Uzasadnienie
Powód M. K. domaga³ siê od pozwanej (...) sp. z o.o. w W. zap³aty kwoty 40.650,00 z³ wraz z odsetkami ustawowymi za opóŸnienie od dnia 4 kwietnia 2015 roku do dnia zap³aty, a tak¿e zas¹dzenia na swoj¹ rzecz kosztów procesu wed³ug norm przepisanych.
W uzasadnieniu podano, ¿e dnia 30 marca 2015 roku w Centrum Handlowym (...) powód zosta³ potr¹cony przez biegn¹cego P. M., który ucieka³ przed ochroniarzami. O. œci zdarzenia jak rozstrój zdrowia trwaj¹cy ponad 7 dni s¹ niesporne i zosta³y stwierdzone prawomocnym wyrokiem z dnia 16 paŸdziernika 2017 roku (...) Rejonowego w M. w sprawie o sygn. akt II K 620/17.
Powód z uwagi na doznane obra¿enia by³ hospitalizowany na Oddziale (...) Ogólnej w Szpitalu Miejskim w G. przez 5 dni. N. odby³ szereg dodatkowych wizyt i konsultacji lekarskich. Koszty leczenia w znacznej mierze pokryte zosta³y przez NFZ. Powód poniós³ jednak koszty prywatnych wizyt lekarskich, przy czym dysponuje rachunkami na ³¹czn¹ kwotê 650 z³.
Poza odszkodowaniem w tej kwocie powód dochodzi³ zadoœæuczynienia za szkodê niemaj¹tkow¹ w wysokoœci 40.000,00 z³. Kwota ¿¹danego zadoœæuczynienia zosta³a pomniejszona o kwotê nawi¹zki zas¹dzonej wyrokiem karnym.
Pozwany jest zarz¹dc¹ Centrum Handlowego (...) w G..
Powód zainicjowa³ postêpowanie pojednawcze, które nie przynios³o skutku w postaci ugodowego zakoñczenia sporu miêdzy stronami.
(pozew – k. 3-6)
Pozwana w odpowiedzi na pozew wnios³a o oddalenie powództwa w ca³oœci.
W uzasadnieniu stwierdzi³a, i¿ roszczenie uleg³o przedawnieniu, a powód nie przerwa³ skutecznie biegu terminu przedawnienia, poniewa¿ zawezwanie do próby ugodowej nie mia³o na celu dochodzenie roszczenia, a jedynie przerwanie biegu przedawnienia. Powód nie sk³ada³ ¿adnej propozycji ugody.
Powód dowiedzia³ siê o szkodzie i osobie zobowi¹zanej do jej naprawienia najpóŸniej w dniu wydania wyroku karnego, czyli 16 paŸdziernika 2017 roku. Zatem roszczenia powoda przedawni³o siê najpóŸniej z dniem 16 paŸdziernika 2020 roku.
Ponadto podnios³a zarzut braku legitymacji biernej, poniewa¿ szkoda zosta³a wyrz¹dzona przez osobê trzeci¹ – P. M.. Dodatkowo pozwana wskaza³a, i¿ P. M. dokona³ potr¹cenia powoda podczas ucieczki przed pracownikiem ochrony sklepu (...), to jest sklepu wielkopowierzchniowego znajduj¹cego siê na terenie Centrum Handlowego (...) w G..
N. ¿nie od powy¿szego pozwana wskaza³a, i¿ nie zatrudnia³a firmy ochroniarskiej sprawuj¹cej nadzór i dozór Centrum Handlowego (...) w G., umowê dotycz¹c¹ ochrony obiektu zawiera³ jej w³aœciciel - spó³ka Centrum (...) spó³ka z o.o. w dniu 2 stycznia 2015 roku.
Powód nie wskaza³ na jakiej zasadzie odpowiadaæ mia³aby pozwana, a pozwanej nie sposób przypisaæ winy.
Wreszcie powód zakwestionowa³ wysokoœæ szkody i zadoœæuczynienia dochodzonych przez powoda.
(odpowiedŸ na pozew k. 62-73)
W odpowiedzi powód wskaza³ m.in., ¿e roszczenie nie jest przedawnione, gdy¿ zgodnie z art. 118 k.c. termin przedawnienia wypada na ostatni dzieñ roku kalendarzowego. Zdaniem powoda ka¿de zawezwanie do próby ugodowej przerywa bieg przedawnienia.
