Uzasadnienie
Stan faktyczny
Część nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy M. G., objętej księgą wieczystą nr (...) (obszar wyróżniony literami A, B, C, D) jest zajmowana przez Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości przy ul. (...) w G., tj. znajduje się na niej część ogrodzenia terenu i (wewnątrz) ogrodzenia – część urządzonego terenu zielonego.
Okoliczności bezsporne
Ogrodzenie powstało w roku 2001 r. Nie wiadomo kto i w jaki sposób wytyczył przebieg ogrodzenia. Na terenie tym przed postawieniem ogrodzenia nie było wyraźnych cech granic gruntów. Członkowie Wspólnoty podjęli uchwałę o postawieniu ogrodzenia, bo w okolicy kręcili się złodzieje. Być może w wytyczeniu przebiegu ogrodzenia brał udział deweloper, tak naprawdę nie wiadomo, czy tak było.
Dowód: zeznania T. D., 79, 97 zeznania K. R., k. 85-86 zeznania P. G., k. 87
Ocena dowodów
Strona pozwana nie przedstawiła dowodów precyzyjnie określających sposób wytyczenia ogrodzenia oraz czynności poprzedzające. Zeznania przesłuchanych na rozprawie osób – jakkolwiek wiarygodne – nie zawierają w tym względzie żadnych konkretów – nikt niczego dokładnie już po tylu latach nie pamiętał, co jest skądinąd zrozumiałe. Pozwana nie przedstawiła też żadnej dokumentacji związanej z wytyczeniem i wybudowaniem ogrodzenia. W zeznaniach przesłuchanych przewija się natomiast zgodnie jeden istotny element: przed wytyczeniem i postawieniem ogrodzenia nie było widać żadnych wskazówek co do przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami.
Mapa do celów sądowych dołączona przez powoda nie budzi wątpliwości co do rzetelności.
Kwalifikacja prawna
Bezspornym jest, że zajmowany przez pozwaną fragment nieruchomości zobrazowany na mapie geodezyjnej (k. 92) stanowi własność powoda, więc powództwo jest uzasadnione w świetle art. 222 § 1 k.c. Pozwana nie wykazała uprawnienia do posiadania tej części nieruchomości powoda. Nie udowodniła też nabycia tej części gruntu w drodze zasiedzenia. Materiał dowodowy przedstawiony przez strony jednoznacznie wskazuje, że uzyskanie posiadania przez pozwaną przedmiotowego gruntu nastąpiło w złej wierze, co oznacza, że termin zasiedzenia wynosi 30 lat i nie upłynął do chwili wniesienia pozwu do sądu (styczeń 2023 r.) – por. art. 172 § 2 k.c. Skoro bowiem prima vista niejasny (niewidoczny) był przebieg granicy, to pozwana (lub osoba działająca na jego zlecenie) była prawnie zobowiązana do wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego względnie – do wznowienia znaków granicznych z udziałem Gminy (por. art. 29-39 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne), a dopiero później mogła zlecić wytyczenie i wybudowanie ogrodzenia.
Pozwana takiej kolejności działań nie udowodniła. Nie można więc stwierdzić, że w okolicznościach sprawy pozostawała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że obejmuje ogrodzeniem grunt w granicy działki będącej częścią wspólną nieruchomości wspólnotowej.
Odnosząc się do treści art. 7 k.c. należy zauważyć, że spór dotyczy naruszenia własności poprzez samowolne postawienie ogrodzenia na cudzym gruncie. Nie jest konieczne, aby w takiej sytuacji właściciel miał udowadniać złą wiarę przeciwnika, gdyż zła wiara – bez żadnych dodatkowych okoliczności wyjaśniających (usprawiedliwiających) takie postępowanie posiadacza – jest w takiej sytuacji ewidentna. W takim przypadku to posiadacz jest obowiązany do udowodnienia okoliczności usprawiedliwiających uzyskanie posiadania cudzej własności – czemu pozwana wspólnota nie podołała.
Fakt, że grunt sporny grunt od wielu lat znajduje się w posiadaniu wspólnoty nie jest argumentem służącym oddaleniu powództwa (np. na podstawie art. 5 k.c.), gdyż nie jest to obszar kluczowy dla funkcjonowania wspólnoty, a właściciel (Gmina) może i ma prawo mieć określone plany inwestycyjne związane z tym gruntem, które mogą być skrystalizowane dopiero po usunięciu takich przeszkód, jak zajmowanie części nieruchomości przez podmiot nieuprawniony. Właściciel zresztą w ogóle nie musi udowadniać (ujawniać), że ma zamiar ze swoją rzeczą (posiadaną przez przeciwnika) zrobić jakiś określony użytek.
Mając powyższe orzeczono jak w punkcie I. i II. sentencji na mocy art. 222 § 1 k.c.
W pozostałym zakresie powództwo oddalono jak w punkcie III. sentencji na mocy art. 480 § 1 k.c., gdyż powód nie wykazał przesłanek przewidzianych w tym przepisie.
Koszty
Pozwany przegrał proces praktycznie w całości, stąd zasądzono na rzecz powoda całość kosztów na podstawie art. 100 k.p.c. Składa się nań: opłata sądowa od pozwu 30 zł oraz opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (90 zł, § 2 pkt 1 rozp. MS z dn. 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.) oraz odsetki od kosztów.