Uzasadnienie
wyroku zaocznego
W pozwie z 16 stycznia 2024 r. (...) G. wniosła o zasądzenie od I. K. 738,41 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 403). Koszty te wynikały z czterech not księgowych wystawionych w latach 2022 – 2023 (k. 4-10 akt).
Pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew.
Sprawę rozpoznano w postępowaniu uproszczonym (k. 1 akt).
Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje
B. w sprawie jest to, że strony zawarły umowę o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. Na mocy tej umowy pozwany jako odbiorca wody zobowiązany był do uiszczania należności za dostarczoną przez powódkę wodę i odprowadzone ścieki. Powódka wystawiała faktury na pozwanego, których pozwany nie płacił. W związku z tym powódka wystawiła na pozwanego cztery nowe księgowe:
- - nota nr (...) na kwotę 187,60 zł z terminem wymagalności 29.04.2022 r.,
- - nota nr (...) na kwotę 183,20 zł z terminem wymagalności 29.07.2022 r.,
- - nota nr (...) na kwotę 189,60 zł z terminem wymagalności 11.10.2022 r..
- - nota nr (...) na kwotę 178,01 zł z terminem wymagalności 29.09.2023 r.
Noty te obejmowały rekompensatę za koszty odzyskiwania należności zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.
Pozwany nie zapłacił kwot wynikających z tych not.
Okoliczności niesporne:
pozew i dokumenty dołączone do pozwu - k. 4-10 akt sprawy
Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 8 marca 2003 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r. poz. 1790) przepisy tej ustawy stosuje się do transakcji handlowych, których wyłącznymi stronami są przedsiębiorcy i jednostki sektora finansów publicznych. Transakcja handlowa w rozumieniu tej ustawy do umowa, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością.
Z przepisów powołanej ustawy wynika zatem, że nie stosuje się jej do umowy dostawy wody i odprowadzania ścieków, której stroną jest osoba fizyczna jako konsument. Powódka nie wykazała żadnym dokumentem, że pozwany jest przedsiębiorcą i że zawierał umowę o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków w ramach działalności gospodarczej. Nie wynika to z pozwu i dokumentów dołączonych do pozwu. Powódka nie powołała się zresztą na tę okoliczność w pozwie. Pozwany nie figuruje w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
W tych okolicznościach powództwo należało oddalić jako bezzasadne, gdyż nie zostało wykazane, aby wobec pozwanego miała zastosowanie ustawa z 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.
Powódka przegrała sprawę w całości, dlatego ponosi koszty związane z wniesieniem pozwu, tj. opłatę od pozwu w kwocie 100 zł (art. 98 § 1 k.p.c.).