(...) podstawy odpowiedzialnoœci pozwanego powód wskaza³ art. 435 k.c. i odpowiedzialnoœæ na zasadzie ryzyka. N. ¿nie od tego powo³a³ siê na art. 429 k.c. oraz art. 415 k.c.
ród³a odpowiedzialnoœci pozwanego w zdarzeniu powód upatrywa³ w z³ej organizacji funkcjonowania centrum handlowego. Do zdarzenia dosz³o poza terenem konkretnego sklepu, ale w czêœci ogólnodostêpnej centrum handlowego. Powód przyrówna³ przedmiotowe zdarzenie do poœlizgniêcia siê powoda na nieoznaczonej, œwie¿o umytej pod³odze, czy uderzenia w nieoznaczone przeszklone drzwi. Zgodnie z art. 441 § 1 k.c. odpowiedzialnoœæ pozwanego i P. M. jest solidarna.
Powód podnosi³ tak¿e, ¿e pracownik ochrony sklepu nie powinien podejmowaæ poœcigu i u¿ywaæ œrodków przymusu bezpoœredniego w sytuacji, gdy poœcig móg³ stanowiæ zagro¿enie dla zdrowia osoby trzeciej – w tym wypadku powoda.
Reprezentanci powoda nie wprowadzili ¿adnych regulacji dotycz¹cych funkcjonowania pracowników ochrony na terenie centrum handlowego. Gdyby pozwany prawid³owo zarz¹dza³ centrum handlowym nie dosz³oby do przedmiotowego zdarzenia.
(pismo powoda z dnia 05.05.2022r. – k. 109-113)
Pozwany w odpowiedzi poza podtrzymaniem dotychczasowego stanowiska zaprzeczy³, aby odpowiada³ na zasadzie ryzyka zgodnie z art. 435 § 1 k.c.
Pozwany w formie pytañ retorycznych wskaza³ na brak podstaw do wprowadzania specjalnej organizacji centrum handlowego na wypadek pope³niania czynów zabronionych. Poza tym pracownik ochrony mia³ prawo u¿yæ œrodków przymusu bezpoœredniego.
(pismo pozwanego z dnia 11.07.2022r. – k. 182-187)
Stan faktyczny
Dnia 30 marca 2015 roku w Centrum Handlowym (...) w G. przy sklepie marki A. podczas ucieczki przed pracownikiem ochrony sklepu (...) P. M. potr¹ci³ id¹cego powoda powoduj¹c jego upadek na pod³ogê i utratê przytomnoœci. W nastêpstwie czego spowodowa³ nieumyœlnie u powoda obra¿enia cia³a w postaci urazu g³owy, wstrz¹œnienia pnia mózgu i krwiaka przymózgowego.
(fakty bezsporne nadto potwierdzone: zeznaniami powoda – k. 197-199, p³yta – k. 201)
Pismem z dnia 28 sierpnia 2015 roku powód zg³osi³ szkodê pozwanemu. Pozwany nie uzna³ swojej odpowiedzialnoœci za szkodê i nie wyp³aci³ powodowi zadoœæuczynienia lub odszkodowania.
(dowód: pismo z dnia 28.08.2015r. – k. 27-28)
Dnia 29 marca 2018 roku powód zawezwa³ pozwanego do próby ugodowej tej treœci, ¿e pozwany mia³by zap³aciæ na rzecz powoda kwotê 40.000,00 z³ wraz z ustawowymi odsetkami za opóŸnienie od dnia 31 marca 2018 roku do dnia zap³aty tytu³em zadoœæuczynienia oraz kwotê 600,00 z³ wraz z ustawowymi odsetkami za opóŸnienie od dnia 31 marca 2018 roku do dnia zap³aty tytu³em odszkodowania. Na posiedzeniu pojednawczym dnia 28 czerwca 2018 roku nie dosz³o do zawarcia ugody.
(fakty bezsporne nadto czêœciowo potwierdzone: wnioskiem z dnia 29.03.2018r. – k. 39-40, potwierdzeniem nadania – k. 41, zawiadomieniem – k. 42)
Pozwany jest zarz¹dc¹ Centrum Handlowego (...) w G..
(fakt bezsporny) (...) ¿y³, co nastêpuje:
P. ¿szy stan faktyczny (...) na podstawie dowodów z dokumentów przed³o¿onych przez strony, dowodu z zeznañ powoda, a w znacznej mierze na podstawie zgodnych oœwiadczeñ stron.
