Uzasadnienie
(z uwagi na to, że treść wniosku pisemne uzasadnienie wyroku zostało ograniczone na podstawie art. 424 § 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. tylko do rozstrzygnięcia w zakresie kary grzywny)
Przestępstwo skarbowe określone w art. 107 § 1 k.k.s. jest zagrożone karą grzywny od 10 do 720 stawek dziennych, karą pozbawienia wolności albo obu karom łącznie. Rozważając wymiar kary wobec oskarżonego S. P. w tych granicach Sąd miał na względzie następujące okoliczności. W ramach dyrektywy odwołującej się do stopnia społecznej szkodliwości Sąd na niekorzyść oskarżonego wziął pod uwagę, że gry były prowadzone łącznie na siedmiu automatach do gier. Podobnie na niekorzyść oskarżonego sąd potraktował czasookres prowadzenia gier na tych automatach, a więc od 10 maja 2016 r. do 24 listopada 2016 r. Na korzyść oskarżonego Sąd wziął pod uwagę jego uprzednią niekaralność za przestępstwa, a także przestępstwa skarbowe (k. 168). Mimo dojrzałego wieku oskarżony nie był wcześniej karany za przestępstwa, co należało traktować jako okoliczność łagodzącą. Z materiałów ujawnionych w sprawie nie wynikało, aby oskarżony uzyskał korzyść majątkową z popełnionych przestępstw, co także należało traktować jako okoliczność łagodzącą.
W świetle powyższych okoliczności branych pod uwagę przy wymiarze kary Sąd uznał, że wniosek oskarżyciela o wymierzenie 250 stawek dziennych kary grzywny nie zasługiwał na uwzględnienie. Całokształt przytoczonych okoliczności przemawiał wszakże – zdaniem Sądu - za wymierzeniem oskarżonemu kary 120 stawek dziennych grzywny. Sąd wymierzając taką karą miał również, poza wymienionymi już okolicznościami, na uwadze dążenie do jednolitości orzecznictwa. Zdaniem Sądu kara ta odpowiada innym karom grzywny orzeczonym wobec innych oskarżonych w sprawach dotyczących typu przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s. Zdaniem Sądu kara wymierzona oskarżonemu stanowi zadośćuczynienie dyrektyw przewidzianych w art. 13 § 1 k.k.s. Przede wszystkim jest ona, z uwagi na jej wysokość, odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu przestępnego. Sądu kara ta nie przekracza stopnia winy oskarżonego, a także odpowiada dyrektywie prewencji indywidualnej i związanej z nią uprzedniej niekaralności oskarżonego.
Wymierzona kara nie pomija również względów związanych z potrzebą realizacji prewencji generalnej. W ocenie Sądu stanowi ona wszakże sygnał dla środowiska oskarżonego, że popełnienie wymienionego czynu nie jest bezkarne, lecz związane z określoną dolegliwością finansową. Określając wysokość jednej stawki dziennej kary grzywny Sąd miał, na podstawie art. 23 § 3 k.k.s., na uwadze, że oskarżony jest osobą zdrową zdolną do uzyskiwania dochodów. Sąd nie miał, z uwagi na tryb postepowania, informacji o realnych źródłach dochodu oskarżonego. Dlatego też Sąd ustalił wysokość jednej stawki kary grzywny za równoważną kwocie 70 zł, a więc wyższą od 1/30 minimalnego wynagrodzenia za pracę. Z tych względów orzeczono co do kary jak w punkcie I-szym wyroku.