Uzasadnienie
punktu II. i III. wyroku z dnia 12 października 2015 r.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zakres niniejszego uzasadnienia obejmuje wyłącznie część oddalającą powództwo (i koszty procesu), co wprost wynika z art. 342 k.p.c.
Stan faktyczny
W punkcie II. sentencji prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Starogardzie Gdańskim z dnia 30 września 2014 r. nałożono na D. K. obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego (Z. L.) 18.000 zł. Podstawą tego rozstrzygnięcia było przypisanie oskarżonemu sprawstwa czynu z art. 286 § 1 k.k.
Dowód: wyrok, k. 13-13v
Z. L. wezwał D. K. do zapłaty 18.000 zł pismem z dnia 15 kwietnia 2012 r., doręczonym adresatowi w dniu 24 kwietnia 2012 r.
Dowód: pismo z zpo, k. 8-8v
Ocena dowodów
Podstawę ustaleń niezbędnych do orzeczenia jak w punkcie II. sentencji wyroku był prawomocny wyrok sądu karnego oraz wezwanie do zapłaty odszkodowania wraz z dowodem doręczenia (zwrotne poświadczenie odbioru).
Kwalifikacja prawna
Roszczenie odszkodowawcze z czynów niedozwolonych jest tzw. wierzytelnością bezterminową. Jej wymagalność jest więc uzależniona od wezwania (art. 455 k.c.).
Ponieważ więc wezwanie do zapłaty zostało doręczone dłużnikowi w dniu 24 kwietnia 2012 r., wymagalność roszczenia, a co za tym idzie – opóźnienie w jego zapłacie – nastąpiło dopiero z dniem 25 kwietnia 2012 r.
W tym stanie rzeczy powództwo w zakresie odsetek od kwoty głównej za okres 8 marca 2011 r. do 24 kwietnia 2012 r. podlegało oddaleniu na mocy art. 455 k.c. w zw. z art. 481 § 1 i § 2 k.c. – a contrario, o czym orzeczono w punkcie II. sentencji wyroku zaocznego.
Koszty procesu
W punkcie III. sentencji wyroku zaocznego kosztami procesu obciążono powoda na mocy art. 100 k.p.c., albowiem pozwany uległ w niniejszym procesie jedynie co do bardzo nieznacznej części. Ostatecznie bowiem powód wygrał proces w marginalnym zakresie, tj. tylko co do części odsetek od kwoty głównej (co do której pozew został prawomocnie odrzucony).