Do akt sprawy nie do³¹czono choæby kopii wyroku S¹du Rejonowego w M. z dnia 16 paŸdziernika 2017 roku w sprawie o sygn. akt II K 620/17, a jedynie wydruk jego uzasadnienia z Portalu Informacyjnego (...) Powszechnych. Nie mniej (...) na uwadze, ¿e strony procesu by³y zgodne co do okolicznoœci zdarzenia, z którym powód wi¹za³ szkodê i powo³ywa³y siê na treœæ tego uzasadnienia, st¹d istotne fakty zawarte w tym uzasadnieniu nale¿a³o uznaæ za bezsporne fakty. (...) dowodu w postaci pism kierowanych do pozwanego oraz kopia wniosku o zawezwanie do próby ugodowej wraz z dowodem nadania oraz zawiadomieniem o terminie posiedzenia nie budzi³y w¹tpliwoœci, co do istnienia orygina³ów to¿samych co do treœci z przedstawionymi kopiami/wydrukami, a ¿adna ze stron nie podnosi³a do nich zastrze¿eñ. Wydany wyrok karny nie (...) na podstawie art. 11 k.p.c., albowiem pozwany nie bra³ udzia³u w postêpowaniu karnym zakoñczony wydaniem tego wyroku.
W ocenie (...) brak by³o podstaw do przeprowadzania dowodu z opinii (...) s¹dowego neurologa i chirurga lub ortopedy na okolicznoœæ skutków zdarzenia z dnia 30 marca 2015 roku dla powoda oraz stopnia dolegliwoœci obra¿eñ, których dozna³ powód, a tak¿e zeznañ œ (...) G. i podlega³y pominiêciu na podstawie art. 2352 § 1 pkt 2 k.p.c. jako nieistotne dla rozstrzygniêcia sprawy wobec ustalenia braku podstaw odpowiedzialnoœci pozwanego za doznan¹ przez powoda szkodê.
Zeznania powoda nale¿a³o oceniæ jako szczere, logiczne i niesprzeczne. (...) jednak jedynie uzupe³nienie bezspornych faktów dotycz¹cych przebiegu zdarzenia szkodowego.
W okolicznoœciach niniejszej sprawy powód wbrew obowi¹zuj¹cemu rozk³adowi ciê¿aru dowodu (art. 6 k.c. w zw. z art. 232 § 1 k.p.c.) nie wykaza³ przes³anek odpowiedzialnoœci odszkodowawczej po stronie pozwanej zarówno na zasadzie winy, ryzyka czy odpowiedzialnoœci za cudze czyny.
Zgodnie bowiem z treœci¹ art. 415 k.c. kto z winy swej wyrz¹dzi³ drugiemu szkodê, obowi¹zany jest do jej naprawienia.
(...) œnie przewa¿a stanowisko, ¿e nale¿y rozdzieliæ zakresy winy i bezprawnoœci, a bezprawnoœæ ujmowaæ jako przes³ankê winy. Przyjmuje siê, ¿e pojêcie winy nale¿y odnieœæ jedynie do opisania podmiotowych cech zachowania siê sprawcy szkody, jednak dopiero czyn bezprawny mo¿e byæ oceniany w kategoriach czynu zawinionego w rozumieniu art. 415 k.c. B. œæ czynu oznacza jego sprzecznoœæ z obowi¹zuj¹cym porz¹dkiem prawnym. W. mo¿na natomiast przypisaæ sprawcy czynu w sytuacji, w której istniej¹ podstawy do negatywnej oceny jego zachowania z punktu widzenia zarówno obiektywnego, jak i subiektywnego (por. A. Rzetecka Gil, Komentarz do art. 415 k.c., lex/el 2011, wyrok S¹du Najwy¿szego z 7 maja 2008 r., II CSK 4/08, 424363).
