Uzasadnienie
wyroku zaocznego z dnia 21 czerwca 2016r.
W ostatecznie sprecyzowanym pozwie (...) S.A. z siedzibą we W. domagał się od pozwanej I. B. (1) (początkowo wskazywano nazwisko B.), zapłaty kwoty 375,51 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 22 maja 2015r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu podano, że strona powodowa zawarła umowę cesji z (...) S.A., dotyczyła ona także wierzytelności z tytułu umowy zawartej pozwanym (tak w pozwie) w dniu 18 października 2012r. w zakresie ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów, z umowy tej pozwany nie wywiązała się, gdyż nie opłacił składki, mimo kierowanych do niego wezwań.
I. B. (1) podała, że korespondencja przesłana na jej adres zawiera złe nazwisko i numer P., ponadto sprawą ubezpieczenia i sprzedaży samochodu zajmował się jej syn. Wskazała przy tym, że nie respektowała wezwań kierowanych na jej adres, z powodu błędu w nazwisku.
P., wskazany w pozwie jako należący do pozwanej, należy do mężczyzny.
Dowody przedłożone przez stronę powodową wraz z pozwem, nie pozwoliły na poczynienie ustaleń faktycznych adekwatnych do treści żądania. Sąd uznał, że pozwana nie potwierdziła faktu zawarcia umowy, gdyż nie poczuwała się do tego by była z jej tytułu do czegoś zobowiązana, na co jednoznacznie wskazuje jej oświadczenie, o nie respektowaniu wezwań, z uwagi na błędne nazwisko. W tym stanie rzeczy to na stronie powodowej, zgodnie z art. 6 kc, ciążył obowiązek udowodnienia wszystkich twierdzeń zawartych w pozwie, z których kluczowym było zawarcie umowy przez pozwaną, czyli I. B. (1) w dniu 18 października 2012r.
Polisa (...) dotyczy umowy ubezpieczenia zawartej w dniu 18 października 2012r. między InterRisk Towarzystwo (...), a I. B. (2). Dowód ten nie potwierdza żadnego zobowiązania pozwanej, to jest I. B. (1). Osoba, która zawarła umowę ubezpieczenia nosi bowiem inne nazwisko niż pozwana, co w połączeniu z błędnym numerem P., podanym w pozwie, poddaje w wątpliwość twierdzenia, że to pozwana, a nie inna osoba, jest dłużnikiem z tytułu tej umowy. Wprawdzie adres na polisie i adres pozwanej, jest tożsamy, jednak w ocenie Sądu tylko na podstawie adresu nie można ustalić tożsamości osoby zawierającej umowę, zwłaszcza, że z pisma pozwanej wynika, że sprawy z samochodem załatwiał jej syn, zaś w pozwie na określenie strony tej umowy używano konsekwentnie słowa pozwany, w męskim rodzaju, nie wiadomo więc, kto zawarł, ani kto był stroną pierwotnej umowy. Ubezpieczyciel, jest profesjonalnym podmiotem, trudniącym się zawodowo zawieraniem umów, winien więc dołożyć szczególnej staranności, by treść umowy jednoznacznie określała dane osobowe strony, a więc przede wszystkim imię i nazwisko osoby fizycznej.
Także pozostałe dowody, takie jak wezwania kierowane przez pierwotnego wierzyciela jak i aktualną stronę powodową zawierają nazwisko B., a nie B.. Tym samym umową sprzedaży wierzytelności, także nie odnosi się do pozwanej, ale do osoby o innym nazwisku i jej zadłużenia względem ubezpieczyciela.
Reasumując, strona powodowa nie udowodniła swojego kluczowego twierdzenia, że nabyła wierzytelność skuteczną względem pozwanej I. B. (1). Dlatego też należało oddalić powództwo, kosztami obciążając stronę powodową, stosownie do art. 98 § 1 kpc.
SSR Wojciech Langer
Zarządzenie
- 1. (...) 2.
K.. 14 dni.