Uzasadnienie
M. faktyczny
W przeszłości lokal mieszkalny przy ul. (...) w W. (własność powoda) był najmowany przez J. P. (1) na podstawie umowy z 2005 r. Przez pewien czas zamieszkiwali też z nim członkowie jego rodziny: żona O. P. (1) i małoletnie dzieci: M. J. P. (2), W. P. (1).
Okoliczno ści bezsporne
Z uwagi na znaczne zaległości czynszowe umowa najmu została wypowiedziana w 2024 r.
Okoliczno ść bezsporna
Wszyscy pozwani w 2015 r. wyemigrowali do M. i tam obecnie zamieszkują. O. P. (1) z dziećmi nie zamieszkuje już z J. P. (1) (po rozwiązaniu małżeństwa w 2024 r.).
Okoliczno ści bezsporne
Ocena dowod ów
Powód nie udowodnił, że pozwani zamieszkują w przedmiotowym lokalu (art. 6 k.c.). Na pozwanych w sprawach o wydanie nie spoczywa w pierwszej kolejności ciężar dowodu okoliczności negatywnej.
Powód nie przedstawił żadnego dowodu, że pozwani w lokalu zamieszkują, a z pozostałych materiałów niewątpliwie wynika, że wszyscy pozwani od 2015 r. zamieszkują w M..
Kwalifikacja prawna
Umowa najmu została rozwiązana skutecznie. Pozwany J. P. (1) utracił tytuł prawny do zajmowania przedmiotowego lokalu. W stosunku do niego powództwo częściowo uwzględniono na mocy art. 222 § 1 k.c., tj. w zakresie wydania lokalu i jego opróżnienia, gdyż są to obowiązki wynikające z treści stosunku najmu (art. 675 § 1 k.c.). W zakresie żądania opuszczenia lokalu (tj. zaprzestania zamieszkiwania w nim) powództwo było niezasadne, skoro pozwany zamieszkuje poza granicami kraju na stałe, od kilkunastu już lat (punkt III.).
Powództwo w stosunku do pozostałych pozwanych było niezasadne, gdyż od 2015 r. nie przebywają i pozostają w posiadaniu przedmiotowego lokalu (art. 222 § 1 k.c. a contrario – punkt III.). Powód nie udowodnił, że pozostawili tam swoje ruchomości. Art. 680¹ k.c. nie mógł być przez sąd zastosowany w stosunku do pozwanej O. P. (2), gdyż nie wiadomo kiedy doszło do zawarcia związku małżeńskiego z pozwanym J. P. ani pewności (brak dowodów), że lokal służył do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych rodziny (nie obowiązują w tym zakresie domniemania prawne, można jedynie wysnuć pewne prawdopodobieństwo, że tak mogło być)
Nie przyznano pozwanemu J. P. (1) uprawnienia do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, gdyż zaspokaja od kilkunastu lat swoje potrzeby mieszkaniowe w innymi miejscu (M.) – art. 14 ust. 3 i ust. 4 a contrario ustawy o ochronie praw lokatorów […] – punkt II.
Sąd przy wyrokowaniu brał pod uwagę art. 316 § 1 k.p.c. (stan aktualny).
Złożenie przez pozwanych ad 2-4 na rozprawie odpowiedzi na pozew było jak najbardziej skuteczne, gdyż dotychczas byli reprezentowani przez kuratora. Niedopuszczenie takiej czynności na rozprawie byłoby rażącym naruszeniem prawa do obrony osobistej w procesie cywilnym (por. również art. 147 k.p.c.). Kwestia samej formy stanowiska tych pozwanych na rozprawie nie ma istotnego znaczenia, gdyż nawet gdyby było wyłącznie ustne, to i tak zawierałoby główne wnioski i twierdzenia (o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów), bo pełnomocnik pozwanych na tej rozprawie się stawił osobiście i wyraził je w mowie końcowej.
Koszty
W punkcie IV. zasądzono na mocy art. 98 k.p.c. koszty na rzecz wygrywającego powoda od przegrywającego pozwanego J. P., na które składa się: opłata sądowa od pozwu (200 zł), opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (480 zł, § 7 pkt 1 rozp. MS z dn. 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.), koszty doręczeń komorniczych (276,77 zł, 79,31 zł), zaliczka na kuratora (192 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).
W punkcie V. na mocy art. 98 k.p.c. zasądzono od powoda solidarnie na rzecz pozwanych ad 2-4 (wygrywających) koszty procesu, na które składa się: opłata za czynności adwokackie stawce minimalnej (480 zł, § 7 pkt 1 rozp. MS z dn. 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).
Kosztami interwencji ubocznej obciążono Gminę na mocy art. 107 zdanie trzecie k.p.c. a contrario, gdyż nie przyczyniła się w samodzielny sposób do wyniku procesu (punkt VI.).