Bezprawnym zachowaniem siê bêdzie wiêc takie, które stanowi obiektywne z³amanie okreœlonych regu³ postêpowania, czyli bêdzie sprzeczne z obowi¹zuj¹cym porz¹dkiem prawnym. Przez „porz¹dek prawny” rozumie siê nakazy i zakazy wynikaj¹ce z normy prawnej, ale równie¿ nakazy i zakazy wynikaj¹ce z norm moralnych i obyczajowych, czyli zasad wspó³¿ycia spo³ecznego. Przyjmuje siê, ¿e bezprawnoœæ w rozumieniu re¿imu deliktowego jest efektem ogólnego, normatywnego zakazu, skutecznego erga omnes, niewyrz¹dzania sobie nawzajem szkody. Dlatego czyn niedozwolony w znaczeniu art. 415 k.c. mo¿e mieæ miejsce tylko wtedy, gdy sprawca szkody naruszy³ obowi¹zek powszechny, ci¹¿¹cy na ka¿dym. W. te¿ trzeba, ¿e okolicznoœci¹ wy³¹czaj¹c¹ bezprawnoœæ jest m.in. dzia³anie w granicach ustawowo przyznanych uprawnieñ (por. A. Rzetecka Gil, Komentarz do art. 415 k.c., lex/el 2011).
Zdaniem (...) w powstaniu szkody ponosi P. M. uciekaj¹cy przed pracownikami ochrony sklepu (...), który potr¹ci³ powoda i doprowadzi³ do jego upadku. Nie sposób przypisaæ innej osobie/podmiotowi obiektywnie nieprawid³owego zachowania, a w szczególnoœci ochraniarzowi sklepu wielkopowierzchniowego. P. za sprawc¹ usi³owania dokonania kradzie¿y mieœci siê nie tylko w granicach wyznaczonych ustaw¹ z dnia 22 sierpnia 1997 roku o ochronie osób i mienia oraz ustawie z dnia 24 maja 2013 roku o œrodkach przymusu bezpoœredniego i broni palnej, ale tak¿e w granicach dzia³ania ka¿dej osoby niezale¿nie od aktualnie pe³nionej funkcji. Zgodnie bowiem z treœci¹ art. 243 § 1 k.k. ka¿dy ma prawo uj¹æ osobê na gor¹cym uczynku przestêpstwa lub w poœcigu podjêtym bezpoœrednio po pope³nieniu przestêpstwa, je¿eli zachodzi obawa ukrycia siê tej osoby lub nie mo¿na ustaliæ jej to¿samoœci. U. na gor¹cym uczynku ma miejsce wtedy, gdy schwytanie nastêpuje w czasie (w momencie) pope³nienia przestêpstwa (por. (...) N. ¿szego z 10.7.1987 r., VI KZP 8/87, OSNKW 1987, Nr 11–12, poz. 97) lub po jego pope³nieniu, ale kiedy sprawca pozostaje jeszcze na jego miejscu (por. R.A.
S., Zatrzymanie, s. 32). Poœcig za sprawc¹ powinien byæ rozpoczêty natychmiast po dokonaniu lub usi³owaniu dokonania przestêpstwa i mieæ ci¹g³y charakter (por. T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postêpowanie, 2011, s. 575). Uprawnionym do ujêcia jest ka¿dy, tj. osoba fizyczna, bez wzglêdu na obywatelstwo, funkcjê i stosunek do sprawcy. Nie jest to zachowanie bezprawne, gdy¿ ten, kto ujmuje sprawcê w okolicznoœciach wskazanych w § 1, dzia³a w ramach ustawowego uprawnienia (J. Skorupka (red.), Kodeks postêpowania karnego. Komentarz, Wyd. 5, Warszawa 2021).
W okolicznoœciach niniejszej sprawy nie ulega³o w¹tpliwoœci, ¿e P. M. ucieka³ przed ochroniarzami po – jak siê wydaje – co najmniej usi³owaniu kradzie¿y. Nie wydaje siê bowiem normatywnym zachowaniem ucieczka w innych ni¿ opisane okolicznoœciach. Równie¿ ma³o prawdopodobne, aby ochroniarz zna³ dane uciekaj¹cego, co stanowi³oby przeszkodê w mo¿liwoœci zatrzymania go w ramach ujêcia obywatelskiego. Skoro zatem ka¿dy ze œwiadków zdarzenia mia³ ustawowe prawo do podjêcia poœcigu za sprawc¹ przestêpstwa (równie¿ jego usi³owania – art. 13 k.p.k.), to uprawnienie takie przys³ugiwa³o ochroniarzowi. Skoro zatem ustawodawca uprawni³ ka¿dego do przytrzymania sprawcy i oddania go w rêce policji, to tym bardziej osoba wykonuj¹ca obowi¹zki z zakresu osób i mienia na podstawie wspomnianych wy¿ej ustaw takie uprawnienie posiada³a. Dlatego poœcigu za uciekaj¹cym sprawc¹ nie mo¿na uznaæ za zachowanie bezprawne.
