Uzasadnienie
punktu II. i III. wyroku zaocznego.
W dniu 25 listopada 2015 r. zapadł wyrok zaoczny, w którym w punkcie II. częściowo oddalono powództwo, zaś w punkcie III. orzeczono o kosztach postępowania. Zgodnie z art. 342 k.p.c. wyrok zaoczny podlega uzasadnieniu w zakresie dotyczącym oddalenia (w całości lub części) żądania pozwu, stąd zakres niniejszego uzasadnienia ogranicza się do powyższych dwóch punktów wyroku.
Z niespornych ustaleń faktycznych (art. 339 § 2 k.p.c.) wynika, że w umowie stron (§ 9, k. 32) określono stopę odsetek za opóźnienie według stopy procentowej „ w wysokości średniego oprocentowania WIBOR dla 3-miesięcznych lokal na rynku międzybankowym z 10 ostatnich dni roboczych ostatniego miesiąca poprzedniego kwartału, powiększonej o 25 punktów procentowych ”. Drugim – ustawowym ograniczeniem wysokości odsetek umownych jest art. 359 § 2¹ k.c., w myśl którego maksymalna wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej nie może w stosunku rocznym przekraczać czterokrotności wysokości stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego (odsetki maksymalne).
Z tych przyczyn określenie w żądaniu pozwu wskaźnika odsetek w sposób umożliwiający przekroczenie jednej z tych granic, a konkretnie wysokości stopy umownej (w pozwie odwołano się bowiem wyłącznie do ustawowego progu odsetek maksymalnych) jest błędne i pozbawione podstaw prawnych. Poziom odsetek umownych (wynikający z § 9 umowy kredytowej) może być w przyszłości niższy, niż poziom odsetek maksymalnych, choć aktualnie to poziom odsetek maksymalnych jest wskaźnikiem niższym. Obecnie WIBOR dla lokat 3-miesięcznych kształtuje się na poziomie circa 1.72%, co oznacza, że wskaźnik oprocentowania wyliczony zgodnie z § 9 umowy wynosiłby 26.27%, a aktualna czterokrotność stopy kredytu lombardowego wynosi 10%. Z uwagi na potencjalną zmienność stóp procentowych w przyszłości orzeczenie sądu musi uwzględniać gwarancje dłużnika, w szczególności w sytuacji, w której stopa odsetek maksymalnych przewyższy stopę umowną.
Mając powyższe na uwadze powództwo w pozostałym zakresie oddalono w punkcie II. sentencji na mocy art. 359 § 1 k.c. w zw. z § 9 umowy stron z dnia 12 sierpnia 2010 r.
O kosztach procesu orzeczono na mocy art. 100 k.p.c. Powód uległ co do nieznacznej części żądania, stąd zasądzono od niego na rzecz powoda całość kosztów, na którą składa się: opłata sądowa od pozwu (161 zł), prowizja przy wnoszeniu opłat w elektronicznym postępowaniu upominawczym (2,01 zł), poświadczenia notarialne (3,78 zł, 24,60 zł, 11,34 zł).