Uzasadnienie
Stan faktyczny
Lokal mieszkalny numer (...) położony w G. przy ul. (...) znajduje się w zasobach (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w G..
Okoliczność bezsporna
Lokal ten był przedmiotem umowy najmu zawartej w dniu 15 lutego 2010 r. z A. O. (1) (działającą przez pełnomocnika J. L.) na czas nieoznaczony. Zgodnie z umową uprawnionym do korzystania z lokalu był także syn pozwanej – T. O.. Czynsz najmu miał wynosić 528,88 zł miesięcznie.
Dowód: umowa najmu, k. 13-19
Pismem z dnia 9 maja 2018 r. najemczyni – A. O. została wezwana do uregulowania zaległości obejmującej zaległy czynsz najmu w wysokości 4.744,49 zł oraz należności ubocznych w terminie 7 dni pod rygorem wypowiedzenia umowy najmu.
Dowód: pismo, k. 21
Pismem z dnia 26 czerwca 2018 r. wynajmujący wypowiedział umowę najmu ze skutkiem na 31 lipca 2018 r.
Dowód: wypowiedzenie, k. 24
A. O. (1) jest objęta pomocą Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G., aktualnie otrzymuje pomoc w formie specjalistycznych usług opiekuńczych w wymiarze 3 godzin dziennych w dni robocze.
Dowód: informacja MOPS, k. 39
T. O. jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. Pełnomocnik pozwanej w piśmie z dnia 26 lutego 2018 r. informował powodową Spółdzielnię, że A. O. jest ciężko chora na stwardnienie rozsiane.
Dowód: informacja PUP, k. 42
Ocena dowodów
Ustalenia w przedmiocie stanu prawnego lokalu zostały dokonane na podstawie dołączonych do pozwu dokumentów prywatnych.
Ustalenia w przedmiocie przesłanek przyznania prawa do lokalu socjalnego ustalono na podstawie informacji o statusie bezrobotnego (pozwanych). W przypadku pozwanej – połączenie informacji o świadczeniu jej przez pomoc społeczną usług opiekuńczych z informacją jej pełnomocnika, że choruje na stwardnienie rozsiane wskazuje, że znajduje się ona w szczególnie złej sytuacji osobistej.
Pozwani bez usprawiedliwienia nie stawili się na przesłuchanie, więc dowód z ich przesłuchania pominięto w trybie art. 302 § 1 zdanie drugie k.p.c.
Kwalifikacja prawna
Umowa najmu została skutecznie wypowiedziana (w trybie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego) i wg stanu na dzień zamknięcia rozprawy pozwani zajmują przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. W wezwaniu do uregulowania zaległości wskazano zbyt krótki termin (7 dni zamiast miesięcznego), lecz do wypowiedzenia doszło już po upływie ponad miesiąca, co sanuje tę wadę.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w punkcie I. sentencji na mocy art. 222 § 1 k.c.
W przypadku pozwanego zachodzi obligatoryjna przesłanka przyznania prawa do lokalu socjalnego wymieniona w art. 14 ust. 4 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów […], albowiem posiada on status bezrobotnego.
Sytuacja życiowa i osobista pozwanej jest nawet wyraźnie cięższa, gdyż choruje ona na poważne schorzenie, jeżeli nawet nie powodujące obecnie stanu choroby obłożnej, to z pewnością znacznie upośledzającej codzienne funkcjonowanie (stwardnienie rozsiane) i z tych przyczyn pomoc społeczna jej świadczy od kilku lat specjalistyczne usługi opiekuńcze (vide k. 39). Sytuację osobistą pozwanej należy więc uznać za szczególną, zaś nie ma danych, aby dotychczasowy sposób korzystania z lokalu dyskwalifikował ją z kręgu osób uprawnionych do uzyskania ochrony w postaci prawa do lokalu socjalnego. Z tych przyczyn przyznano jej prawo do lokalu socjalnego na mocy przesłanki fakultatywnej – przewidzianej w art. 14 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów […] (punkt II. sentencji).
Należy wyjaśnić, że wyrokując stosowano ustawę o ochronie praw lokatorów […] w brzmieniu właściwym dla daty zawarcia umowy najmu, czyli przed nowelizacją, która weszła w życie 21 kwietnia 2019 r. (por. art. 23 pkt 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o zmianie ustawy o finansowym wsparciu tworzenia lokali socjalnych, mieszkań chronionych, noclegowni i domów dla bezdomnych, ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz niektórych innych ustaw).
Koszty
Z uwagi na omówione wyżej czynniki ewidentnie sugerujące złą sytuację majątkową obojga pozwanych – nie obciążono ich kosztami procesu na mocy art. 102 k.p.c. (punkt III. sentencji).
Na mocy art. 107 zdanie trzecie k.p.c. a contrario w punkcie IV. sentencji kosztami interwencji ubocznej obciążono Gminę M. G., gdyż nie przyczyniła się do wyjaśnienia niniejszej sprawy i nie uczestniczyła w rozprawie.