymi dochodami. Pozwany, poza powodem, nie posiada innych osób na utrzymaniu, powinien w większym zakresie finansowym niż matka dziecka przyczyniać się do jego utrzymania. Godzi się podkreślić, iż dochody pozwanego są regularne (zasiłek dla bezrobotnych w Holandii), okresowo i od wielu lat pracuje w Holandii, zaś dochody matki powoda, która wykonuje prace okresowe są na zbliżonym do pozwanego poziomie (obecnie czasowo jak pozwany jest osobą bezrobotną na zasiłku - musi ona sprawować pieczę nad małoletnim synem w zasadzie w ciągu całego roku i w ten sposób wypełnia także swój obowiązek alimentacyjny wobec syna) – stąd obowiązek alimentacyjny ojca winien być uwzględniony w większym procentowo udziale niż matki.
Ponieważ stopa życiowa dziecka nie może być niższa od stopy życiowej jego rodziców a pozwany posiada wyższe możliwości zarobkowe niż matka (zna dobrze język angielski, posiada wyuczony zawód, nie sprawuje opieki nad dzieckiem co wiąże się z poświęconym czasem na ten cel), dlatego w większym zakresie powinien przyczyniać się do utrzymania syna. Podkreślić wypada, że pozwany posiadał oszczędności, z których w 2016 roku dokonał zakupu samochodu marki B. (na polskich numerach rejestracyjnych), zeznając, że więcej pracował niż zwykle, nadto nie uczestniczy w życiu syna, nie wspiera matki dziecka w jego wychowaniu.
Mając powyższe okoliczności na względzie, Sąd doszedł do przekonania, iż kwota zasądzonych alimentów w wysokości 850 złotych, co w przeliczeniu na walutę obcą stanowi około 206 EUR (wg tabeli kursów średnich walut obcych NBP z dnia 28.04.2017 r. nr (...))- przy ustaleniu możliwości zarobkowych i majątkowych pozwanego oraz usprawiedliwionych potrzeb powoda (bowiem znajduje się w okresie intensywnego rozwoju psychofizycznego) - jest usprawiedliwione okolicznościami sprawy. Sąd uznał, iż kwota ta nie jest wygórowana i pozwany powinien partycypować w tym zakresie w jego utrzymaniu.
Nadto należy podkreślić, iż zasądzenie alimentów we wskazanej wyżej kwocie i tak nie zaspokaja wszystkich usprawiedliwionych potrzeb powoda, które musi mieć zaspokojone. W pozostałym zakresie potrzeby te nadal będzie zaspokajała jego matka, która pomimo obecnie braku stałego zatrudnienia (pracuje okresowo) winna alimentować syna, także poprzez osobiste starania o utrzymanie i wychowanie dziecka, dlatego powództwo w tej części zostało oddalone.
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, kierując się powyższymi przesłankami, Sąd na podstawie przepisów art. 133 § 1 k.r.o. i art. 135 § 1 i 2 k.r.o. zasądził od pozwanego K. K. na rzecz małoletniego powoda N. K., alimenty w kwotach po 850 złotych miesięcznie, poczynając od dnia 14 listopada 2016 roku, płatne do dnia 10-go każdego miesiąca do rąk matki małoletniego powoda M. W., wraz z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia w terminie płatności którejkolwiek z rat i orzekł jak w punkcie I wyroku, w pozostałym zakresie oddalił zaś powództwo (punkt II wyroku).
Na podstawie art. 98 k.p.c. oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (opublikowanego w Dz.U. z 2015 roku pod poz. 1804 z późn. zm), Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.060 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, na które to koszty składało się wynagrodzenie pełnomocnika powoda (radcy prawnego) w takim zakresie w jakim pozwany przegrał proces – w 85 % (punkt III wyroku).
O kosztach sądowych rozstrzygnięto w punkcie IV wyroku w oparciu o przepisy art.13 i art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (opublikowanej w Dz. U. z 2016 roku pod poz. 623) oraz art. 108 § 1 k.p.c. i art. 98 § 1 k.p.c., biorąc pod uwagę sytuację materialną pozwanego – nakazując ich ściągnięcie od niego na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Elblągu) w kwocie 2.662,83 złotych, na którą składają się: opłata stosunkowa wynosząca 5% wartości przedmiotu sporu obliczona stosunkowo w takim zakresie w jakim pozwany przegrał proces w wysokości 510 złotych, opłata kancelaryjna za klauzulę wykonalności w kwocie 6 złotych oraz koszty wynagrodzeń biegłych tłumaczy przysięgłych w wysokości 2.146,83 złotych w takim zakresie w jakim pozwany przegrał proces (w 85 %).
Na mocy przepisu art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c., wyrokowi w części zasądzającej roszczenie tj. w punkcie I, nadano rygor natychmiastowej wykonalności (punkt V rozstrzygnięcia).