Wreszcie nie mo¿na zarzuciæ, aby przyczyn¹ ucieczki sprawcy by³a pogoñ przez ochroniarzy. B. œredni¹ przyczyn¹ ucieczki by³a chêæ unikniêcia odpowiedzialnoœci karnej. Nie mo¿na oczekiwaæ, ¿e pracownicy ochrony bêd¹ przygl¹daæ siê sprawcy przestêpstwa i pozwol¹, aby spokojnym krokiem oddali³ siê, co uniemo¿liwi³oby poci¹gniêcie go do odpowiedzialnoœci karnej. Nawet nagranie z monitoringu mo¿e byæ niewystarczaj¹ce, aby ustaliæ personalia sprawcy. (...) nawet, ¿e P. M. nie usi³owa³ w sklepie (...) dokonaæ przestêpstwa, to po pierwsze jego bieg nale¿a³o uznaæ za co najmniej niebezpieczny dla innych klientów Centrum Handlowego, a po drugie to jego dzia³anie doprowadzi³o do szkody, gdy¿ to w³aœnie on wpad³ na powoda i spowodowa³ jego upadek.
W tej sytuacji skrótowo nale¿y odnieœæ siê do odpowiedzialnoœci pozwanego jako odpowiedzialnoœci za cudze czyny. Zgodnie bowiem z art. 429 k.c. kto powierza wykonanie czynnoœci drugiemu, ten jest odpowiedzialny za szkodê wyrz¹dzon¹ przez sprawcê przy wykonywaniu powierzonej mu czynnoœci, chyba ¿e nie ponosi winy w wyborze albo ¿e wykonanie czynnoœci powierzy³ osobie, przedsiêbiorstwu lub zak³adowi, które w zakresie swej dzia³alnoœci zawodowej trudni¹ siê wykonywaniem takich czynnoœci.
Po pierwsze powód nie wykaza³, aby pozwany powierzy³ us³ugi w zakresie ochrony osób i mienia na terenie sklepu wielkopowierzchniowego A.. Pozwany nie powierzy³ nawet takich us³ug na terenie poza sklepem, gdy¿ jak wynika ze z³o¿onej umowy (vide: k. 93-100) czynnoœci te powierzone zosta³y przez Centrum (...) sp. z o.o. w W..
Poza tym okolicznoœci¹ egzoneracyjn¹ w tym przypadku jest powierzenie wykonywania tych czynnoœci profesjonaliœcie. Z. ¿ywszy na koncesjonowanie dzia³alnoœci o tym charakterze (art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia) nie ulega³o w¹tpliwoœci, ¿e powierzaj¹cy takie czynnoœci zwolniony jest z odpowiedzialnoœci za szkody powsta³e z winy tego podmiotu, wzglêdnie przez jego pracowników (w zw. z art. 430 k.c.).
(...) nie znalaz³ tak¿e podstaw do uznania, aby pozwany zobowi¹zany by³ do wprowadzenia jakichkolwiek regulacji dotycz¹cych funkcjonowania pracowników ochrony na terenie centrum handlowego. W szczególnoœci pozwany nie odpowiada³ za dzia³ania pracowników ochrony jednego sklepów na jego terenie. Je¿eli – jak twierdzi powód – dzia³anie pracownika ochrony by³o bezprawne, to tym bardziej nie jest konieczne, aby wprowadzaæ jakiekolwiek ponadustawowe regulacje, o czym w formie pytañ retorycznych argumentowa³ pozwany.
Nie by³o tak¿e podstaw do uznania, ¿e zarz¹dca Centrum Handlowe ponosi³ odpowiedzialnoœæ na zasadzie ryzyka stosownie do art. 435 § 1 k.c., stanowi¹cego, ¿e prowadz¹cy na w³asny rachunek przedsiêbiorstwo lub zak³ad wprawiany w ruch za pomoc¹ si³ przyrody (pary, gazu, elektrycznoœci, paliw p³ynnych itp.) ponosi odpowiedzialnoœæ za szkodê na osobie lub mieniu, wyrz¹dzon¹ komukolwiek przez ruch przedsiêbiorstwa lub zak³adu, chyba ¿e szkoda nast¹pi³a wskutek si³y wy¿szej albo wy³¹cznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za któr¹ nie ponosi odpowiedzialnoœci.
Brak jest bowiem podstaw do zakwalifikowania Centrum Handlowego jako przedsiêbiorstwa wprawianego w ruch za pomoc¹ si³ przyrody. Powodem wprowadzenia przez ustawodawcê obostrzonej odpowiedzialnoœci opartej na zasadzie ryzyka by³ rozwój techniki i stosowanie przez przedsiêbiorców w celu prowadzenia dzia³alnoœci gospodarczej takich urz¹dzeñ, które powoduj¹ powa¿ne zagro¿enie dla otoczenia. Dlatego do zastosowania opisanej regulacji nie wystarcza, aby przedsiêbiorstwo wykorzystywa³o elementarne si³y przyrody (np. energiê elektryczn¹, paliwa, gaz), lecz chodzi tu o procesy polegaj¹ce na przetwarzaniu energii elementarnej na pracê lub inne postacie energii, co wymaga u¿ycia maszyn i innych urz¹dzeñ. W orzecznictwie trafnie wskazuje siê, ¿e ustalaj¹c zakres stosowania powo³anego przepisu, nale¿y uwzglêdniæ trzy elementy: stopieñ zagro¿enia ze strony stosowanych urz¹dzeñ, stopieñ komplikacji przy przetwarzaniu energii elementarnej na pracê oraz ogólny poziom techniki (por. wyrok S¹du N. ¿szego z dnia 12 lipca 1977 r., IV CR 216/77, OSNC 1978/4/73).
Centrum Handlowe korzysta z urz¹dzeñ zasilanych energi¹ elektryczn¹, ale nie przetwarza tej energii, a urz¹dzenia korzystaj¹ce z tej energii nie stwarzaj¹c zagro¿enia dla otoczenia. W spo³eczeñstwie powszechne jest korzystanie z analogicznych urz¹dzeñ. Wreszcie powsta³a szkoda nie pozostawa³a w jakimkolwiek zwi¹zku z dzia³aniem urz¹dzeñ wprawianych w ruch za pomoc¹ si³ przyrody.
Nie by³o wiêc podstaw, aby do pozwanego stosowaæ art. 435 § 1 k.c., bêd¹cy podstaw¹ rozszerzonej odpowiedzialnoœci odszkodowawczej ponoszonej przez przedsiêbiorstwo wprawiane w ruch za pomoc¹ si³ przyrody.
Negatywna ocena roszczenia powoda co do zasady (...) z badania wysokoœci poniesionej szkody maj¹tkowej jak i niemaj¹tkowej, czego wyraz stanowi³y opisane na wstêpie rozwa¿añ rozstrzygniêcia w przedmiocie pominiêcia dowodów.
Pomimo powy¿szej oceny (...), ¿e podniesiony zarzut przedawnienia okaza³ siê chybiony. Do szkody dosz³o dnia 30 marca 2015 roku. Wniosek o zawezwanie do próby ugodowej wniesiony dnia 29 marca 2018 roku stosownie do treœci art. 123 § 1 pkt 1 k.c. przerwa³ bieg przedawnienia i rozpocz¹³ na nowo jeszcze w tym samym roku. Z. ¿ywszy na regulacjê art. 118 k.c. i up³ywu terminu przedawnienia na koniec roku kalendarzowe, to zg³oszone pozwem wniesionym dnia 30 grudnia 2021 roku roszczenie nie mog³o byæ przedawnione, przyjmuj¹c za stronami co najmniej 3-letnimi termin przedawnienia.
(...) na uwadze ca³okszta³t rozwa¿ (...) na podstawie art. 415 k.c., art. 429 k.c. (w zw. z art. 430 k.c.) oraz art. 435 § 1 k.c. stosowanych a contrario powództwo w punkcie I. wyroku nale¿a³o oddaliæ.
O kosztach procesu orzeczono w punkcie II. wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 5 rozporz¹dzenia Ministra S. œci z dnia 22 paŸdziernika 2015 roku w sprawie op³at za czynnoœci adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.), obci¹¿aj¹c powoda jako przegrywaj¹cego proces ca³oœci¹ poniesionych przez pozwanego kosztów procesu, na co sk³ada³y siê: wynagrodzenie kwalifikowanego pe³nomocnika w osobie adwokata (3.600,00 z³) oraz op³ata skarbowa od pe³nomocnictwa (17,00 z³).